Ինձ համար ամենաանսպասելի լուսանկարը, թերեւս, իմ հարսանեկան լուսանկարն էր) Ես հաստատ չէի պլանավորում տուն վերադառնալ այդ լուսանկարով: Եվ, իհարկե, սա իմ կյանքի ամենաերջանիկ եւ նշանակալից իրադարձությունն է: Քանի որ ամուսինս ամերիկացի է (մենք ծանոթ էինք դեռ այն ժամանակ, երբ ես ծրագրով եկա ԱՄՆ), այս մշակույթն ու այս երկիրն ինձ համար այժմ հարազատ են:

Իսկ տեսանյութը. ամենա«խոսունը»: Քանի որ առաջին աշխատանքում մեզ ոչ մի գումար չէին վճարում, մենք երկրորդը գտանք: Այն մեր տանն ամենամոտն էր, բայց մենք միեւնույն է ստիպված էինք ամեն օր 40-50 րոպե ոտքով գնալ-գալ, քանի որ տրանսպորտ չկար: Երկրորդ աշխատանքից հետո, փոխանակ մեկ ժամ ոտքով տուն գնալու կամ երեք րոպեանոց երթեւեկության համար 15-20 դոլար վճարելու, մենք ամեն օր փորձում էինք ճանապարհին ինչ-որ մեկին կանգնեցնել: Հետաքրքիր է, որ հաճախ չէին վերցնում, բայց եթե հաջողվում էր ինչ-որ մեկին կանգնեցնել, ապա նրանք ռուսներ էին, վրացիներ, ուկրաինացիներ եւ Ֆլորիդայից ժամանածներ) Բայց այս անգամ ստիպված եղանք տաքսիով գնալ)