-Հեյ! Ի՞նչ է, թռչո՞ւմ ենք,- ոգեւորված բղավեց Մաքսը՝ մոտենալով մեզ։ Սա իմ երկրորդ ուղեւորությունն էր, բայց տարբերվում էր նրանով, որ այս անգամ ես միայնակ չէի թռչում։

-Ուու, ձեր ճամպրուկները։ Մենք չենք կարողանա թռչել,- կրկին բացականչեց մեր սիրելի ընկերը։ Ալիսայի հետ մենք իրար նայեցինք։ Թեեւ ի՞նչ թաքցնենք, մենք ինքներս էլ հազիվ էինք զսպում հույզերը։

Գլուխս պտտվում էր Նյու Յորքի հիշողություններից՝ իր հազարավոր լույսերով եւ անվերջ ազատությամբ։

Տաբլոիդներ, հավերժական շարժում, նկարի պես բնապատկերներ։ Ուզում էի շուտ ընկղմվել մի աշխարհ, որտեղ Starbucks-ը եւ “one slice of pizza, please”-ը ամենահաճախ արտասանվող բառերն էին, իսկ տաքսին ժեստով կանգնեցնելը բնավ ամոթալի չէր։

Երկար թռիչքից հետո, որի ընթացքում մենք հոգնածությունից եւ հիացմունքից գրեթե խելագարվել էինք, եւ մեծ քաղաքում անցկացրած մի քանի օրերից հետո մեր եռյակը պետք է ցրվեր տարբեր վայրեր։ Ալիսան եւ ես ապրում էինք հարեւան քաղաքներում, իսկ Մաքսը՝ մեկ այլ նահանգում՝ մեզանից մի քանի ժամվա հեռավորության վրա։

Ես վերադարձա Բեթանի, կարծես երբեք էլ չէի լքել օվկիանոսի ափին գտնվող այս փոքրիկ ընտանեկան քաղաքը։ Մայրամուտին այն իսկապես նման էր մեղրահացի տնակի, ուստի իմ գիտակցության մեջ դրան ամրացավ “sweet town” մականունը։ Ամեն ինչ այնքան ծանոթ էր, եւ այլեւս ոչինչ վախի զգացում չէր առաջացնում։ Ես հանգստություն զգացի։ Մի քանի օր ես տանը միայնակ ապրեցի, հետո այն աստիճանաբար սկսեց լցվել նոր դեմքերով, հիմնականում Ռուսաստանից եկած տղաներով։ Ես կարող եմ հաստատ ասել, որ ինձ մեծ բախտ վիճակվեց։ Մեր տան գունեղ կազմը վերածվեց իսկական ընտանիքի, որտեղ միշտ ուրախ եւ հարմարավետ էր, բայց ճիշտն ասած՝ որտեղ մշտապես գուլպաներ էին կորչում եւ կեղտոտ ամանների պատճառով վեճեր էին լինում։

-Լերա, դու ո՞նց ես ընդհանրապես թռել Ամերիկա,- հաճախ ծիծաղում էր Մատվեյը իմ սենյակակցի վրա։ Նա հավերժ կորցնում էր իր (եւ ոչ միայն իր) իրերը, մոռանում էր, թե որտեղ է թողել հեծանիվը, շփոթում էր ժամանակը, բայց այնքան բարեհոգի էր ծիծաղում, որ նրա երկար բացակայությունը ստիպում էր ինձ տխրել։ Մատվեյը կատակում էր, պաղպաղակ վաճառում եւ նոսրացնում մեր աղջկական կոլեկտիվը։ Երեկոյան մենք հավաքվում էինք տնային ընկերությամբ, երբեմն հյուրեր ընդունում, եւ ինքներս էլ հաճախ այցելում էինք մոտակա քաղաքների տղաներին՝ իսկական ամերիկյան երեկույթների։ Ուրեմն՝ what could be better?

-Այսպիսով, ես պետք է հանձնեմ մենյուն,- ասացի ես՝ սարսափով կարդալով “mussels, scallops, clams, halibut, swordfish” եւ այլ ծովային մթերքների ցանկը եւ անկեղծորեն ուրախանալով chicken բառը տեսնելիս։

Ես աշխատում էի որպես մատուցողուհի ռեստորանում, ինչին սկզբում ինքս էլ չէի կարողանում հավատալ։ Գործընկերներիս մեջ միայն մեկ ռուսախոս կար, մնացածը՝ ամերիկացիներ։ Ես գոհ էի, որ աշխատում էի մաքուր ամերիկյան միջավայրում, բայց միեւնույն ժամանակ, չհասկանալով կեսը, շատ էի նյարդայնանում։ Բայց աստիճանաբար ուտեստների անունները դաջվեցին հիշողությանս մեջ, հյուրերի հետ շփվելու արտահայտությունները սովորվեցին, հիշվեցին նաեւ մանրուքները, ինչպիսիք են ալերգիա առաջացնող բաղադրիչների անունները։ Ես յուրացրի, թե որ մթերքներն են gluten free, սոուսների անունները եւ հիշեցի ատելի asparagus բառը, որը մի քանի օր ինքս ինձ սովորեցնում էի։ Աստիճանաբար ամեն ինչ կարգավորվեց, եւ կանաչ թղթադրամները թռչում էին դեպի գրպանս։ Միակ բանը, որ ինձ ապշեցնում էր, բարի մենյուն էր, ավելի ճիշտ՝ այն, ինչ դրա սահմաններից դուրս էր։ Հյուրերը մշտապես պատվիրում էին ինչ-որ կոկտեյլներ, որոնք իբր հայտնի էին, բայց որոնք մենյուում չկային եւ որոնք հատուկ ձեւով էին մուտքագրվում ռեգիստր։ Այդ ժամանակ ստիպված էի լինում կամ բարի մոտ աչքերս թարթել՝ խնդրելով բացատրել, թե որտեղ սեղմել համակարգչի վրա, կամ բղավել “heeelp” անցնող մատուցողներին։ Սովորաբար օգնում էր։ Բայց ոչ ընթրիքի ժամանակ, երբ ընդհանուր հուզմունքը հասնում էր գագաթնակետին եւ շարժման արագությունը մեծանում էր մի քանի անգամ, այդ ժամանակ ոչ ոք հատուկ արարողակարգ չէր պահպանում, եւ ստիպված էի լինում ինքս գլուխ հանել։ Հյուրերի հետ շփումը ինձ հաճույք էր պատճառում։ Ժպիտներ, երաժշտություն, երախտագիտություն, թեյավճարներ։ Ամեն ինչ հիանալի էր։

Միակ բանը, որ ես կփոխեի, թերեւս, ինձ թույլ կտայի ավելի քիչ մտածել մանրուքների մասին։ Երբեմն “իզուր” ծախսված 100 դոլարի, այն մասին, թե ինչպես է մենեջերը վերաբերվում ինձ, որ ես ավելորդ բուրգեր եմ կերել եւ նմանատիպ այլ բաների մասին, որոնք կյանքի վրա ընդհանուր առմամբ ոչ մի ազդեցություն չեն թողնում։ Մի քիչ ավելի քիչ կաշխատեի եւ ավելի շատ կհանգստանայի։ Իսկ մնացած ամեն ինչ հաջողվեց։

Սեզոնի ավարտին ես թռա Լոս Անջելես, որտեղ հիանալի ժամանակ անցկացրի իմ հին ծանոթների հետ։

-Ի՞նչ է, թռչո՞ւմ ենք,- կրկին հարցրեց Մաքսը։ -Իսկապե՞ս 4 ամիս է անցել,- ապշած նայեցի բջջային հեռախոսիս էկրանին։ Ինձ թվում էր, որ ես պարզապես թարթեցի, իսկ ժամանակը այնքան արագ անցավ։ Երբ ինքնաթիռը թռչում էր, ես սեղմվեցի աթոռին, եւ աչքերիս առաջ անցավ իմ ամբողջ փոքրիկ ամառային կյանքը։ Լերկայի երգերը կիթառի նվագակցությամբ, աստղալից երկինքը ամեն երեկո տունդարձի ճանապարհին, ընթրիքները բենզալցակայանում՝ անկեղծ զրույցներով, երեկույթներ, կոլեկտիվ մաքրումներ, հեծանվավազքեր, պիցցա առավոտյան՝ թափառումներից հետո, գնումներ, ինչ-որ անհեթեթ պատահարներ, անվերջ կատակներ եւ ծիծաղ, ծիծաղ եւ ծիծաղ։ Ես ունեի ամեն ինչ։ Ուրեմն՝ what could be better?