Օ՜, Ամերիկա, հնարավորությունների երկիր։ Մի երկիր, որտեղ բոլորը բարի են, արձագանքող եւ կենսուրախ։ Ամերիկայում լինելուց հետո ես դարձա ավելի բաց, քաղաքավարի եւ ազատ։ Այդ ընթացքում այնքան բան է պատահել։ Ես պատրաստվում էի Ամերիկա մեկնել ընկերուհիներիս հետ, բայց վիզան տվեցին միայն ինձ։ Ես՝ մի աղջիկ, որը երբեք մենակ չի զբոսնում եւ ամեն ինչից վախենում է, մեկնեցի Ամերիկա եւ գտա իմ համալսարանից մի ծանոթի, որը նույնպես պատրաստվում էր ԱՄՆ։ Մենք տոմսեր գնեցինք դեպի Նյու Յորք, հետո բաժանվեցինք, շատ սարսափելի էր մենակ մնալը։ Մայիսի 29-ին, առավոտյան ժամը 4-ին, ես կանգնած եմ իմ քաղաքում, ձեռքիս՝ ճամպրուկներ, դրսում մութ է, եւ հանկարծ ես վախեցա։ Խնդիրը կացարանն էր։ Այո, ես նախապես գտել էի Ակտոբեում, ինձ հասցեն գրել էին, բայց այն ժամանակ մոլորվեցի։ Բայց ի վերջո գտա կացարան։ Ամբողջ հունիսը անձրեւոտ էր եւ մառախլապատ, դրա պատճառով տրամադրությունս չկար։ Աշխատանքի առաջին օրը ոչինչ չէի հասկանում, վախենում էի, լաց էի լինում գումարը ընդհանրապես չէր հերիքում, քիչ էին վճարում, դեռ պետք էր կացարանի համար գումար գտնել, մայրիկս անհանգստանում էր, ամեն օր գրում էր, ես նրան ստում էի, որ ամեն ինչ հիանալի է, որ գումար ունեմ, բայց աստված իմ ես սկսեցի խնայել, որպեսզի վճարեմ կացարանի համար, սկսեցի երկրորդ աշխատանք փնտրել, գրեթե չէի ուտում, որովհետեւ ամեն ինչ թանկ էր։ Ինձ զգում էի կորած ձագուկի պես ամբողջ հունիսը ես պարզապես լաց էի լինում եւ լաց լինում, շատ էի զղջում, որ եկել եմ, գրում էի բոլորին, բացի մայրիկիցս, իհարկե, որ գան ինձ տանեն Բայց հետո, երբ խոհանոցում երկրորդ աշխատանք գտա, սկսեցի հասկանալ նրանց լեզուն Դուք չեք պատկերացնում, նրանք այնքան արագ էին խոսում, որ ես ոչինչ չէի հասկանում, պարզապես քայլում էի եւ ժպտում, իսկ հուլիսին, փառք Աստծո, սկսեցի նրանց ավելի լավ հասկանալ, շատ ընկերներ ձեռք բերեցի, եւ արեւը սկսեց այնքան պայծառ շողալ, եւ ես սկսեցի սովորել, սկսեցի բացվել, շփվել, խաղալ բոլորի հետ եւ վճարեցի կացարանի համար իսկ գիտե՞ք, նրանք շատ-շատ քաղաքավարի են, նույնիսկ երբ ես բարձրանում էի ավտոբուս, պետք է վարորդին ասեի շնորհակալություն, լավ օր, որովհետեւ բոլորն են այդպես ասում, եւ խանութներում ամենուր, բոլորը ժպտում են, բոլորը օգնում են, ամեն կիրակի նրանք գնում են այգի, զբոսնում են այնտեղ ամբողջ ընտանիքով, իսկ տնօրենները մերոնց պես չեն, նրանք հակառակը՝ ամեն օր գալիս են, հարցնում են՝ կերե՞լ եմ, ամեն ինչ լա՞վ է, եթե ինչ-որ բան չի ստացվում, նրանք բացատրում էին, աստված իմ, հիշում եմ՝ սկզբում 100 անգամ հարցնում էի, եւ նրանք ինձ հանգիստ ամեն ինչ բացատրում էին, աշխատանք, իմ խորհուրդը ձեզ՝ մի վախեցեք եւ մեկնեք Ամերիկա, ձեր կյանքը կփոխվի 360 աստիճանով