Որքան էլ ցավալի էր հեռանալ Նյու Յորքից, մեզ սպասում էին հետագա արկածներ, ուստի մենք հավաքեցինք իրերը եւ ուղեւորվեցինք դեպի այն նահանգը, որտեղ պետք է անցկացնեինք ամբողջ ամառը՝ Վիրջինիա։ Մինչեւ ուղեւորությունը այն ամենը, ինչ ես գիտեի այս նահանգի մասին, այն էր, որ Անկախության պատերազմից հետո այն երկրի գլխավոր քաղաքական կենտրոնն էր, եւ որ սահմանադրության հեղինակները այս նահանգից էին։ Այժմ, արդեն հայրենիք վերադառնալով, կարող եմ համարձակ ասել, որ, ավաղ, սա դեռ այն ամենն է, ինչ ես գիտեմ այս նահանգի մասին։ Բացառությամբ նոր քաղաքների անունների, այս ոլորտում իմ գիտելիքների պաշարը չի համալրվել։

Մենք աշխատում եւ ապրում էինք Վիրջինիա Բիչ ծովափնյա քաղաքում։ Ակնհայտ է, որ քաղաքը հիմնականում զբոսաշրջիկների համար է, ուստի մենք աշխատում էինք հյուրանոցում։ Դժվար էր։ Շատ։ Բայց մենք հաղթահարեցինք, մեծապես շնորհիվ ամեն ինչ հասկացող մենեջերների եւ պարզապես հիանալի կոլեկտիվի։ Մենք ծանոթացանք աշխարհի տարբեր անկյուններից եկած հսկայական թվով մարդկանց հետ, միանգամից ասեմ, որ ԱՄՆ-ում գտնվելու պահին ամենաօգտակար ծանոթությունները ամերիկացիների հետ ծանոթություններն են։ Նրանք կհուշեն, թե որտեղ ինչ գտնել, ինչպես հասնել այնտեղ, իսկ հաճախ նրանք իրենք ձեզ կտանեն այնտեղ, եւ նրանք գիտեն, թե ինչպես զվարճանալ։ Մեծապես այս ծանոթությունների շնորհիվ աշխատանքը մեզ բոլորիս ուրախություն էր բերում եւ այնպիսի բան չէր, որին պետք է դիմանալ՝ հետո լավ հանգստանալու համար։ Այս կամ այն կերպ, ամռան վերջում շատ դժվար էր բաժանվել գործընկերներից, հարեւաններից, ընկերներից, բայց մենք գիտեինք, որ առջեւում մեզ սպասում է հետաքրքիր ճանապարհորդություն, որը, ինչպես շատերի մոտ, սկսվեց Լաս Վեգասից։

Այժմ ես գուցե ինչ-որ մեկին շոկի ենթարկեմ, իսկ ինչ-որ մեկը, հնարավոր է, ցանկանա ինձ հետ կտրուկ վիճել, բայց ինձ համար Լաս Վեգասը ամենաձանձրալի քաղաքն է այն քաղաքներից, որոնցում ես եղել եմ։ Ոչ միայն ԱՄՆ-ում, այլեւ ամբողջ աշխարհում։ Լաս Վեգասը, անկեղծ ասած, մեկ երկար փողոց է, որի երկայնքով տեղակայված են տասնյակ հյուրանոցներ, խաղատներ, խանութներ եւ ռեստորաններ։ Եվ... վերջ։ Բացի այդ, այստեղ անհավանական շոգ է, հենց այն աստիճանի շոգը, որը սովորաբար նկարագրում են «ասֆալտը հալվում էր» բառերով։ Զարմանալի չէ, որ մենք բավականին արագ փախանք այս քաղաքից։

Մեր այցելած այգիներից կցանկանայի նշել Գրանդ Կանյոնը եւ Սեքվոյա այգին։ Եթե շատ հակիրճ, ապա երկրորդը առաջինի կանաչ տարբերակն է թվում։ Թեեւ լավ, ես ստում եմ։ Սրանք զարմանալի, միմյանցից բոլորովին տարբեր վայրեր են՝ յուրահատուկ էներգետիկայով։ Գրանդ Կանյոնը հնարավոր չէ ոչ ճշգրիտ նկարագրել, ոչ էլ դրա գեղեցկությունը փոխանցել լուսանկարում։ Երբ կանգնում ես վերեւում եւ սրտի թրթիռով նայում ցած, ապա առաջանում է անհաղթահարելի ցանկություն՝ սավառնել վերեւ՝ կանյոնի բարձր պատերի երկայնքով սավառնող արծիվների նման, եւ թռչել գոնե մի փոքր մասով, զգալ եւ տեսնել այն, ինչ հասանելի է միայն թռչուններին։ Չէ՞ որ եթե ես, կանգնած այստեղ՝ եզրին, այնքան տպավորված եւ հմայված եմ այս տեսարաններով, ապա ի՞նչ է զգում արծիվը։

Սեքվոյա այգին տրամագծորեն հակառակն է այս բառի բոլոր իմաստներով։ Այն խիտ է, կանաչ, այստեղ այնքան էլ շոգ չէ, եւ ընդհանրապես այն իր գունավորմամբ շատ ավելի սովորական է ռուսական հայացքի համար։ Դիտահարթակներից մեկից բացվում է զարմանալի տեսարան դեպի բլուրները, որոնք ծածկված են երկինք բարձրացող ծառերով։ Այս ամբողջ վայրը հիշեցնում է «Յուրայի դարաշրջանի այգին» հին ֆիլմերի կադրերը, այնպես ես սպասում, որ հիմա ինչ-որ տեղ կմռնչա Տիրանոզավրը, իր երկար պարանոցը ցույց կտա Բրահիոզավրը կամ կողքով կթռչի Պտերոդակտիլների երամակը։