Անմիջապես ասեմ, սիրելի ընթերցող, որ այս գործընթացի մասին ես առանձին տեսանյութ կհրապարակեմ եւ ամեն ինչ ավելի մանրամասն կպատմեմ։ Բայց այստեղ ես կթողնեմ ամենակարեւորը։

Հիշում եմ, թե ինչպես դեռ Ռուսաստանում էի երազում ամերիկյան վարորդական իրավունքի մասին։ Ամերիկայում այս միտքը ինձ հանգիստ չէր տալիս, ուստի ես հավաքեցի փաստաթղթերի փաթեթը՝ SSN, I-94, DS-2019, ID, ռուսական վարորդական իրավունք եւ գնացի DMV (ՃՈ)։

Առաջին անգամ չհասցրի, որովհետեւ ուշ եկա, երկրորդ անգամ բոլոր փաստաթղթերը չէի վերցրել, երրորդ անգամ հանդիպեցի անգրագետ աշխատակցի, ով ասաց, որ ես քննություն հանձնելու իրավունք չունեմ, չորրորդ անգամ՝ մեկ այլ քաղաքում, ամեն ինչ լավ անցավ։ Գալիս եմ DMV, սպասում եմ մոտ 2,5 ժամ, ինձ կանչում են պատուհանի մոտ։ Տալիս եմ բոլոր փաստաթղթերը, աշխատակցուհին, որը ակնհայտորեն գործ չէր ունեցել միջազգային դիմորդների հետ, երկար կարդում է հրահանգները եւ վերջում ասում՝ «let’s take a picture»։ Ժպտում եմ։ Դրանից հետո կարդում եմ տառերը՝ ապացուցելու համար, որ լավ տեսողություն ունեմ։ Իրականում ես պարզապես լինզաներով էի, բայց դա կարգը չի խախտում։ Տալիս են թուղթ եւ ասում՝ «զբաղեցրու ցանկացած համակարգիչ եւ հանձնիր տեսությունը»։ Վճարում եմ 15$։

Մոտենում եմ պատուհանի մոտ գտնվող համակարգչին, մատս դնում եմ եւ սկսում հանձնել։ Անգլերենով։ Ամեն ինչ անմիջապես սխալ է ընթանում։ Իմ հեռախոսի հավելվածը, որտեղ ես պատրաստվում էի քննությանը, բոլորովին նման չէր նրան, ինչ տեսնում էի մոնիտորի էկրանին։ 5 սխալ՝ չհանձնեցի։

Թրջված եւ զայրացած դուրս եմ վազում փողոց, նայում եմ լճին եւ հանգստանում։ Վերադառնում եմ։

Երկրորդ (երեքից) փորձը, այս անգամ ընտրում եմ ռուսերենը։ Ամեն ինչ անմիջապես շատ ավելի հեշտ է դառնում։ Հանձնում եմ հիմնական թեստը։ Նաեւ լրացուցիչը (եթե լեզուն իսպաներեն կամ անգլերեն չէ, ապա պետք է հանձնել երկու թեստ)։ Հանձնեցի։ Ինձ տալիս են թուղթ, որի օգնությամբ ես կգրանցվեմ գործնական թեստի։

Գրանցումը երկու շաբաթ հետո է։ Այդ ընթացքում ես արդեն ճանապարհորդում եմ, ուստի ստիպված եմ լինում թեստը հանձնել Լոս Անջելեսում՝ երթեւեկության առումով ամենադժվար քաղաքներից մեկում։

ԼԱ, ամեն ինչ սովորության համաձայն չի ստացվում։ Պարզվում է, որ վարձակալած մեքենայով հանձնել չի կարելի, քանի որ ընկերությունը պետք է ձեզ տա պաշտոնական նամակ՝ թույլտվությամբ, ինչը, իհարկե, գրեթե անհնար է։ Ավտոդպրոցը արժե 150$, ինչը նույնպես շատ թանկ է։ Փրկում է «Turo» հավելվածը, որի օգնությամբ ես գտնում եմ «մասնավոր անձի», ով համաձայն է ինձ մեքենա տրամադրել վարձակալության, ինչպես նաեւ ապահովագրություն (քանի որ սա մասնավոր անձ է, ապա հանձնել կարելի է, բայց անհրաժեշտ է օրիգինալ ապահովագրություն, որը նույնպես գրեթե ոչ ոք չի ցանկանում տալ)։

Ի դեպ, նախօրեին ես շատ էի պատրաստվել, դիտել էի տեսանյութեր, որոնց շնորհիվ հասկացա, թե որքան են տարբերվում Ռուսաստանում եւ ԱՄՆ-ում հանձնելու կանոնները։

Դե վերջ, առավոտյան ժամը 11-ն է, հավաքեցի ուժերս, կանգնած եմ մեքենաների հերթում, ինչպես Մակդոնալդսում՝ սուրճի համար։ Իմ հերթն է։ Հրահանգիչը մոտենում է եւ ստուգում փաստաթղթերը, խնդրում է ցույց տալ մեքենայի հիմնական մասերը եւ նստում է կողքիս։ Միացնում է օդորակիչը եւ հետ է տանում նստատեղը։ Գնացինք։

Քշեցինք մոտ քսան րոպե, ես, թեեւ իմ տարիքի համեմատ մեծ փորձ ունեմ վարելու, արդեն նյարդայնացած էի։ Վերադառնում ենք DMV։ Կայանում եմ։ Հրահանգիչը թփթփացնում է ուսիս եւ ասում. «Եվս մեկ սխալ, եւ դու չէիր հանձնի, բայց ես շնորհավորում եմ քեզ։ Դու առաջինն ես, ով իմ պատմության մեջ հանձնել է առաջին փորձից»։

Դուրս եմ գալիս մեքենայից եւ գնում ներս։ Ուրախ։

Ստանում եմ ժամանակավոր վարորդական իրավունք, իսկ մշտականի համար կգնամ արդեն այս ամառ, քանի որ երկրից դուրս էի եկել իրավունքների պատրաստման պահին։