Բարեւ, սիրելի՛ ընթերցող։

Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել քեզ, որ ժամանակ տրամադրեցիր կարդալու իմ մտքերը, որոնք ես գրի էի առել իմ նոթատետրում 2018-ի ամառվա դժվարին ու ուրախ պահերին։

Ուզում եմ միանգամից ասել, որ այստեղ լինելու են իմ հուշերի հատվածները՝ բաժանված գլուխների, որպեսզի հասցնես կարդալ դրանք մետրոյում կամ համալսարանում սուրճի ընդմիջման ժամանակ։

Դե ինչ, սկսենք։

Պատմություն 1 - Ես ուզում եմ Լոնդոն։

Վստահ եմ, որ դու արդեն ինչ-որ տեղ լսել ես, որ եթե Ամերիկա թռչես Անգլիայի միջով, ապա քեզ իրավունք կտան 24-48 ժամ զբոսնել Լոնդոնում։ Այո՛, ես էլ ժամանակին լսել եմ դա։ Երկար չմտածեցի, լուրջ չվերլուծեցի, պարզապես գնեցի տոմսերը։

Տոմսերը գնեցի այսպիսին՝ ՍՊբ - Ռիգա - Լոնդոն - Ռեյկյավիկ - Սան Ֆրանցիսկո։ Առաջին սխալը՝ Լոնդոնից Սան Ֆրանցիսկո տոմսերը տրանզիտային չգնեցի՝ գումար խնայելու համար։

Ժամանում ենք Լոնդոն, այնտեղ այնքան մեծ սպասասրահ կա, որտեղ բոլորը կանգնած են իրենց անգլիական վիզաներով, որպեսզի մաքսային սպան թույլ տա նրանց անցնել։ Իմ անձնագրում դատարկ է։ Մոտենում եմ սեղանին, բացատրում իրավիճակը, ինչին ի պատասխան անմիջապես լսում եմ. «No, i am sorry, you should be waiting for your plane only here»։ Մոտենում եմ տարբեր աշխատակիցների, լսում նույն բանը, կողմնակի հայացքով արդեն փնտրում եմ փափուկ տեղ, որտեղ անցկացնելու եմ 48 ժամը։ Պատահականությունը փրկում է։

Անցնում է տարեց սահմանապահ, ես նորից նրան ամեն ինչ պատմում եմ, իսկ նա խոստանում է օգնել։ Իմ փրկիչները՝ երկու ամերիկյան վիզա եւ ամրագրված հյուրանոցի համար, որը, եթե ինձ չթողնեն, կկորչի։ Նա «բռնում է ձեռքիցս» եւ գնում գլխավոր մաքսային սպայի մոտ, ասում է, որ երաշխավորում է ինձ համար եւ այն բանի համար, որ ես առանց տրանզիտային տոմսերի եւ առանց վիզայի անօրինական չեմ մնա Անգլիայում։ Նա վերցնում է անձնագիրս եւ դնում կնիքը։ Վերջ, ես Անգլիայում եմ։

Հետո ես այցելեցի Ռեյկյավիկ (Իսլանդիա), բայց այնտեղ ավելի հեշտ է։ Այնտեղ Շենգեն է։

Տեսանյութ Լոնդոնից