Նրանց սենյակը 21-րդ հարկում էր՝ բավական բարձր, որպեսզի մարդիկ եւ մեքենաները խաղալիքների պես երեւային։ Սենյակում երաժշտություն էր հնչում, եւ մենք գրեթե ավարտել էինք ճամպրուկները դասավորելը։ Մենք հերթով ստուգեցինք, թե ինչ է կատարվում պատուհանից դուրս, եւ խնդիրը բնավ այն չէր, որ մենք չգիտեինք եղանակը, օրվա ժամը կամ որտեղ է մեր հյուրանոցը։ Պարզապես դեղին տաքսիների, 21-րդ հարկում գտնվող այս 4 հոգու, այլ ժամային գոտու եւ մոտակայքում գտնվող Բրուքլինի կամրջի համադրությունը մեզ այնպիսի վայրի հրճվանքի մեջ էր գցում, որ չէինք ուզում արթնանալ։

-Մենք կարծես ֆիլմում լինենք։

-Այո, ես էլ էի հենց այդ մասին մտածում։

-Տեսեք, հարեւան շենքի վրա ամերիկյան դրոշն է ծածանվում, իսկ ներքեւում՝ անընդհատ շտապող մարդկանց բազմությունը...

-Ինչքան հիանալի է։

-Նախ նախաճաշե՞նք։

-Հիանալի գաղափար է, իսկ հետո՝ Central park։

Մեզ բոլորիս երբեմն թվում է, թե ամեն ինչ գիտենք ամեն ինչի մասին՝ օրինակ, թե ինչպիսին է Ամերիկան։ Մասամբ մենք բոլորս էլ ինչ-որ տեղ ճիշտ ենք։ Իսկ բոլորի աչքերին ծանոթ այն պաստառները, որոնք արված են The Top of the Rock-ում՝ կենտրոնում հայտնի Empire State Building-ով եւ երկինք խոյացող երկնաքերերով, այս ամենը մեզ այնքան ծանոթ է, բայց իրականում՝ բացարձակապես հեռու եւ անհայտ։ Այն կարծես լավագույն մթնոլորտային ամերիկյան ֆիլմերում լինի։ Եվ երբ հանում ես քո Polaroid-ը՝ Central park-ի պարագծով բարձրահարկերի փափագելի լուսանկարն անելու համար, կամ կանգնում ես Time Square-ում, կամ պատահաբար աչքովդ է ընկնում դեղին դպրոցական ավտոբուսը, քայլում ես Brooklyn Bridge-ով եւ հեռվում նկատում ես Ազատության փոքրիկ արձանը, թվում է, թե դա ընդհանրապես անհնար է։ Սա ինչ-որ սխալ է։ Ընկե՛ր, ինչպե՞ս հայտնվեցիր այստեղ։ Երեկվա բոլոր երազանքները հանկարծ կենդանանում են, եւ դու զգում ես այդ երջանկությունը, ամեն ինչ այնքան հրաշալի է, որ հրաժարվում ես հավատալ դրան, կարծես ինչ-որ անտեսանելի ուրախության հարկահավաք կնկատի, որ քեզ վրա չափազանց շատ տոն է թափվել եւ կխլի այն։ Այդ պատճառով դու շարունակում ես քայլել մշուշոտ վիճակում, բայց դա էլ է անցնում...

Ոչինչ ավելի հաճելի չէ, քան երբ գլխումդ փլուզվում են կարծրատիպերը, եւ դու սկսում ես իրերին նայել բոլորովին նոր հայացքով։ Կարելի է եւս 5 էջ տպագիր տեքստ գրել այն մասին, թե ինչպես կարելի է չհավատալ սեփական աչքերին, կամ կարելի է պատմել ինչ-որ շատ հետաքրքիր եւ օգտակար բան։ Լինելով գերռոմանտիկ՝ մենք շատ ենք ուզում ընտրել առաջինը, բայց հետաքրքիր բաներն էլ ենք սիրում, ուստի անցնենք գործի։

Դուք զվարճալի եք, իհարկե, պնդելով, որ գիտեք Ամերիկան, եթե եղել եք 2-3 նահանգում։ Առաջին եւ ամենակարեւոր կանոնը՝ եզրակացություններ մի՛ արա, քանի դեռ չես շրջել բոլոր 50-ը, սա դասենք թիվ 1 փաստին։ Եվ դա ճիշտ է, բացարձակապես տարբեր բաներ են՝ լինել հյուսիսում՝ Maine-ում, կամ գնալ Illinois եւ California։ Յուրաքանչյուր նահանգ յուրովի եզակի է եւ տարբեր. օրինակ՝ կարելի է նկատել, որ հյուսիսում սեւամորթ բնակչությունը զգալիորեն քիչ է, հարավում մարդիկ ավելի ազատ են, տարբեր նահանգներում երբեմն նկատում ես նույնիսկ բարբառի տարբերություն։ Բայց դա չի նշանակում, որ ինչ-որ տեղ ավելի վատ է, ինչ-որ տեղ՝ ավելի լավ, յուրաքանչյուր կետում յուրովի հետաքրքիր է, յուրաքանչյուրից վերցնում ես քոնը։ Բայց իմ շփված ամերիկացիներից շատերը կատակում էին որոշ նահանգների մասին եւ դասում դրանք իրենց չսիրածների ցանկին՝ Տեխաս, Կանզաս, Լուիզիանա եւ այլն։ Նաեւ կարելի է նշել, որ բավական շատ բնիկներ երբեմն երբեք դուրս չեն եկել իրենց հարազատ նահանգից, կամ եղել են միայն մի քանիսում։

Սահուն անցնելով թիվ 2 փաստին՝ ուզում եմ ասել, որ Ամերիկայի մասին տպավորությունը մեծապես ձեւավորվել է այն մարդկանց շնորհիվ, որոնց հանդիպել ենք՝ պատահական անծանոթներից մինչեւ այն մարդիկ, ովքեր հետագայում դարձան մեր ընկերները։ Հանդիպումները բացարձակապես անկանխատեսելի էին. ոմանք նստում էին մեր կողքին, երբ մենք զբոսայգում սուրճ էինք խմում, ոմանք սիրով մասնակցում էին աղցանի համար սոուսի ընտրությանը, հենց այստեղ հիշեցինք նաեւ այն տաքսիստին, ով անվճար մեզ հասցրեց օդանավակայանից հյուրանոց, իսկ ի՞նչ ասես մեր անհավանական հոգատար գործատուի մասին... Ցանկն անվերջ է։ Մարդկանց մասին կարելի է շատ բան ասել. այո, նրանք ժպտերես են, ինչպես սովոր ենք լսել։ Բացարձակապես նորմալ է ժպտալ անցորդին։ Եթե դու նոր ես ժամանել Ամերիկա, սա քո առաջին օրն է, եւ ճակատիդ նկարված է մեծ հարցական նշան, իսկ կրծքիդ նեոնային լույսով փայլում է «help» գրությունը, գուցե մենք բախտավոր ենք, բայց չհասցրած անգամ դիմել մարդկանց՝ մոտ մեկ տասնյակ մարդ առաջարկում է իր օգնությունը՝ օգնելով ճամպրուկի հարցում, բացատրելով, թե ինչպես հասնել այս կամ այն վայրը եւ այլն։ Եվ դա խելահեղորեն հիանալի էր։