Խանութում մի քիչ ուշացա եւ վերադառնում եմ տուն։ Արդեն զով է ու մութ։ Ժամը մոտ մեկն է։ Ականջակալներովս ռուսական երաժշտություն է հնչում, քանի որ քաղաքում, իմ հաշվարկներով, ընդամենը երկու ռուս կա՝ ես եւ ընկերուհիս։ Ռուսերեն բառերի դեֆիցիտ։ Տրամադրությունս բարձր է. հերթական նոր աշխատանքն եմ գտել, Amazon-ից պատվիրել եմ ամերիկյան դրոշով վառ վերնաշապիկ, իսկ տոպրակումս սիրելի վանիլային «կոլան» է։

Մոտենում եմ բնակությանս վայրին, որը, ի դեպ, 4 ամիս փնտրել եմ եւ վերջին պահին զանգ ստացա, որ մեքսիկացիներից մեկը անսպասելիորեն տեղափոխվել է։ Տեսնում եմ, որ աղբամանի հետեւում ինչ-որ բան է շարժվում։ Ուշադրություն չեմ դարձնում, առաջ եմ գնում։

Հանկարծ տեսնում եմ մի փոքր, գեր, դարչնագույն շնիկ։ Ուշադիր նայում եմ։ Ոչ, սա շուն չէ, շները այլ տեսք ունեն։ Սա արջի ձագ է։ Վախն ու հետաքրքրասիրությունը պատում են ինձ. գրպանումս շոշափում եմ հեռախոսս եւ մի քանի քայլ առաջ անում։ Սխալ։ Անկյունից դուրս է գալիս հսկայական երկմետրանոց մայր արջը եւ, զգալով իր ձագերի համար վտանգը, գալիս է ինձ վրա։ Ոտքերս թուլանում են, գլխումս «փախչել» մտքն է անցնում, բայց չի կարելի։ Արջի բնազդը կաշխատի, եւ նա կվազի քո հետեւից։ Հարթ շրջվում եմ եւ հեռանում նրանից հակառակ ուղղությամբ։ Նա գալիս է հետեւիցս։

Կոկորդս չորացել է, ոտքերս բամբակ են դարձել, բայց գնում եմ առանց հետ նայելու, լսում էի ասֆալտի վրայով թույլ խշշոցը։ 20-30 մետր անց այնուամենայնիվ հետ նայեցի։ Մայր արջը կանգ էր առել, փառք Աստծո։

Հետո ես եւս 2 ժամ չեմ կարողանա տուն հասնել եւ առավոտյան աշխատանքի ժամանակ կքնեմ։ Բայց դա արդեն գլխավորը չէ եւ ձանձրալի է։

/ Այս դեպքից հետո արջերին շատ անգամ եմ տեսել եւ ամեն անգամ նույնքան անսպասելի /