Արկածները սկսվում են: Այս արտահայտությամբ սկսվեց իմ ճամփորդությունը դեպի Ամերիկա: Ուղեւորությունն ինքնին ինձ համար մեծ արկածախնդրություն էր: Ես վաղուց էի երազում Ամերիկայի մասին: Եվ ինչպես բոլորը, ես էլ ուզում էի անձամբ համոզվել ամեն ինչում եւ տեսնել: Քանի մարդ, այնքան էլ կարծիք: Այսպիսով, ինչպես սկսվեց ամեն ինչ: Ես պատրաստվում էի ճամփորդության իմ լավագույն ընկերուհու հետ: Միասին ավելի հեշտ է եւ ուրախ: Ժամանելով Կալինինգրադի օդանավակայան՝ մենք իմանում ենք, որ մեր չվերթը չեղարկվել է, եւ մենք կարող ենք Մոսկվա թռչել միայն առավոտյան: Իսկ մեր բոլոր տոմսերը, հյուրանոցի համարները եւ ընդհանրապես մեր ուղեւորությունը հարցականի տակ էին: Անհնար է փոխանցել այն, ինչ մենք զգում էինք այդ պահին: Դու արդեն այնքան մոտ ես երազանքին, եւ հանկարծ՝ այսպիսի բան: Իսկ մեր գործակալության ներկայացուցիչն էլ գտնվում էր Ռիգայում: Թվում էր՝ ամեն ինչ մեր դեմ է!! Հիմա էլ հիշում եմ այդ անքուն գիշերը, զանգերն ու հաղորդագրությունները: Հսկայական շնորհակալություն մեր գործակալության աղջիկներին՝ օպերատիվ եւ համակարգված աշխատանքի համար: Նրանք միշտ կապի մեջ էին մեզ հետ: Վերամրագրելով տոմսերը՝ նվազագույն ծախսերով, առավոտյան մենք թռանք Մոսկվա: Բայց դա միայն սկիզբն էր:

Մոսկվայում մեր ծանոթների մոտ կանգ առնելով՝ մենք հասկացանք, որ Նյու Յորքում մնալու տեղ չունենք: Տարբերակներից մեր մոտ մետրոն էր եւ հյուրանոցների շատ թանկ համարները: Ոչ մեկը մեզ չէր համապատասխանում: Բարեբախտաբար, մեր ծանոթի մոտ Նյու Յորքում ծանոթ տղաներ կային, եւ նա տվեց մեզ նրանց կոնտակտները: Ասելով, որ տղաները լավն են, եւ նրանք ԱՊՀ-ից են: Դե, կամա թե ակամա գլխումս ոչ այնքան լավ պատկեր էր առաջանում: Անծանոթ տղաներ, մենք՝ երկու աղջիկ, մենակ Նյու Յորքում: Բայց ընտրություն չկար: Մետրոյի տարբերակը ավելի լավը չէր: Եվ այդ պահից իմ կարծրատիպերը սկսեցին փլուզվել: Տղաները պարզապես հիանալի էին: Դիմավորեցին, կերակրեցին, քաղաքը ցույց տվեցին, պատմեցին եւ նույնիսկ ճանապարհեցին: Ընդ որում՝ անհատույց: Այո-այո, այդպիսի բաներ էլ են լինում: Աշխարհը լի է բարի մարդկանցով: Ավելին, հետադարձ ճանապարհին մենք նորից կանգ առանք նրանց մոտ եւ մինչ օրս կապի մեջ ենք: Չէ՞ որ եթե տոմսերի հետ այդպես չստացվեր, մենք չէինք հանդիպի տղաներին: Եվ հայտնի չէ, թե ինչպես կդասավորվեր ամեն ինչ!!! Մեր Միրթլ Բիչ քաղաքում մեզ դիմավորեց գործատուն, որի հետ նույնպես բախտներս բերեց: Ի՞նչ ասեմ, մենք հայտնվեցինք այնտեղ, որտեղ երազում էինք: Փողոցի մյուս կողմում օվկիանոսն է, աշխատանքը՝ տնից երկու րոպե հեռավորության վրա: Արեւ, արմավենիներ եւ ձյունաճերմակ լողափ: Կարող եք մտածել, որ ամեն ինչ չափազանց լավ է: Իհարկե, մեր բախտը բերեց, եւ ամեն ինչ ստացվեց այնպես, ինչպես ուզում էինք: Բայց թերություններ էլ կային, դրանք ամենուր են: Մենք էլ էինք սպասում աշխատանքային օրվա ավարտին, հոգնում էինք զբոսաշրջիկների հոսքից, միմյանց բողոքում էինք պետից, պայքարում եւ տառապում էինք միջատներից (այնտեղ դրանք հսկայական չափերի են)... Լաց էինք լինում եւ ծիծաղում, կարոտում էինք հարազատներին: Բայց մենք փորձում էինք նույնիսկ չնկատել դրանք, որովհետեւ այդ վայրում գտնվելը հիանալի նվեր էր: Ի դեպ, մենք աշխատում էինք որպես վաճառող-խորհրդատուներ զբոսաշրջային խանութում: Եվ դա հիանալի օգնում էր մեզ լեզվի պրակտիկայում: Այստեղ ուզես-չուզես՝ կսկսես խոսել:

Մարդիկ տարբեր են, հետաքրքիր՝ մեր մոլորակի բոլոր անկյուններից: Ես բացառություն չեմ լինի եւ խորհուրդ կտամ՝ մի՛ վախեցեք եւ խոսե՛ք, խոսե՛ք եւ նորից խոսե՛ք: Եթե առաջին անգամից չհասկանան, ապա հինգերորդից կհասկանան: Ընդհանուր առմամբ, ինձ իմ նահանգում եւ քաղաքում ամեն ինչ դուր էր գալիս: Աշխատանքը, կլիման, պայմանները...

Բայց գլխավորը այն մարդիկ են, որոնք հանդիպում էին մեր ճանապարհին: Կրկին, գուցե մեր բախտն էր այդքան բերել: Բայց ես ձեռք բերեցի այնքան ծանոթներ՝ եւ՛ ամերիկացիներ, եւ՛ ռուսներ, եւ՛ մեր մոլորակի տարբեր անկյուններից տղաներ: Դա իսկապես հիանալի է: Յուրաքանչյուրը պատրաստ էր միշտ օգնության հասնել եւ աջակցել: Իսկ այլ երկրում գտնվելիս դա հատկապես կարեւոր է: Ամեն ինչ էլ եղել է՝ եւ՛ խելահեղ երեկույթներ, եւ՛ հանգիստ հարմարավետ երեկոներ, գիշերային նստոցներ օվկիանոսի ափին: Իմ ջրային արկածները եւ հետագա հետաքրքիր ծանոթությունը փրկարարի հետ՝ իմ փրկության ժամանակ: Մի խոսքով, հիշողությունները բավական են: Բայց դա արդեն առանձին պատմություն է, եւ ոչ մեկը, որոնց մասին ընկերներն արդեն շատ անգամներ լսել են: Պետք էր բլոգը ավելի շուտ ստեղծել: Ահա թե էլ ինչի մասին եմ ուզում պատմել: Ես չեմ հոգնի կրկնել, թե որքան փոքր է աշխարհը: Երկրագնդի մյուս ծայրում, փոքրիկ առողջարանային քաղաքում, բարում (որտեղ պատահաբար էինք մտել) հանդիպել մի լավ ծանոթի, որին 3 տարի չէի տեսել: Մեղմ ասած՝ ես շոկի մեջ էի:

Այո, այո, այդպիսի բաներ էլ են պատահում: Իսկ ինչպես դուք արդեն հասկացաք, արկածները ինձ ուղեկցում են ամենուր: Ես միայն ջերմությամբ եւ սրտի թրթիռով եմ հիշում իմ անմոռանալի տրիպը: Իսկ ժամանակին ես չէի էլ կարող մտածել: Համարձակվե՛ք, եւ ձեզ մոտ ամեն ինչ կստացվի!!!