Փաստ No5 - ընկերուհու հետ Ամերիկա մեկնելը = 24/7 ծիծաղից մեռնելը։ Սա հենց այն կարծրատիպն է, որը մեզանից ոչ ոք չէր պատրաստվում կոտրել։ Միայն մտածեք։ Ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել, քան լավագույն ընկերուհուդ հետ 4 ամսով Ամերիկա մեկնելը՝ ԵՐԿՈՍՈՎ։ Երբ մենք 12 տարեկան էինք, կարող էինք միայն երազել դրա մասին, իսկ 2018 թվականի մայիսին մենք վստահորեն քայլում էինք Time Square-ով, զրուցում անցորդների հետ եւ երեկոյան ուտում էինք հենց այն նյույորքյան չիզքեյքը։ Եվ թող այս ամառը ամենահեշտը չէր, բայց այն հաստատ ամենաանմոռանալին էր։ Ինչո՞ւ։ Աշխատանքից 120%-ով հոգնած գալ, բայց անպայման ինչ-որ համեղ բան պատրաստել, լաստանավով Ատլանտյան օվկիանոսի ալիքների վրայով սահել եւ հանդիպել 3 կետի եւ մեկ ծովային կատվի, գիշերը ժամը 3-ին արթնանալ՝ Cadillac Mountain լեռան գագաթին արեւածագը դիմավորելու համար, իսկ հետո գնալ հենց այն հացաբուլկեղենի խանութը՝ նոր թխված դարչինով եւ դդումով կեքսով նախաճաշելու համար (որից, ի դեպ, կղզու բնակիչները պարզապես խելագարվում են), գիշերը լողանալ օվկիանոսում, ուղղաթիռով էքսկուրսիայի ժամանակ վայելել այն կղզու տեսարանները, որտեղ ապրել ենք ամբողջ ամառ, փորձել 50-ից ավելի պաղպաղակի համեր, գիշերը հանդիպել մի զույգ եղնիկի եւ վայրի հնդկահավերի երամի։ Եվ ամբողջ ամառ մտածել այն մասին, թե ինչպես ենք պլանավորելու աշխատանքի ավարտից հետո այդ երկու շաբաթը։ Սովորաբար աներեւակայելի զգուշավոր մենք որոշեցինք ընդհանրապես մոռանալ այն մասին, ինչ հորինել էինք, եւ ամեն ինչ թողեցինք ինքնահոսի։ Առաջին քաղաքը՝ Բոստոն։ Այնտեղ ժամանելով՝ մենք ունեինք մի շարք պայուսակներ եւ վայրի ցանկություն՝ անցկացնել այս ժամանակն այնպես, որ ոչ ոք չհավատա, որ դա մեզ հետ է պատահել։ Հաջող զուգադիպությամբ հենց Բոստոնում մենք հանդիպեցինք մեր ծանոթներին, որոնց հետ առաջին անգամ փորձեցինք ոստրեներ, հասանք Հարվարդ եւ քաղաքի այլ տեսարժան վայրեր։ Քայլել հսկայական քաղաքի փողոցներով, որի մասին այնքան էիր լսել, ընկերներիդ կողքին, հավանաբար այն է, ինչ մենք կցանկանայինք բոլորին։ Սա այն է, ինչի համար արժեր թռչել տնից 7000 կմ հեռու, այն, ինչի համար արժեր աշխատել, այն, ինչը մենք անպայման կկրկնեինք։ Դիտելով Բոստոնը՝ մենք արդեն երկուսով եկանք օդանավակայան՝ ընդհանրապես չիմանալով, թե ուր ենք ուզում գնալ հետո, եւ, հենվելով միայն թռիչքի ժամանակի վրա, գնեցինք տոմսեր դեպի Չիկագո։

Չիկագոն փիրուզագույն ջրանցքներն են, որոնք ճարպկորեն սողոսկում են երկնաքերերի միջով, դրանք բացվող կամուրջներ են, մետրոն անմիջապես հետիոտնային փողոցների վրայով, որոնք հենց նոր են դիպչում հայելային շենքերին, դա բոլորին հայտնի Bean-ն է, ամենահամեղ deep-dish pizza-ն, անհավանական տանիքները, ջազ-բարերը եւ Միչիգան լճի տեսարանները։ Չիկագոյում մենք երկհարկանի ավտոբուսով շրջում էինք գիշերային քաղաքով, միամտորեն համեմատելով այն Բոստոնի հետ, ամբողջ գիշեր զբոսնում էինք փողոցներով, գնում էինք նախաճաշելու քաղաքի մյուս ծայրում՝ գեղեցիկ սպասքի պատճառով, այնտեղ էլ փորձեցինք մեր կյանքի ամենակծու մակարոնեղենը։

Հաջորդ նպատակակետը ընտրվեց նույնքան ինքնաբուխ, եւ ահա 9 ժամ անց մենք տեղավորվում էինք Լոս Անջելեսի հոսթելում։ Այն ժամանակ մենք առաջին անգամ հայտնվեցինք այնքան փոքր սենյակում, որ ստիպված էինք հերթով ճամպրուկները նետել մահճակալի վրա՝ հագուստը հանելու համար, պարզապես այն պատճառով, որ հատակին դրանց համար տեղ չկար։ Այն ժամանակ մենք առաջին անգամ հասկացանք «3-ը 3-ի վրա սենյակ»-ի նշանակությունը, ընդհանուր առաստաղը եւ հոսթելների ողջ ռոմանտիկան։ Փորձելով հնարավորինս արագ լքել մեր բնակավայրը՝ մենք շարժվեցինք նվաճելու քաղաքը։ Եվ ահա, կանգնած հենց այն «hollywood» գրության մոտ, մեզ թվում էր, որ մենք հայտնվել ենք ամենազով ամերիկյան ֆիլմում։ Մենք չենք խորանա այս քաղաք կատարած ուղեւորության մանրամասների մեջ, այնտեղ մեկնելը լավագույն ինքնաբուխ որոշումը չէր, ինչպես պարզվեց, այս վայրը մեզ համար չէր։

Նյու Յորքը միակ քաղաքն էր, որի տոմսերը մենք գնել էինք նախապես։ Վաղ առավոտյան արթնանալով՝ մենք տաքսի կանչեցինք, գոհ նստեցինք հետեւի նստատեղին՝ ակնկալելով նոր քաղաք։ Բայց մենք չէինք կարող մտածել, որ ԼԱ-ի խցանումները բնավ չեն զիջում նյույորքյաններին։ Եվ տաքսիում անցկացնելով 2,5 ժամ՝ մենք վերջնականապես ուշացանք մեր չվերթից։ Օդանավակայան ժամանելուն պես մենք շատ ջանասիրաբար բացատրում էինք Virgin Airlines-ի աշխատակիցներին, որ ուշացել ենք մեր ինքնաթիռից, եւ որ մեզ պարզապես անհրաժեշտ է թռչել Նյու Յորք։ Այն ժամանակ երկար չմտածելով՝ մեզ առաջարկեցին մի առաջարկ, որից մենք չկարողացանք հրաժարվել (ոչ ոք չէր հրաժարվի)։ Հաջող զուգադիպությամբ Նյու Յորքի հաջորդ չվերթի բիզնես դասը կիսադատարկ էր։ Եվ ահա մենք արդեն պատշաճ կերպով սուրճ ենք խմում եւ դիտում «Նախաճաշ Թիֆանիի մոտ» ֆիլմը ամենազով տեղերում։ Ինչպես ասում են՝ «ամեն ինչ, ինչ արվում է, դեպի լավն է»։

Եթե հիշում եք, թե ինչից սկսվեց մեր պատմությունը, ապա դա Մանհեթենի կենտրոնում 21-րդ հարկում գտնվող 4 երեխաներն էին։ Հանդիպելով մեր ճանապարհորդության վերջում՝ մենք, չհոգնելով, կիսվում էինք միմյանց հետ մեր տպավորություններով, պատմություններով եւ հույզերով՝ շարունակելով զբոսնել եւ վայելել քաղաքի մթնոլորտը։ 4 ամիս անց տուն վերադառնալը բավականին տարօրինակ էր։ Մենք սովորության համաձայն տեղավորվեցինք ինքնաթիռի հարեւան նստատեղերին, միացրինք Alicia Keys - Empire State of Mind-ը, ինքնաթիռը սկսեց բարձրանալ, իսկ մեզանից յուրաքանչյուրը գլխում պտտում էր այդ ամառվա ամենակարեւոր պահերը՝ երգակցելով. «These streets will make you feel brand new, big lights will inspire you...», հետեւում էինք հեռացող երկնաքերերի ուրվագծերին։ Ամենաանհավանականն այն է, որ այդ բոլոր պահերը կշարունակեն քայլել մեզ հետ կյանքում։ Չէ՞ որ մեր հիշողությունները ամենամեծ գանձն են, որը ոչ ոք երբեք չի կարող խլել մեզանից։ Ճանապարհորդի՛ր։