Ամերիկան ներկայանում է այնպիսին, ինչպիսին կա, եւ նման ճամփորդությունը հաստատ շատ ավելի կրթական է, քան ԱՄՆ-ի գլխավոր քաղաքներով զբոսաշրջային տուրը, որը, իրականում, թույլ չի տալիս լիովին հպվել մշակույթին, հասկանալ տարբերություններն ու նմանությունները: Այժմ, համացանցում ամերիկացիների կյանքի մասին փաստեր հանդիպելիս, ես հասկանում եմ, որ դրանք ինքս եմ փորձել. անընդհատ աշխատող օդորակիչներ եւ ատամները ցավեցնող սառը ըմպելիքներ, բարյացակամություն եւ բացություն, բնակելի թաղամասերի կոկիկ բլոկներ՝ տնակների ներդրումներով եւ ստիկերներով պատված հսկայական բեռնատար-մեքենաներ:
Եվ նույնիսկ հիանալի է, որ ծրագրի կանոններով չի կարելի աշխատել մեգապոլիսներում. իրական ամերիկյան կյանքը փոքր քաղաքներում է, դա կարելի է հասկանալ նույնիսկ պարզապես նայելով տարածքային ժողովրդագրությանը: Փոքր քաղաքներն ավելի անվտանգ են, էժան եւ հարմարավետ կյանքի համար:
Ամերիկայում կյանքը կարծես առավելագույնս հարմարեցված է ավտոմոբիլիստների համար. ամենուրեք drive-thru, հանկարծակի ընդհատվող մայթեր, հսկայական հեռավորություններ: Այնուամենայնիվ, թաղամասից թաղամաս ոտքով քայլելով՝ կարելի է լիովին ուսումնասիրել քաղաքը, երկիրը, նկատել մանրուքներ, որոնց վարորդը ուշադրություն չի դարձնի:
Հայտնի ճշմարտություն է, որ ԱՄՆ-ում չափահասությունը հասնում է 21 տարեկանում: Սակայն ամերիկացիների գիտակցության մեջ մարդը դեռ երկար ժամանակ մնում է ոչ լիովին մեծահասակ, իսկ մինչեւ 21 տարեկանը՝ ընդհանրապես երեխա: Երբ տեղացիներն իմանում էին, որ ես 19 տարեկան եմ («Oh, you are such a baby!») եւ մենակ եմ աշխարհի մյուս ծայրում, շատ էին զարմանում եւ ասում, որ ես շատ քաջ եմ: Սկսած «teenager» հասկացությունից, որը տարածվում է մինչեւ 20 տարեկանը, եւ վերջացրած ինստիտուտն ու քոլեջը «school» անվանելով, այսինքն՝ մանկապարտեզից սկսված անավարտ գործընթացի շարունակությունը, ամերիկացիները ռուսական չափանիշներով մեծահասակ մարդկանց ընկալում են դեռեւս անհաս:
Ի դեպ, մենակ գնալն իրականում այնքան էլ վատ չէ. դա նվազագույնի է հասցնում ռուսերենով շփումը, մղում է նոր ծանոթությունների եւ անծանոթ մշակույթի հետ ավելի սերտ շփման (չնայած գլոբալիզացիային՝ մշակութային տարբերությունները հսկայական էին), թույլ է տալիս կառուցել ցանկացած վայրի պլաններ, դարձնում է հեշտ շարժվող:
Ավելին, սոլո ճանապարհորդն իր մեջ դաստիարակում է նոր օգտակար հատկություններ՝ անկախություն, խնդիրները ինքնուրույն լուծելու կարողություն, սոցիալական հմտությունների զարգացում եւ տարբեր մարդկանց հետ ընդհանուր լեզու գտնելու (եւ այդպիսով ընդհանուր լեզուն՝ անգլերենը զարգացնելու) կարողություն կամ մենության մեջ գեղեցկություն գտնելու, շեշտադրումները հասկանալու, շուրջբոլորը ամեն ինչ նկատելու եւ այլն:
