Մեր աշխատանքի վերջին օրը ըստ Offer-ի սեպտեմբերի 15-ն էր, բայց մոտեցող «Ֆլորենս» փոթորկի պատճառով շատ հանգստացողներ հեռացան, եւ հյուրանոցում աշխատանք չկար։ Վտանգավոր գոտում ապրող բոլորին խստորեն խորհուրդ էր տրվում լքել տարածքը, բայց մենք՝ որպես իսկական ռուսներ, հյութեր ու քաղցրավենիք գնեցինք եւ նստեցինք հեռուստացույցի առջեւ՝ սպասելով փոթորկին (իմ դպրոցական ուսուցիչը սրտի կաթված կստանար, եթե իմանար այս մասին)։ Բայց փոթորիկը մեզ այդպես էլ չհասավ, մեր վերջին աշխատանքային օրը մենք պարզապես գնացինք աշխատանքի եւ հրաժեշտ տվեցինք մեր մենեջերներին ու այն տղաներին, որոնց հետ ամբողջ ամառ միասին աշխատել էինք։

Վիրջինիա Բիչում մեր մնալու վերջին երկու օրը մենք զբոսնում էինք լողափով, սուրճ խմում եւ պարզապես վայելում պահը։

17-ի երեկոյան մենք սկսեցինք մեր ճանապարհորդությունը։

Վիրջինիա Բիչ - Օռլանդո - Մայամի - Նյու Յորք։

Մենք հինգն էինք, գնացինք մեքենայով։ Ստացվեց այնպես, որ մեզանից ոչ ոք երթուղի չէր կազմել՝ հաշվի առնելով Հյուսիսային եւ Հարավային Կարոլինայում փոթորկի առկայությունը։ Գլխավոր ճանապարհը եւ որոշ այլ ճանապարհներ փակվեցին, ուժեղ տեղումների պատճառով դրանք տեղ-տեղ հեղեղված էին։

Մոտ 20 ժամ մենք օձաձեւ պտտվում էինք՝ փնտրելով բաց ճանապարհ, պարբերաբար ստանալով GPS ծանուցումներ, ինչ-որ բան՝ «պիիիպ, պիիպ, շտապ լքեք այս տարածքը, մի քանի ժամից այստեղ ջրհեղեղ կլինի»։ Սարսափելի էր, բենզալցակայաններում բենզին չկար, ամերիկացիները, որոնցից մենք ճանապարհ էինք հարցնում, ասում էին մեզ մի քանի օր սպասել մոտակա հյուրանոցում, բայց մեր ներսի ռուսական ոգին կրկին ասում էր՝ «ի՞նչ եք ասում, մեզ Օռլանդոն է սպասում, մենք չենք կարող նստել ինչ-որ հյուրանոցում միայն այն պատճառով, որ ամեն ինչ հեղեղված է եւ ճանապարհները փակ են»։ Եվ ահա հոգնած, քնկոտ մենք հասանք Օռլանդո եւ տեղավորվեցինք հյուրանոցում։

Ահա ձեզ մի հիանալի լայֆհաք՝ եթե աշխատել եք հյուրանոցում, ինչպես մենք, խնդրեք ձեր մենեջերից կորպորատիվ զեղչ, դա զգալիորեն կխնայի ձեր գումարը։

Երկրորդ օրը մենք գնացինք Universal Studios: Սրանք շքեղ ատրակցիոններ են, ամբողջ այդ մթնոլորտը, դեկորացիաները... պարզապես մանկության երազանքի մարմնացում։ Այգին դուր կգա բոլորին՝ եւ՛ ֆանտաստիկ ֆիլմերի սիրահարներին, ինչպես ես, եւ՛ նրանց, ովքեր հիացած չեն ֆանտաստիկայով, ինչպես իմ ընկերուհին։ Օրվա վերջում հերթեր չկային, մենք մի քիչ հոգնել էինք, բայց միեւնույն է՝ երկրորդ, իսկ որոշ տեղերում՝ երրորդ անգամ պտտվեցինք ատրակցիոններով։