Աշխատավայրում՝ խանութում, ծանոթացա մի բնիկ ամերիկացու հետ, ով ապրում էր այդ քաղաքում իր ընտանիքի՝ կնոջ եւ երեխաների հետ։ Մոտ 30 տարեկան էր, ամբողջությամբ դաջվածքներով, բայց այստեղ դա ոչ մեկին չի շփոթեցնում։ Ինձ էլ չշփոթեցրեց։ Հիանալի տղա էր, միշտ պատրաստ էր օգնելու, միշտ իր դրամապանակից գումար էր ավելացնում դրամարկղին, եթե ինչ-որ մեկին գումար չէր հերիքում։ Մի խոսքով, տպավորությունները հիանալի էին։

Նրան պատմում եմ, որ շուտով մեկնելու եմ ճամփորդության Սան Ֆրանցիսկո, Լոս Անջելես, Լաս Վեգաս եւ այլ քաղաքներ։ Ինչին նա ուրախությամբ բացականչում է, որ Լոս Անջելեսում ապրում է իր զարմիկը՝ ոստիկան, եւ նա ունի սեփական մեծ տուն, որտեղ ես կարող եմ կանգ առնել։ Խոստանում է, որ հենց այսօր կզանգահարի եւ վաղը կպատմի։ Հաջորդ օրը նորից հանդիպում ենք աշխատավայրում, նա ասում է, որ զարմիկը շատ ուրախ է օտարերկրյա հյուրերին եւ պատրաստ է օգնել կացարանի հարցում ընդամենը 400 դոլարով 12 օրվա համար, ինչպես նաեւ կարող է տրամադրել իր մեքենան իրավունքներ հանձնելու համար։

Սա իսկապես երջանիկ պահ էր. ես համաձայնեցի, ուրախացա, ծիծաղեցի։

Հաջորդ օրը ես նրան տալիս եմ 4 Ֆրանկլին եւ եւս մեկ անգամ սեղմում ձեռքը։

Երեք օր անց ինձ գրում է նրա զարմիկը, ով ասում է, որ շատ է սպասում ինձ։ Կասկած 1. նրա զարմիկի համարն ունի բջջային կոդ, որը տարբերվում է Լոս Անջելեսի կոդից։ Բայց ես համաձայնում եմ եւ խնդրում հասցեն՝ երթուղին պլանավորելու համար։ Նա ինձ գրում է Լոս Անջելեսի լավագույն թաղամասերից մեկի հասցեն։ Կասկած 2. ես այդ հասցեն փնտրում եմ ինտերնետում եւ տեսնում, որ այդ հասցեում գտնվող տունը վարձակալության է տրվում եւ բնակելի չէ։

Կասկած 3-ը կապված է իմ անձնական եզրակացությունների եւ մտորումների հետ։ Դա երկար է, ես այն բաց կթողնեմ։ Մեկնելուց մեկ օր առաջ, գիշերվա ժամը 2-ին, հասկանում եմ, որ ինձ խաբում են եւ զանգահարում եմ իմ «օգնականին»։ Նա ասում է, որ առավոտյան երեխաների հետ մեկնում է այլ քաղաք եւ ես նրան այստեղ այլեւս չեմ տեսնի։ Անքուն գիշեր։

Առավոտյան ժամը 4-ին գալիս եմ խանութ եւ բռնացնում նրան։ Խաբում եմ։ Ասում եմ, որ ինձ շատ են պետք գումարը, քանի որ իմ ինքնաթիռի տոմսը չեղարկվել է, եւ եթե նա ինձ չվերադարձնի, ապա ես այստեղ երկար կմնամ (համապատասխանաբար, կհասկանամ, որ նա էլ էր ինձ խաբում)։ Նաեւ ասում եմ, որ գումարը կտամ զարմիկին հանդիպելիս։ Նրան տանում եմ բանկոմատ եւ հետ ստանում իմ 400 դոլարը։ Ժպտում ենք եւ հրաժեշտ տալիս։

Տուն, զարմիկ, մեքենա՝ ոչինչ չկար։ Զարմիկի անունից նա ինձ գրում էր ինքնուրույն՝ այլ համարից։

Այսքանով, սիրելի ընթերցող, հրաժեշտ եմ տալիս։ Հուսով եմ՝ իմ պատմությունները տպավորեցին քեզ եւ սովորեցրին ինչ-որ օգտակար բան։ ԱՄՆ-ում ամառը քո կյանքի լավագույն փուլերից մեկն է, որը, վստահ եմ, երկար կմնա հիշողությանդ մեջ։ Բայց խնդրում եմ քեզ՝ գլուխդ չկորցնել եւ միշտ մնալ ռացիոնալ։

Նոր պատմություններ գրելուն զուգընթաց կթարմացնեմ ժապավենը։

Ցտեսություն։