Ինչպե՞ս է քո Ամերիկան։ Սա ամենահաճախ տրվող հարցն է, որը ես ստացել եմ Ռուսաստան վերադառնալուց հետո։

Work and Travel ծրագրի մասին ես իմացել եմ 2016 թվականի ամռանը։

2017 թվականի հոկտեմբերին որոշեցի՝ պետք է գնալ, անցա հարցազրույցը եւ նոյեմբերին ստորագրեցի պայմանագիրը։ Ծանոթիս հետ միավորվելով՝ որոշեցինք գնալ Վիրջինիա Բիչ։ Ամեն ինչ յուղի պես էր ընթանում, ինձ վախեցնում էր միայն մեկ բան՝ դեսպանատան հարցազրույցը։ Բայց կարծես դա մեր մտքի խաղերն էին, քանի որ հենց մտա դեսպանատան շենք, հուզմունքս անհետացավ։ Ընդամենը մեկ րոպե զրույց հյուպատոսի հետ, եւ գուշակեք ինչ, ճիշտ է, իմ վիզան APPROVED էր։

Այնուհետեւ պրակտիկայի ժամկետից շուտ ավարտը եւ քննությունների հանձնումը։

Վերջ... Մենք Նյու Յորքում ենք...

Ես կանգնած եմ ամերիկյան հողի վրա, գլխումս մեկ մտք՝ արդյո՞ք սա իրականություն է։ Ամերիկան, որը դեռ երկու տարի առաջ այդքան հեռու էր, հիմա մոտ է։ Նյու Յորքում առաջին հերթին ծանոթացանք մետրոյի հետ, մեզ դուր չեկավ... Մենք հասանք այն վայրը, որտեղից ավտոբուսները մեկնում են մեր քաղաք։ Սխալն այն էր, որ մենք չհոգացինք տոմսերի մասին, եւ մնացել էին միայն հաջորդ օրվա առավոտյան ժամը 9-ի տոմսերը։ Ի՞նչ ասեմ, մենք գրեթե գիշերեցինք Նյու Յորքի փողոցներում, թափառեցինք Time Square-ով եւ դիմավորեցինք արշալույսը՝ նստած կայարանի աստիճաններին։

Ավտոբուսում վեց ժամն աննկատ անցավ։ Ես հիանում էի պատուհանից երեւացող տեսարանով, մտովի գտնում էի Ռուսաստանի բնապատկերից տարբերությունները։

Ապարտամենտը մեզ դուր չեկավ, եւ մենք որոշեցինք տեղափոխվել։ Դա հիանալի որոշում էր, քանի որ մեր երկրորդ ապարտամենտը մեզ հետաքրքիր պատմություններ եւ լավ ընկերներ պարգեւեց։

Հյուրանոցում աշխատանքն ինձ դուր էր գալիս հիմնականում կոլեկտիվի շնորհիվ։ Ամեն առավոտ հաուսմեն Մուհամեդն ինձ ասում էր՝ «If you need something, do not ask me, OK?», եւ տրամադրությունս բարձրանում էր։ Իսկ սուպերվայզեր Քիշայի «How ya doin'?» հարցը սկզբում ինձ շփոթեցնում էր, թե ի՞նչ է դա ընդհանրապես, how ya doin'? Բայց հետո դա դարձավ օրվաս պարտադիր մասը։ Ջոն, որը շատ բարյացակամ էր ինձ հետ, միշտ ասում էր՝ «Hey, sweety»։

Մի անգամ աշխատանքի ընկերների հետ կազմակերպեցինք սլովակյան, թայլանդական եւ ռուսական խոհանոցի երեկո։ Խոսում էինք գաղափարների, տպավորությունների եւ ապագայի պլանների մասին։

Երկրորդ աշխատանքում ես henna tattoo էի անում, ինձ հետ աշխատում էր 18-ամյա ամերիկուհի Ալիան, նրա շնորհիվ իմացա, թե ինչով են ապրում ամերիկացի դեռահասները։ Այս աշխատանքում ես անընդհատ շփվում էի ամերիկացիների հետ, իմանալով, թե որտեղից եմ, նրանք զարմացած ասում էին՝ «Wow, Russia is pretty far from here»։ Ես ոչ մի անգամ բացասական վերաբերմունքի չեմ հանդիպել իմ հասցեին, ընդհակառակը, բոլորը հարցնում էին Ռուսաստանի մասին, Ամերիկայի հետ տարբերությունների եւ նմանությունների մասին։

Ամերիկան ինձ շատ նոր գիտելիքներ եւ տպավորություններ պարգեւեց, բացեց աչքերս աշխարհի հանդեպ, ես ձեռք բերեցի շատ ընկերներ տարբեր երկրներից, գտա մի ընկերուհի, որը դարձավ ինձ քրոջ պես։

Իսկ հիմա արագ, առանց մտածելու... ԱՄՆ-ի մայրաքաղաքը՞։

Yeeess, dude, right, դա Վաշինգտոնն է։ Այս քաղաքը ինձ համար պարտադիր այցելության վայր էր, չեմ կարող պատկերացնել՝ ինչպե՞ս կարելի է լինել ԱՄՆ-ում եւ չտեսնել Սպիտակ տունը։

Ես պարզապես հիացած էի քաղաքի ճարտարապետությամբ, հուշահամալիրներով, թանգարաններով, որոնք, ի դեպ, անվճար են։ Ավելի լավ է նախապես կազմել այն վայրերի ցանկը, որտեղ ցանկանում եք հասնել, գլխավորը՝ հաշվարկել ձեր ուժերը (քանի որ Վաշինգտոնում մեր ամբողջ օրվա ընթացքում մենք այցելեցինք մեր ցանկի վայրերի միայն կեսը)։ Դրանք բոլորն էլ տպավորիչ են, բայց ամենաշատը հոգուս մեջ դաջվեցին՝

1. Աբրահամ Լինքոլնի հուշահամալիրը։ Տրանսֆորմերների փոքրիկ երկրպագուն իմ մեջ պարզապես ցնծում էր։ Հիշո՞ւմ եք այն պահը, երբ Մեգատրոնը տապալում է Լինքոլնին եւ նստում նրա աթոռին։ Թող ինձ ների պապիկ Լինքոլնը, բայց այնտեղ կանգնած՝ ես պատկերացնում էի այդ տեսարանը եւ չէի կարողանում հավատալ, որ իսկապես իմ աչքերով նայում եմ այս հրաշքին։

2. Washington Monument.

3. Բնական պատմության ազգային թանգարան։

4. Կապիտոլիում՝ վեհաշուք շենք, որտեղ գեներացվում են երկիրը կառավարելու գաղափարները։ Եվ մենք, կարելի է ասել, մասնակցեցինք պատմական իրադարձության, Կապիտոլիումի շենքի պատշգամբում մի երիտասարդ քաղաքական գործիչ (մեր ենթադրությամբ), ծնկի իջնելով, ամուսնության առաջարկ արեց իր սիրեցյալին, իսկ նա պատասխանեց համաձայնությամբ։

5. Սպիտակ տուն։ Ամերիկայի նախագահի եւ նրա ընտանիքի բնակության վայրը, մենք դիտեցինք երեկոյան, բնականաբար, ոչ ներսից, բայց միեւնույն է՝ դա շատ զով էր։ Սպիտակ տան դիմաց հանրահավաք էր ընթանում՝ մոտ 30 հոգի՝ ձեռքներին լապտերներ, փուչիկներ եւ պաստառներ, ճոճվելով ձախ եւ աջ, միաժամանակ վանկարկում էին ինչ-որ բառ։ Այս ամենը նկարահանվում էր տեսախցիկով, եւ թվում էր, թե դա հոլիվուդյան բեմադրություն է։ Այնուհետեւ մենք որոշեցինք շրջանցել շենքը եւ նայել այն մեզ սովորական դարձած տեսանկյունից՝ այն տեսանկյունից, որը մեզ ցույց էին տալիս հեռուստացույցով։ Եվ այստեղ, հիշո՞ւմ եք Կապիտոլիումի պատշգամբի սիրահար զույգին, մենք նրանց նորից հանդիպեցինք, նրանք անցնում էին Սպիտակ տան տարածք, երեւի հրավիրված էին «նախագահի հետ նստելու»։

Եվ չնայած տապին, չինական ռեստորանի անհամ բրնձին, որտեղ մենք ընթրեցինք, Վաշինգտոնում անցկացրած 11 ժամն անմոռանալի էր։