Երեք ամիս առանց աշխատավարձի, հարմարավետ երեկո Ջիմի Ֆելոնի ընկերակցությամբ, ամեն օր 40 րոպե ոտքով աշխատանքի գնալ-գալը, հարսանիքը. այո, այս ամենը Work and Travel USA-ն է։
Մշակույթի հետ իմ ծանոթությունը սկսվեց Բոստոնի մոտակայքում գտնվող մի հարմարավետ տանը անցկացրած հրաշալի շաբաթով, որտեղ ապրում են իմ այն ժամանակվա ապագա ամուսնու ծնողները, ով, ի դեպ, անցյալ տարի փոխանակման ծրագրով սովորել է Յարոսլավլի իմ բուհում։ Այն ժամանակ մենք էինք նրան հյուրընկալում, հիմա նա է ինձ հյուրընկալում) Լավ իմաստով՝ տիպիկ ամերիկյան ընտանիքը ջերմորեն ընդունեց ինձ եւ ցույց տվեց սովորական «ամերիկյան» կյանքը։ Մենք երեկոներ էինք անցկացնում պատշգամբում՝ խորովածով, կիլոգրամանոց պաղպաղակով, գրիլի բուրգերներով եւ սառը սուրճով։ Մեծ տուն, երկու շուն՝ այն ամենը, ինչի մասին կարելի է երազել։ Մենք զբոսնում էինք Բոստոնով եւ առաջին ձեռքից լսում մի քանի տարի առաջ Բոստոնի մարաթոնի ժամանակ տեղի ունեցած ահաբեկչության մասին։
Շատ շուտով ես մեկնեցի աշխատելու Նյու Յորք նահանգ՝ Ամերիկայի ամենաթանկ հողի վրա՝ Հեմփթոնում։ Այստեղից էլ սկսվեցին մեր արկածները։ Այստեղ ապրում էին այնքան հարուստ մարդիկ, որ 15 հոգու համար նախատեսված լողափնյա երեկույթին մեկուկես ժամ օգնելու համար մեզ վճարեցին 150-ական դոլար։
Ես եւ Քրիստինան (ծրագրի երկրորդ աղջիկը) եկանք մեր ռեստորան («Խոհանոցային մղձավանջներ» շարքից), թեեւ այն բավականին գեղեցիկ էր թվում։ Մեզ տեղավորեցին ռեստորանի երկրորդ հարկում, դա մի փոքր անօրինական է, բայց շուտով խոստացան տեղափոխել ստաֆ-հաուս, որտեղ վերջում ապրում էինք եւս 5 մեքսիկացիների եւ թմրավաճառի հետ, հա-հա։ Բայց ամենահետաքրքիրը սկսվեց հետո, երբ դիմումը ներկայացնելուց երկու շաբաթ անց մենք չստացանք մեր SS Cards-ը։ Մենք գրում էինք ու գրում, բայց դրանք անընդհատ կորչում էին՝ կամ ճանապարհին, կամ փոստում։ Առանց դրա մեզ աշխատավարձ չէին վճարում (. Բայց հետո պարզվեց, որ կա նաեւ այլ պատճառ։ Ռեստորանի սեփականատերը պարզապես ոչ ոքի գումար չէր տալիս։ Ես իմ քարտը ստացա հուլիսի վերջին, Քրիստինան՝ օգոստոսի 31-ին՝ մեր մեկնելուց մի քանի ժամ առաջ։ Եվ դուք կարող եք պատկերացնել, թե որ օրը մենք ստացանք մեր առաջին եւ վերջին paycheck-ը։ Մոտավորապես նույն օրը՝ օգոստոսի 28-ին։ Մենք պայքարեցինք այդ չեկի համար, որքան կարող էինք, եւ արդյունքում ստիպված եղանք սեփականատիրոջը դատի տալ։ Միայն դրանից հետո մենք տեսանք երկար սպասված չեկը։
Որպեսզի ինչ-որ կերպ ապրենք, մենք գնացինք մեկ այլ աշխատանքի՝ սուպեր պաֆոսային եւ հսկայական հյուրանոց-ռեստորան, որտեղ նույնիսկ շնչելը պետք էր զգուշությամբ։ Մինչեւ այնտեղ հասնելը մենք մոտ մեկ ժամ ոտքով էինք գնում, եւ նույնքան էլ հետ։ Դուրս էինք գալիս առավոտյան 6-ին, 7-ից 2-ը աշխատում, վազում տուն, իսկ հետո 4-ից 11-ը՝ մեր ռեստորանում։ Սննդի համար էլ հանգստյան օրերին մեկ ժամ ոտքով գնում էինք խանութ, մեկ ժամ՝ հետ։ Դա մի բան էր։ Բայց պետք էր ինչ-որ բանի վրա ապրել։ Եվ հենց այդ ժամանակ իմ երիտասարդը առաջարկություն արեց, եւ մենք որոշեցինք ամուսնանալ, քանի դեռ ես ԱՄՆ-ում եմ։ Նա ինքը Բոստոնից է, եւ մենք որոշեցինք հարսանիքը անցկացնել տանը՝ նրա հարազատների հետ։
Շնորհիվ այն բանի, որ ես այլ աշխատանք ունեի, ես հարսանիքի համար չէի անհանգստանում։
Օգոստոսի 21-ը, քահանան, հարսնաքույրերը, սեղանի շուրջ լացող նրա ծնողները՝ իմոնք՝ Skype-ով. ամեն ինչ անհավանական անցավ, եւ այնպես, ինչպես ես երազել էի ողջ կյանքում։ Օրվա վերջում մենք մեկնում էինք մեղրամսի Մեն նահանգ, եւ հարազատները որպես անակնկալ զարդարել էին մեր մեքենան՝ Just Married, ծաղիկներ, տյուլ եւ բանկաներ. այս ամենը ֆիլմերի պես էր, եւ մեզ շատ դուր եկավ։
Ախ այո, մեր հիմնական ռեստորանում աշխատելու ընթացքում մենք երբեմն հունիսին երկուշաբթի օրերին փակվում էինք, եւ մեզ մոտ էր գալիս Ջիմի Ֆելոնը՝ ռեստորանի մենեջերի լավ ընկերը։ Եվ ահա մենք Քրիստինայի հետ չորսիս համար համեղ ընթրիք պատրաստեցինք եւ նստած զրուցում էինք ամբողջ երեկո։ Ոչ ոք շուրջը, միայն ես, Քրիստինան, մենեջերը եւ Ջիմի Ֆելոնը։ Իսկ նա, ի դեպ, իմ կուռքն էր) Այնպես որ, ուղեւորությունը հաստատ հիշվեց։
Ամերիկան պարզվեց մի երկիր է, որն ավելի մոտ է իմ հոգուն։ Այնտեղ, ինչպես ասում եմ, «ամեն ինչ մարդկանց համար է», ամեն ինչ այնքան հարմար է, հարմարավետ եւ անվտանգ։ Շատ քաղաքավարի մարդիկ, կարմիր լույսի տակ աջ թեքվելը, որի մասին ես միշտ երազել եմ Ռուսաստանում, բոլոր մեքենաները կանգ են առնում, երբ շտապօգնությունը անցնում է, իսկ հիվանդանոցները նման են մեր օդանավակայաններին։ Իհարկե, փլուզվեցին այն առասպելները, թե բոլոր ամերիկացիները հիմար են, հա-հա. իհարկե, ես երբեք այդպես չեմ մտածել, բայց հաստատեցի իմ միտքը, որ այնտեղ բոլոր հաջողակները իսկական աշխատասերներ են։ Եվ նրանք այնքան շատ չեն ուտում ֆասթֆուդներում, որքան մենք։ Միակ բանը, որին ես դեռ չեմ սովորել, եւ որը, իհարկե, ապշեցրեց ինձ, տարբեր սեռական փոքրամասնությունների եւ ֆեմինիստների մասին հավերժական խոսակցություններն են եւ խանութներում ամեն ինչի վրա դրվող հարկերը։
Բայց ես դեռ ժամանակ կունենամ դրան սովորելու, քանի որ հուլիսին ես տեղափոխվում եմ Տեխաս, քանի որ ամուսինս ամերիկացի զինվորական է, ինչով ես շատ եմ հպարտանում։ Այո, ի դեպ, ինձ ապշեցրեց նաեւ ԱՄՆ-ում զինվորականների նկատմամբ վերաբերմունքը։ Ամեն քայլափոխի մեզ շնորհակալություն էին հայտնում ծառայության համար, իսկ բոլոր խանութներում զեղչեր են նախատեսված։ Ահա թե ինչ է նշանակում իսկական հայրենասիրություն։
Սա խելահեղ ամառ էր, բայց ես հաճույքով կվերապրեի այն եւս մեկ անգամ)
