Կալինինգրադ - Սանկտ Պետերբուրգ գնացքը։

Ամեն ինչ լավ էր սկսվում՝ լռություն եւ մաքրություն վագոնում, ազատ կուպեներ, քանի որ կողային տեղերում այնքան էլ հարմար չէր ճանապարհորդելը, լավ տրամադրություն՝ քաղաքից դուրս գալու հաջողության շնորհիվ։ Անիվների թխկթխկոցի ներքո պատրաստվում ենք հյուպատոսի հետ հանդիպմանը։ Ամենալավ բառը՝ խուճապն է։ Ոչ ոք 100% վստահ չէր արդյունքի մեջ, ուստի բոլորն էլ անհանգստանում էին։ Հետաքրքիր է, որ մեր վագոնում բավականին շատ մարդիկ կային, որոնք մեկնում էին Պետերբուրգ նույն նպատակով՝ վիզա ստանալու։ Ընդհանուր նպատակը միավորում է. մեզ մոտենում էին վիզա հայցող այլ մարդիկ եւ ծանոթանում։ Ուրախ է, հետաքրքիր է եւ էլի հետաքրքիր։ Հաջորդ օրվա առավոտյան խուճապը վերածվեց ինչ-որ ավելի կոշտ բանի։ Թեեւ հույզեր ապրելը ամենավատ բանը չէ, որ կարող է լինել, խումհարն ավելի վատ է, միանշանակ :)

Կայարանից որոշեցինք գնալ ուղիղ դեպի հյուպատոսություն։ Ո՞վ գիտեր, որ աստղազարդ դրոշի տեսքն ավելի ուժեղ կհուզեր։ Իսկ հարցազրույցին մնացել էր եւս մեկուկես ժամ։ Բայց դրանք անցան, չասեմ, որ աննկատ, բայց բավականին հանգիստ։ Շուրջը նույնքան հուզված մարդիկ էին, եւ դա, ինչ-որ պատճառով, հանգստացնում էր։ Բայց եկավ X ժամը։ Փաստաթղթերը ձեռքին, հուզմունքը գլխում, իսկ մտքերն արդեն JFK-ի մոտակայքում էին (ուզում էի հավատալ լավագույնին)։ Դեսպանատան հերթապահ ընթացակարգերն այնքան էլ սարսափելի չէին։ Հաճելի է, երբ քաղաքավարի մարդիկ են աշխատում, թեկուզ անձնական զննության ժամանակ։ Ներսում հայտնվելուց եւ դրամարկղում գրանցվելուց հետո նորից ստիպված եղանք սպասել։ Սպասելը երկար չտեւեց։ Left 4, Right 4, Left thumb, Right thumb. Եվ նորից սպասել։ Ազգանունդ անգլերենով, պետք է նշել, տարօրինակ է հնչում։ Մի քանի քայլ դեպի փափագելի պատուհանը։ Այնտեղ սովորական մարդ էր։ Ոչ, իսկապես։ Ընկերների հետ հարցազրույցը հարյուր անգամ քննարկելիս թվում էր, թե այնտեղ ինչ-որ խիստ մարդ է լինելու, որի կյանքի նպատակը հենց քեզ ԱՄՆ չթողնելն է։ Ողջույն, հերթապահ «Ինչպե՞ս եք» հարցը եւ հյուպատոսին ուղղված փոխադարձ հարցը, եւ ահա, ամեն ինչ սկսվեց։ Ամենահետաքրքիրն այն է, որ հուզմունքը ինչ-որ տեղ անհետացավ։ Ո՞ւր ես գնում, որտե՞ղ ես աշխատելու, ո՞ր կուրսում ես սովորում, ցույց տուր ստուգողական գրքույկդ։ Պիցցերիայի մասին լսելով՝ հյուպատոսը հետաքրքրվեց, թե արդյոք կարողանում եմ այն պատրաստել։ Անկեղծ ասած՝ չեմ կարողանում, բայց պիցցայի խմորի բաղադրությունը եւ վրան ինչ են դնում՝ նկարագրեցի՝ ուժեղ ժեստիկուլյացիա անելով, ինչով էլ զվարճացրեցի հյուպատոսին։ Այն արտահայտությունը, որ ես երբեք չեմ պատրաստել, այլ պարզապես գնել եմ պատրաստին եւ օգտագործել միկրոալիքային վառարան, վերջինն էր։ Ո՞վ կմտածեր :)

Շատ հաճելի էր լսել լավ հանգիստ մաղթելու խոսքերը։ Էյֆորիա, երջանկություն։

Մի քանի խորհուրդ, որոնք կարող են պետք գալ՝

Խուճապը, հուզմունքը լիովին նորմալ երեւույթներ են։ Դա բնական է, այնուամենայնիվ, կարեւոր իրադարձություն է։ Վալերիան խմել լիտրերով պետք չէ։

Հյուպատոսները նույնպես մարդիկ են։ Նրանց հետաքրքիր եք Դուք։ Եթե Դուք սովորում եք որեւէ հետաքրքիր մասնագիտությամբ, աշխատում եք անսովոր վայրում, ճանապարհորդել եք շատ էկզոտիկ երկրներում, ապա պատրաստվեք պատմել այդ մասին։

Դա այնքան էլ բարդ չէ, որքան թվում է, եւ արդյունքը սարսափելի հաճելի է։

This is success music and what's it to you?

Հսկայական շնորհակալություն Կատյային IEC-Կալինինգրադից՝ տեղում աջակցության համար։