Զարմանալի է, որ մեր ծանոթությունը սկսվեց ԱՄՆ-ում գտնվելու ողջ ընթացքում ամենամեծ կորստով։ Մենք դեղին տաքսի չնստեցինք։ Երբեք, ես պնդում եմ, աղաչում եմ, երդվում եմ ձեզ, մի կրկնեք մեր սխալները, եթե միայն չեք ցանկանում օդանավակայանից 10000 ռուբլիով տեղ հասնել։ Ասել, որ մենք շոկի մեջ էինք, ոչինչ չասել է։ Այնուամենայնիվ, շուտով պարզ դարձավ, որ նման «մանրուքը» այլեւս չի կարող փչացնել մեր տրամադրությունը։

Նյու Յորք մենք ժամանեցինք ուշ գիշերով, ուստի քաղաքին ծանոթանալը սկսեցինք հաջորդ օրը, որի ընթացքում հասցրեցինք տեսնել քաղաքի գրեթե բոլոր ամենահայտնի տեսարժան վայրերը՝ Ազատության արձանը, Wall Street-ը, Central Park-ը եւ Times Square-ը։ Կարո՞ղ եմ արդյոք պատմել ինչ-որ անսովոր բան այս քաղաքի մասին իմ տպավորություններից։ Վստահ չեմ։ Ինձ համար այն շատ նման էր Մոսկվային՝ նույն մարդկային բազմությամբ, կիլոմետրանոց խցանումներով, անհասկանալի հոտերի եւ ձայների կույտով։ Times Square-ում ինձ ապշեցրեց այն, թե ինչպես կարող են տարբեր գաղափարներ, կյանքի հանդեպ հայացքներ եւ տարբեր նպատակներ ունեցող այդքան շատ մարդիկ տեղավորվել համեմատաբար փոքր տարածքում։ Այստեղ կային փողոցային պարողներ, իրենց սկավառակները բոլորին հրամցնող երիտասարդ ռեփերներ, Դոնալդ Թրամփի հերթական գաղափարի դեմ հանդես եկող քաղաքական ակտիվիստներ, տարբեր կրոնական դավանանքների հետեւորդներ, որոնք բոլորին կոչ էին անում ապրել խաղաղության եւ համերաշխության մեջ, բայց միայն իրենց Աստծո անվան տակ։ Դե, ինքներդ մտածեք, ինչո՞վ չէ Մոսկվան։

Այնուամենայնիվ, այս ամենի մեջ Նյու Յորքում կա մի բան, որը նրան դարձնում է հենց Նյու Յորք՝ դա, անկասկած, Central Park-ն է։ Հանգիստ, խաղաղ մի վայր, որի դարպասներից ներս մտնելով՝ մոռանում ես օրվա եռուզեռի, բոլոր խնդիրների, այն ամենի մասին, ինչը շեղում է աշխարհի իրական գեղեցկությունից։ Այստեղ սկյուռիկներ են վազվզում, լսվում է թռչունների երգը, իսկ եթե կանգ առնես եւ փակես աչքերդ, կարող ես լսել Նյու Յորքի իրական շունչը, որը փոխանցվում է ծառից ծառ, հավասար, հանգիստ, հանդարտեցնող։