Դեսպանատան սպասումը այնքան հուզիչ է։

Բայց հուզմունքը հաճելի է՝ ճամփորդության հրաշալի հույսերով լի։ Սպասումներ ճանապարհորդությունից, նոր ծանոթություններից, նոր քաղաքներից։

Եվ լուսանկարելու շատ ուժեղ ցանկություն։ Այն ամենը, ինչ հետաքրքիր կթվա։

Լուսանկարել եւ ցույց տալ Տյումենի ընկերներիս, եւ ամեն ինչ նորից վերապրել՝ նստած Տյումենի ինչ-որ հարմարավետ սրճարանում՝ մի բաժակ տաք կապուչինոյով։ Ես նույնիսկ գիտեմ, թե որ սրճարանը կլինի դա)

Իսկ հետո երկար ձմեռային երեկոներին դիտել լուսանկարները, հիշել նոր ընկերներին, ծիծաղել եւ նրանց գրել ICQ-ով. «Նայում եմ այն լուսանկարները, որտեղ մենք ենք (դու, ես))....»

Կարծում եմ՝ հիանալի կլինի)

Պատրաստվեք, ընկերներ, ում հետ գնալու եմ, ես չեմ պատրաստվում ազատ ժամանակս տեսախցիկը ձեռքիցս բաց թողնել)