Մոտ 15 տարի առաջ, երբ ես դեռ շատ փոքր էի, ընտանեկան ավանդույթի համաձայն՝ Սուրբ Ծննդյան նախօրեին մենք դիտում էինք «Տանը մենակ» ֆիլմը։ Տիրում էր տոնական տրամադրություն, Սուրբ Ծննդյան իսկական ոգին ամբողջությամբ պատել էր փոքրիկ երեխայի մտքերը։ Օդում թեւածում էր մանդարինների եւ թարմ եղեւնու բույրը, խորհրդավոր փայլում էին լույսերը, պատուհանից դուրս մոլեգնում էր բուքը՝ ցրելով շրջակայքի ցուրտը, որից միակ պաշտպանությունը իմ հսկայական պիժաման, վարսակի թխվածքաբլիթները եւ տաք կաթով բաժակն էին։

Հիշո՞ւմ եք այդ զգացողությունը։ Այդ կախարդական գիշերը ես եւ մայրս, նստած բազկաթոռին եւ տաք ծածկոցով փաթաթված, դիտում էինք «Տանը մենակ 2. Նյու Յորքում կորածը»։ Փոքրիկ տղայի աչքերը փայլում էին երկնաքերերի անհավանական բարձրությունը տեսնելիս, որոնց քանակը սահման չուներ, տոնական եռուզեռի մեջ շտապող մարդկանց բազմությունը, խաղալիքներով լցված վառ ցուցափեղկերը, որոնց բազմազանությունը ապշեցնում էր երեւակայությունը։ «Մա՛մ, մի օր ես այնտեղ կլինեմ», - ասաց տղան։ «Իհարկե կլինես, գլխավորը՝ հավատալ սեփական ուժերին եւ մի կողմ դնել կասկածները», - ասաց մայրս։ Այդ գիշեր ծնվեց մի փոքրիկ մարդու մեծ երազանքը, որի սիրտը ճամփորդություններ էր տենչում։ Բոլորին հայտնի է, որ եթե ինչ-որ բան շատ ուժգին ցանկանաս, ապա ողջ Տիեզերքը կնպաստի, որպեսզի ցանկությունդ իրականանա։ Այդպես պատահեց նաեւ ինձ հետ։

Այժմ դժվար է հավատալ, որ ընդամենը մեկ տարի առաջ ես՝ լինելով 1-ին կուրսի ուսանող, միայն երազում էի տեսնել կյանքը «Մեծ խնձորի» էպիկենտրոնում, իսկ 9 ամիս անց արդեն կանգնած էի Times Square-ում՝ երազանքով վառվող նույնպիսի հոգիներով շրջապատված։

Ծրագրի մասին իմացա պատահաբար՝ լսելով մի ընկերոջ պատմությունը, որի ծանոթը համարձակվել էր նման ճամփորդության։ Նրա պատմությունը ոգեշնչեց ինձ, եւ ես, մի կողմ դնելով բոլոր կասկածներն ու վախը, հաստատ որոշեցի, որ ժամանակն է երազանքս իրականություն դարձնել։ Անցնում է մի քանի ամիս, ես ստանում եմ վիզան, գնում տոմսերը։ Երջանկությունը լցնում է սիրտս։ Նման պահերին զգում ես, որ այն ամենը, ինչ անում ես, իմաստ ունի։ Եվ հանուն նման պահերի արժե ապրել։

Գալիս է հունիսը։ Ընտանիքս եւ ընկերներս գալիս են ճանապարհելու տղային, ով երազում էր Մեծ ճամփորդության մասին։ Եվ ահա այսօր եկավ ժամը, երբ երազանքները սկսում են իրականանալ։ Ես նստում եմ գնացք։ 10 ժամ ճանապարհին, եւ բարեւ՛, Մոսկվա։ Եվս 2 ժամ, եւ ես արդեն օդանավակայանում եմ՝ սպասելով իմ չվերթին։ Շուրջբոլորը մարդիկ են վազվզում, հեռվում վազում է մի ընտանիք՝ հսկայական քանակությամբ պայուսակներով եւ երեխաներով, որոնք անընդհատ արկածներ են փնտրում։ 3 ժամ անց հայտարարում են իմ չվերթը։ Սիրտս ավելի արագ է բաբախում։ Ահա դու արդեն անցնում ես անձնագրային հսկողությունը, հանձնում ուղեբեռը։ Անցնում է եւս մի քանի րոպե, եւ դու արդեն բարձրանում ես ինքնաթիռ՝ քո «պողպատե հրեշտակը» հաջորդ 10 ժամվա թռիչքի համար։ 3-2-1։ Մենք թռչում ենք։ Եվ այս թռիչքը նշանավորում է երեկվա «պիժամայով տղայի» կյանքի նոր փուլի սկիզբը։ Այսուհետ ամեն ինչ այլ կերպ կլինի։

Թռիչքի ընթացքում ես շատ լուսանկարներ արեցի պատուհանից, եւ ահա դրանցից մեկը :)

10 ժամ թռիչքից հետո կապիտանը հայտարարում է, որ մենք մոտենում ենք Նյու Յորքին։ Մարմնովս դող անցավ այն գիտակցումից, որ երազանքը շուտով կիրականանա։ Նստած ես, սիրտդ ուրախ բաբախում է, գլխումդ պարզապես էյֆորիա է կատարած աշխատանքից, եւ այդ զգացումը բաբախում է ներսից՝ կարծես հիշեցնելով, որ եթե ունես մեծ նպատակ եւ երազանք, ապա ողջ Տիեզերքը կնպաստի, որպեսզի ցանկությունդ իրականանա։

Անցնում է եւս 15 րոպե։ Ականջակալներիս մեջ հնչում է Jay Z feat Alicia Keys – New York երգը։ Եվ ահա երկար տարիների սպասումից հետո հորիզոնում հայտնվեցին բազմաթիվ երկնաքերեր, որոնց մեջ վեհորեն վեր էր խոյանում Empire State Building-ը՝ արեւով եւ ամպերով պատված, հեռվում երեւում էր հենց այն Brooklyn Bridge-ը, ներքեւում ջրի վրայով սլանում էին զբոսանավեր եւ նավեր, մեզանից մի քանի մղոն հեռավորության վրա նոր էր թռչում ինքնաթիռը՝ իր հետեւից թողնելով սպիտակ գծեր ճառագայթներով ծակված երկնքում։ Hello, New York! :)

Անձնագրային հսկողությունն անցնելուց հետո ես շարժվում եմ դեպի անհայտը։ «Հիմա ամեն ինչ այլ կերպ կլինի», - ասացի ինքս ինձ։ Այդպես էլ եղավ։ Կողքիս ոչ մի ծանոթ հոգի, քաղաքը չգիտեմ, կապ չունեի, իսկ լեզվական արգելքը դեռ ոչ մի տեղ չէր անհետացել, եւ այստեղ ոչինչ չէր մնում, քան հավաքվել եւ վճռական գործել։ Մինչեւ թռիչքս ես կապվել էի լավ ընկերուհուս հետ, ով համաձայնել էր ինձ գիշերելու տեղ տալ։ Ի դեպ, Նյու Յորքում գները պարզապես աստղաբաշխական են։ Այդ պատճառով մարդիկ այստեղ անընդհատ աշխատում են, ինչի պատճառով շարժումը չի դադարում ոչ ցերեկը, ոչ գիշերը։

Ես որոշեցի վստահել ինտուիցիայիս եւ տրամաբանությանս եւ, չիմանալով ճշգրիտ վայրը, որտեղից մեկնում է Մանհեթենի էքսպրեսը, շարժվեցի առաջ ամբոխի հետ։ Եվ չսխալվեցի։ Կես ժամ անց ես արդեն նստած էի էքսպրեսում, որը սլանում էր դեպի Մանհեթեն։ Գնացքում անհամար քանակությամբ մարդիկ էին՝ ամենատարբեր ազգությունների եւ կրոնների, բոլորը ինչ-որ բանի մասին էին խոսում, ինչ-որ բան էին քննարկում։ Ի դեպ, շատ էին ռուսները :) Շատ երկար էինք գնում, ինչը խոսում է «Մեծ խնձորի» աներեւակայելի չափերի մասին։ Ես նայեցի մետրոյի գծերին եւ շփոթվեցի, քանի որ յուրաքանչյուր կայարան ունի կոնկրետ փողոցի անուն։ Այդ պատճառով ստիպված էի վերջապես հավաքել ուժերս եւ փորձել կոտրել լեզվական արգելքը՝ խոսելով անծանոթի հետ։ Ես իմ դեռեւս կոտրտված անգլերենով օգնություն խնդրեցի՝ հեռախոսով ցույց տալով հասցեն, որն ինձ անհրաժեշտ էր։ Տղան ծիծաղեց եւ ասաց, որ ինքն էլ է նույն ուղղությամբ գնում։ Ֆու՛, բախտս բերեց։ Մենք դուրս եկանք Lexington Avenue-ում եւ, հրաժեշտ տալով, նա մաղթեց ինձ «չկորչել եւ հաջողություն իմ ճամփորդություններում»։ Ես շարժվեցի առաջ՝ փնտրելով հենց այդ 51 West-ը։ Շուրջբոլորը անհամար երկնաքերեր են, մարդկանց բազմություն, հենց այն դեղին տաքսին, որը Նյու Յորքի այցեքարտն է, անհամար քանակությամբ բարեր եւ սրճարաններ, օդում թեւածում է օվկիանոսի բույրը, հսկայական քանակությամբ ձայներ միաձուլվում են՝ ստեղծելով հիացմունքի սիմֆոնիա, բայց միեւնույն ժամանակ մի փոքր հոգնեցնող :) Մանհեթենը շատ աղմկոտ է, եւ կյանքն այնտեղ չի դադարում ոչ մի վայրկյան։

Մոտավորապես երեկոյան ժամը 8-ին ես արդեն հասել էի նպատակակետին եւ, թողնելով իրերս, ես եւ ընկերուհիս գնացինք էքսկուրսիայի՝ չնայած թռիչքից հետո ունեցած վայրի հոգնածությանը։ Առաջին վայրը, որտեղ մենք ուղեւորվեցինք, Մանհեթենի հենց միջուկն էր, եթե ոչ ամբողջ աշխարհի՝ Times Square-ը։ Դեռ շատ-շատ փողոցներ այն կողմ երկնքի լույսերով կարելի էր որոշել, թե որ կողմում է այն գտնվում։ Երբ ես առաջին անգամ հայտնվեցի այնտեղ, գլխումս պայթյուն տեղի ունեցավ լույսի, ձայնի եւ զբոսաշրջիկների հսկայական քանակից, որոնք անընդհատ ամեն ինչ լուսանկարում էին։ Ես նույնն էի անում :)

Հաջորդ օրը մենք ուղիղ շարժվեցինք դեպի Central Park՝ վարձակալելով մի քանի հեծանիվ։ Ի դեպ, եթե ցանկանում եք ուսումնասիրել Central Park-ը, բայց ժամանակը սահմանափակ է՝ հեծանիվների վարձակալությունը լավագույն տարբերակը կլինի։ Այս բիզնեսով զբաղվող տղաները գտնվում են բացարձակապես յուրաքանչյուր փողոցում եւ իրենք կգտնեն ձեզ եւ կհուշեն, եթե նրանց օգնության կարիքը լինի։

Central Park-ը անիրական մեծ է եւ տիեզերական գեղեցիկ։ Շատ մարդիկ արդեն վաղ առավոտից դուրս են գալիս վազքի, ինչ-որ մեկը յոգայով է զբաղվում մարգագետիններում, արահետներով ընթանում են ձիակառքեր, որոնցով կարող է զբոսնել յուրաքանչյուր ցանկացող մի քանի դոլարով, իսկ հեռվում երեխաները բեյսբոլ են խաղում հատուկ սարքավորված հրապարակում։

Կրկին, այստեղ շատ են զբոսաշրջիկները, եւ քեզ անընդհատ խնդրում են լուսանկարել նրանց։ Ինչպե՞ս կարելի է մերժել, երբ դու ինքդ էլ նույնպիսին ես :)

Central Park-ով եւ Մանհեթենի փողոցներով հիանալի զբոսանքից հետո ժամանակն է շարժվել առաջ դեպի իմ վերջնակետը՝ Long Island։ Նյու Յորքից հրաժեշտ տալը տխուր էր, եւ այնուամենայնիվ ես գիտեի, որ շուտով նորից կվերադառնամ այստեղ։

Ժամացույցին ուղիղ 2-ն է, ես գնացքով ուղիղ գնում եմ դեպի կղզի՝ Greenport, որտեղ ինձ արդեն սպասում էր գործատուն։ «Ամեն ինչ չափազանց հեշտ է ընթանում», - մտածեցի ես։ Եվ այդ պահին, երեւի, կյանքը որոշեց ցույց տալ ինձ, որ հեշտությունը միայն պատրանք է այն բանի, ինչ կա իրականում։ Մեր գնացքը հանկարծակի կանգնեցնում են Ronkonkoma կայարանում։ Տոմսի համար վճարած իմ 30 դոլարը այրվում է։ Մեզ իջեցնում են անհասկանալի որտեղ։ Կողքին ոչ տրանսպորտ կա, ոչ մի կենդանի հոգի։ Ասել, որ ես շոկի մեջ էի, նշանակում է ոչինչ չասել։ Ես կանգնած էի հիասթափված եւ միաժամանակ զայրացած ամբոխի վերջում, որտեղ բոլորը, ով ալարում էր, փորձում էր հայհոյել գնացքի կանգառի պատճառով։ Բայց ամբոխի մեջ հատկապես առանձնանում էր մի տղայի ձայնը, ով մնացածից անհամեմատ ավելի դժգոհ էր։ Նրա անունը Muff էր։

Երբ ամբոխը կամա-ակամա ցրվեց, մենք մնացինք նրա հետ երկուսով։ Մենք միանգամից ընդհանուր լեզու գտանք, չնայած նրան, որ ես հազիվ էի հասկանում նրա շեշտադրումը :) Muff-ը աֆրոամերիկացի է՝ նյու-յորքյան գանգստերի ոճի արտահայտված շեշտադրումով։ Գլխին բանդանա է, հսկայական մկաններ՝ դրանց վրա դաջվածքներով եւ դեմքին հավերժական ժպիտ, որը մատնում էր այս, առաջին հայացքից լուրջ տղայի բարեհոգությունը։ Դժվար է հավատալ, որ հաջորդ 4 ժամը մենք անցկացրեցինք միասին՝ փորձելով հասնել յուրաքանչյուրս մեր տուն։ Նրան պետք էր հասնել Riverhead, իսկ ինձ՝ մի քանի մղոն ավելի հեռու։ Ավտոբուսներ փնտրելով՝ մենք ոտքով անցանք 7 մղոն, հարցրեցինք մեկ տասնյակ անծանոթ մարդկանց։ 5 կանգառ, 3 փոխանցում եւ մի շարք պատմություններ ամերիկյան կյանքի մասին նրա շուրթերից եւ Ռուսաստանում կյանքի մասին՝ իմ։ Ի դեպ, նա անընդհատ հետաքրքրվում էր, արդյո՞ք ճիշտ է, որ մեզանից ոմանց տանը արջեր կան, իսկ ձմռանը մենք սիրում ենք լողալ սառցաջրում։ «Muff, իսկ մի՞թե ձեզ մոտ ամեն ինչ այլ կերպ է», - կատակով պատասխանում էի ես։ Նա ծիծաղում էր։

4 երկար եւ միաժամանակ հետաքրքիր ժամ անց մենք ժամանեցինք Riverhead, որտեղ Muff-ը ապրում է մինչ օրս։ Առաջին բանը, որ մենք տեսանք ավտոբուսից դուրս գալով, մի ճայ էր, որը ուտում էր McDonald's-ի բուրգեր եւ ֆրի, որը, երեւի, դուր չէր եկել երկոտանիներից մեկին։ Ամերիկա, ի՞նչ ասես :) Muff-ը օգնեց ինձ հասնել անհրաժեշտ կանգառ եւ սպասեց, մինչեւ ավտոբուսը գա։ Անծանոթ տղան ամբողջ օրը զբաղվում է քեզ հետ՝ անգլերեն հազիվ մլավող ռուսիդ հետ, եւ ոչինչ չի խնդրում փոխարենը, բացի նրանից, որ Ռուսաստան վերադառնալիս պատմես այն պատմությունը, թե ինչպես սեւամորթ տղան օգնեց սպիտակամորթին՝ ընդ որում չպահանջելով ոչ գումար, ոչ էլ որեւէ նյութական բան ընդհանրապես։ Այս մարդը իմ մեջ թողեց մարդկայնության եւ բարության անջնջելի հետք՝ այն որակները, որոնք իսկապես արժանի են բարձրագույն պարգեւի։ Շնորհակալություն քեզ, ընկե՛ր։

Ես շարունակեցի ճանապարհս մենակ։ 40 րոպե անց ես արդեն կանգնած էի Greenport-ի IGA սուպերմարկետի մոտ՝ փորձելով որսալ Wi-Fi, որպեսզի կապվեմ George-ի՝ իմ գործատուի հետ։ Արդեն բավականին ուշ էր, մոտ երեկոյան 9-ը, շուրջբոլորը ամեն ինչ լուսավորում էր լապտերների աղոտ լույսը, հեռվում երեւում էին բարեր եւ երաժշտություն էր հնչում։ Ես շարժվեցի դեպի այնտեղ։

Համեղ բան ուտելու ցանկություն առաջացավ :)

Դժոխքի՛, ինչքան գեղեցիկ է այստեղ։ Ափի մոտ կայանված են հսկայական եռահարկ զբոսանավեր, բոլոր կողմերից փայլում են ռեստորանների եւ բարերի ցուցանակները՝ զարդարված լույսերով, ափի դիմաց տեղակայված է մանկական կարուսել՝ ձիերով, որոնք անընդհատ երեխաներին պտտում են երաժշտության ներքո, դեռահասները սքեյթներով, անվաչմուշկներով են սահում, ինչ-որ մեկը՝ հեծանիվներով։ Սիրահար զույգերը զբոսնում են Claudio ռեստորանի կողմից հնչող ռոմանտիկ ակորդների ներքո, օդում թեւածում է օվկիանոսի բույրը, եւ տաք զեփյուռը պատում է քեզ գլխից ոտք՝ կարծես ողջունելով քեզ իր պալատներում։ Մի րոպե ես զգացի, որ կարծես արդեն եղել եմ այստեղ։ Կարծես տուն եմ վերադարձել։

Որոշ ժամանակ անց ես կապ հաստատեցի եւ հաղորդագրություն ուղարկեցի George-ին, որ ես հազիվ-հազ հասել եմ։ Արդեն 10 րոպե անց ես նստած էի Մեծ Բոսի մեքենայում։ Նա այդ ընթացքում պատմում էր ինձ, թե ինչ հրաշալի թիմ ունենք, որի հետ մենք գնում էինք ծանոթանալու։ Ինձ տանում են ռեստորան եւ սկսում ներկայացնել բոլորին շրջանաձեւ։ Այդ պահին ինձ համար դա նման էր փոթորկի, որի էպիկենտրոնում ինձ տեղադրել էին. խոհանոցում ամեն ինչ եռում-շառաչում է, երաժշտություն է հնչում, թիմը աշխատում է, լսվում են գոռոցներ այն մասին, որ ինչ-որ մեկի սեղանը շտապում է, որպեսզի հասցնի լաստանավը, եւ նրանք չեն կարող այլեւս սպասել՝ մի խոսքով, աղետ :)

Ժամանակի ընթացքում իրավիճակը հանդարտվեց, ինձ հետ հերթով սկսեցին ծանոթանալ արդեն հարազատ դարձած մարդիկ։ Ինձ կերակրեցին ամենահամեղ Beef Gyro-ով, որը երբեւէ փորձել եմ, տվեցին առաջին ժամանակների համար խորհուրդներ եւ տարան իմ նոր տուն։

Մեր հունական բարը :)

Տանը ես հանդիպեցի անսովոր հոգու ուժ եւ հումորի զգացում ունեցող մարդու, որի աուրան անընդհատ ստիպում էր ժպտալ եւ ապրել՝ չնայած դժվարություններին եւ անհաջողություններին։ Նա ինձ համար աշխատասիրության եւ կենսուրախության օրինակ էր եւ կա։ Անսովոր հոգեւոր բարձրության եւ միեւնույն ժամանակ փոքր հասակի մարդ :) Նրա անունը Michael է։ Michael-ը George-ի՝ իմ բոսի զարմիկն է, եւ միեւնույն ժամանակ տիրապետում է ռեստորանի բաժնետոմսերի ավելի քան 60%-ին, այսինքն՝ փաստացի նա ավելի շատ բոս է, քան George-ը։ Սակայն «բոս» մականունը նրան երբեք դուր չի եկել։ Michael-ը միշտ ասում էր մեզ, որ ինքը մեր ընկերն է, իսկ մենք՝ իր «երեխաները», որոնց անվտանգության պատասխանատվությունը ամբողջությամբ եւ լիովին ընկած է իր վրա։ Նա իսկապես պաշտպանում էր մեզ, ինչպես սեփական երեխաներին, անընդհատ կազմակերպում էր մեզ համար ուղեւորություններ կղզու շուրջ, կարաոկեի եւ կինոյի երեկոներ, ջրային մոտոցիկլետներով զբոսանքներ։ Եվ միեւնույն ժամանակ նա ոչինչ չէր խնդրում փոխարենը, ինչից հոգիս միշտ անհանգիստ էր, չէ՞ որ միշտ ցանկանում ես բարությանը բարությամբ հատուցել։

Մեր հարմարավետ անկյունը

Big Michael :)

Ամառը զարգանում էր կատաղի տեմպերով :) Շուտով բոլոր տղաները ժամանեցին Տուն։ Մենք կազմակերպեցինք բարբեքյուի երեկո՝ միմյանց ավելի լավ ճանաչելու համար։ Հրաշալի տղաներ, զարմանալի մարդիկ, որոնց ձգտմանը եւ համառությանը, համարձակությանը եւ վճռականությանը կարող են նախանձել մեծահասակները։ Մեզանից յուրաքանչյուրը համարձակվեց այս քաջարի եւ միեւնույն ժամանակ հուզիչ ճամփորդությանը։ Մենք հատեցինք Օվկիանոսը, թռանք Երկրագնդի կեսը՝ փնտրելով մեր երազանքը, եւ արդյունքում մենք բոլորս այստեղ ենք։ Մենք գտանք միմյանց՝ դառնալով մեկ մեծ միջազգային ընտանիք ոչ միայն ամռան համար, այլ արդեն ողջ մնացած կյանքի համար։

Մեր տան խորհրդանիշը! :)

Ամբողջ սեզոնի ընթացքում մենք աշխատում էինք ուս-ուսի։ Լինում էին անիրական վերելքներ եւ փոքր անկումներ, տարաձայնություններ, վեճեր, ինտրիգներ, եւ այս ամենը միայն ամրապնդեց մեր փոխհարաբերությունները միմյանց հետ։

Մենք եղել ենք օվկիանոսում, սերֆինգով սահել ենք նրա հսկայական ալիքների վրայով՝ նվաճելով աննվաճելին, գիշերներն անցկացրել ենք աստղերի տակ՝ հայացքներս հառած անվերջությանը, լողացել ենք լուսաբացին, տեսել ենք դելֆինների երամներ եւ անվերջ քանակությամբ վայրի եղջերուներ, որոնք արածում էին անծայրածիր դաշտերում՝ լցված լուսատտիկներով, հեծանիվներով սահել ենք հորդառատ անձրեւի տակ, կազմակերպել ենք վայրի երեկույթներ մինչեւ առավոտ, իսկ առավոտյան, հոգնած եւ միեւնույն ժամանակ երջանիկ, գնում էինք աշխատանքի :) Քանի դեռ երիտասարդ ես, պետք է վայելել կյանքը, այլ ոչ թե թույլ տալ, որ այն անցնի կողքով՝ այն պատրվակով, որ ժամանակը կգա եւ դու դեռ կհասցնես ապրել։ Ապրել սկսելու լավագույն պահն արդեն եկել է։ Օգտագործի՛ր այն։

Ամառը թռչում էր ավելի հեռու, կարծես փոթորիկ, որը մաքրում էր ամեն ինչ իր ճանապարհին։ Էմոցիաների ալիքը պատում էր մեզ ամեն օր։ Միշտ ինչ-որ բան էր պատահում։ Ես երբեք չեմ մոռանա այդ զրույցները մինչեւ լուսաբաց՝ պառկած աստղերի տակ գտնվող հանգստաթոռում։ Ես միշտ կհիշեմ, թե ինչպես էինք մենք ոտաբոբիկ քայլում դեպի անհայտություն տանող ճանապարհով՝ տրվելով ազատությանը եւ թեթեւությանը, որը բերում է գիշերը։ Մարմնովս դող է անցնում օվկիանոս կատարած մեր ուղեւորությունների, Նյու Ինգլանդ լաստանավով ճամփորդության հիշողություններից։ Այս ամառը ինձ նվիրեց նոր կյանք, փոխեց իմ մտածելակերպը եւ պատկերացումները իսկական ընկերության մասին։ Ամերիկան ինձ տվեց շատ կենսական դասեր։

Սեզոնը աննկատ մոտենում էր ավարտին, ինչը ուղեկցվում էր մեզանից յուրաքանչյուրի ձայնի մեջ առկա ինչ-որ տխրությամբ, երբ մենք հիշատակում էինք այդ մասին։ Սակայն մոտենում էր նաեւ ճամփորդությունների ժամանակը :) Մենք ջանասիրաբար աշխատել էինք ամբողջ ամառ։ Ժամանակն է մի փոքր էլ հանգստանալ նախքան համալսարանի հարազատ պատեր վերադառնալը՝ իր երկար ցուցակից եւս մեկ երազանք իրականացնելու համար։ Իմ երազանքներից մեկը միշտ եղել է Նիագարան տեսնելու ցանկությունը։ Գուշակեք, թե ուր եմ ես ուղեւորվել հետո :)

Հավաքելով անհրաժեշտ իրերը պայուսակի մեջ՝ ես եւ տղաները նստում ենք Hampton Jitney՝ ուղիղ դեպի Նյու Յորք։ Ես խոստացել էի ինքս ինձ, որ կվերադառնամ այնտեղ :) Արդեն 2,5 ժամ անց մենք կանգնած էինք 53-րդ պողոտայում՝ նախանշելով հետագա երթուղին։ Մեզ անհրաժեշտ էր հասնել Բրուքլին, որպեսզի գիշերենք Քրիսի՝ իմ ընկերոջ հորեղբոր մոտ, որի հետ մենք ճամփորդում էինք։ Մենք շատ ժամանակ ունեինք, եւ որոշեցինք զբոսնել «Մեծ խնձորի» հենց սրտում։ Գիշերը քաղաքը կերպարանափոխվում է, դրանում կյանքը եռում է սովորականից ավելի խիտ։ Շուրջբոլորը մեքենաների անհամար խցանումներ են, մարդիկ անընդհատ եռուզեռի մեջ են, շտապում են ինչ-որ տեղ, մի խոսքով՝ բարեւ՛, Նյու Յորք։

Մի փոքր ուտելով եւ ուժեր հավաքելով՝ մենք նստեցինք Բրուքլին գնացող ավտոբուսը։ Պատմությունը շարունակվում է։

Դեռ վերջերս ես չէի կարող երազել անգամ, որ ոտքս կդնեմ Brooklyn Bridge-ի վրա։ Եվ ինչպես մենք արդեն գիտենք, երազանքները սովորություն ունեն իրականանալու :) Անցնելով դրա վրայով՝ մենք կարող էինք դիտել Մանհեթենը կողքից, նրա անվերջ լույսերը եւ անհավանական բարձրության երկնաքերերը, որոնք ծակում էին ամպերը։ Հմայիչ տեսարան։

Եկավ ավտոբուսից իջնելու ժամանակը։ Սկսվեց ամենահետաքրքիրը՝ հենց այդ տունը փնտրելը։ Մենք դրա վրա ծախսեցինք ընդհանուր առմամբ 3 ժամ։ 3 երկար հոգնեցուցիչ ժամ Բրուքլինում ոտքով՝ գիշերվա ժամը 1-ին։ Մենք այն անցանք երկայնքով եւ լայնքով։ 3 անգամ տաքսի վերցրեցինք, մեկ անգամ ես խոսեցի ոստիկանության սպայի հետ՝ նստած նրա մեքենայում եւ նավիգատորի մեջ մուտքագրելով երթուղին։ Ի դեպ, միշտ ցանկացել եմ Ամերիկայում ոստիկանական մեքենայով զբոսնել :) Ներսից ամեն ինչ անիրական զով է թվում։ Սպաները ցույց տվեցին մեզ ճանապարհը եւ հաջողություն մաղթեցին որոնումներում։ Եվս մի քանի տաքսի, եւ մենք տեղում ենք։ Վերջապես։

Ժամացույցին 3 am է։ Երեք տղաներ ներխուժում են Քրիսի աղքատ հորեղբոր տուն, ով դեռ քնից լիովին չարթնացած՝ չի հասկանում, թե ընդհանրապես ինչ է կատարվում։ Մենք էլ, ուժասպառ, բարեւում ենք նրան՝ միաժամանակ բարի գիշեր մաղթելով եւ լայն քայլերով վազում ենք տաք ծածկոցի գրկախառնությանը՝ քնի հետ շուտափույթ ժամադրության։ Մեր ցավոք, ժամադրությունը չափազանց կարճ տեւեց։

Զարթուցիչը զանգեց առավոտյան 6-ին։ Ներքեւում մեզ արդեն սպասում էր Uber-ի վարորդը։ Ի դեպ, անպայման ներբեռնեք ձեր սմարթֆոնի մեջ այս հավելվածը՝ այն ոչ մեկ անգամ կօգնի ձեզ արտակարգ իրավիճակում։ Մենք նստեցինք մեքենան եւ շարժվեցինք դեպի Chinatown։ Մեքենայում հնչում էր տեղական ռադիոկայանը, կին վարորդը հարցուփորձ էր անում ինձ Ռուսաստանի մասին, թե ինչպիսին է այնտեղ եւ ինչպես մեզ ընդհանրապես բավականացրեց համարձակությունը հատել այդքան հազարավոր մղոններ եւ ճամփորդել այդքան երիտասարդ տարիքում մենակ՝ առանց ծնողների։ Համարձակությունը նվաճում է սրտերը։

Chinatown-ի նրբանցքներում

Առավոտյան ժամը 7-ին մենք արդեն նստած էինք Chinatown-ի Dunkin' Donuts-ում՝ ուտելով բուրավետ կապուչինոյով դոնաթներ, սպասելով մեր ավտոբուսին, որը գնում էր դեպի Նիագարա՝ ճանապարհին անցնելով Ֆիլադելֆիան եւ Նյու Ջերսին։ Երկար ճամփորդություն, բայց այնքան ավելի հուզիչ։ 40 րոպե անց մենք արդեն նստած ենք ավտոբուսում։ Գնացինք։

8 ժամ տեւողությամբ երկար ճանապարհի ընթացքում մենք եղել ենք Ֆիլադելֆիայում, Նյու Ջերսիում, զբոսնել ենք Փենսիլվանիայի վեհաշուք բլուրներով, շոշափել ենք Watkins Glen-ի ժայռերը, եղել ենք Corning-ում, Buffalo-ում եւ, վերջապես, ժամանել ենք հենց այդ նվիրական կետը՝ Niagara Falls։ Ժամանակն արդեն ուշ էր, եւ մենք ստիպված էինք գիշերելու համար կանգ առնել հյուրանոցում։ Առավոտյան մենք ուղեւորվեցինք ուղիղ դեպի ջրվեժները։

Անհավանական գեղեցկության տեսարան. անվերջ ջրային հոսքեր, որոնց ուժը ստիպում է քեզ միայն հիանալ, կատաղի ուժով հարվածում էին ժայռերին։ Օդում թռչում էր ջուրը, շուրջբոլորը անհամար զբոսաշրջիկներ անընդհատ լուսանկարվում էին անձրեւանոցներով երեխաների հետ։ Գիշերը Նիագարան կերպարանափոխվում է. օպերատորները միացնում են լուսավորությունը, ինչի պատճառով ջուրը դառնում է կարծես կախարդական։

Մեզ հաջողվեց լողալ հենց ջրվեժների տակ՝ լիովին զգալով դրա ուժը։ Անմոռանալի զգացողություն։ Այցելելով Նիագարա՝ աչքի ծայրով միաժամանակ կարելի է տեսնել Կանադայի տեսքը, որը գտնվում է ընդամենը մի քանի հարյուր մետր հեռավորության վրա. մեզ բաժանում էր միայն ջրային հոսքը, որը խորհրդանշում է երկու երկրների միջեւ սահմանը։ Հետաքրքիր է, որ ջրվեժների տակ զբոսանավով զբոսանքի ժամանակ մենք, այնուամենայնիվ, հատեցինք այդ սահմանը եւ փաստացի եղել ենք նաեւ Կանադայում :) Օնտարիոն գիշերը կողքից անսովոր գեղեցիկ է եւ միեւնույն ժամանակ հանգիստ, իսկ կանադացիները շատ հյուրընկալ են։ Անընդհատ ափից ձեռքերով ողջունում էին մեզ։

Ջրվեժների տակ զբոսանքներից հետո մենք ուղեւորվեցինք Fort George՝ մասամբ շոշափելու ամերիկյան պատմությունը։ Ամերիկայում պետք է փորձ ձեռք բերել ամեն ինչում, ինչում միայն հնարավոր է :) Ամրոցի վերջնակետից կարելի էր տեսնել հեռվում գտնվող խորհրդավոր Տորոնտոն, որի երկնաքերերը պատված էին մառախուղով, որը ստեղծում էր օվկիանոս-թագավորը։

Հաջորդ առավոտյան մենք վաղ արթնացանք, հագեցած նախաճաշեցինք եւ սկսեցինք հավաքել իրերը Նյու Յորք մեկնելու համար։ Ճամպրուկները հավաքված են, գաջեթները լիցքավորված, մենք նույնպես :) Ժամանակն է ճանապարհ ընկնել։ Կրկին 8 ժամ տեւողությամբ երկար ճանապարհ, կանգառ Նյու Ջերսիում, թեթեւ նախուտեստ, եւ մենք ժամանեցինք Նյու Յորք։

Ժամացույցին արդեն ուշ էր։ Մենք սարսափով հասկանում էինք, որ ուշացել ենք Greenport գնացող վերջին ավտոբուսից։ Եվ այնուամենայնիվ մենք հասկանում էինք, որ անգործությունը եւ խուճապը այս իրավիճակում կհանգեցնեն միայն մեր վիճակի վատթարացմանը, որն առանց այն էլ, մեղմ ասած, այնքան էլ լավը չէր :) Եվ արդեն մի քանի րոպե անց մենք ուրախությամբ ձեռքներիս պահում էինք Ronkonkoma գնացող գնացքի տոմսերը, որտեղից մեզ պետք է վերցներ մեր ընկեր Pablo-ն։

Մեկ ժամ անց մենք նստած էինք մեծ կարմիր ջիպում եւ սլանում էինք դատարկ մայրուղով դեպի անհայտություն այնպիսի արագությամբ, որը մեր արյան մեջ ադրենալին էր արթնացնում։ Մենք լույսի արագությամբ հասանք ուղիղ տուն եւ, հրաժեշտ տալով, ուժասպառ, մենք գնացինք քնելու՝ նույնիսկ հագուստը չհանելով։ Հոգնած եւ գոհ մեզանից։

Մեր ճամփորդությունը մոտեցավ ավարտին։ Եկավ ժամանակը հավաքել ճամպրուկները եւ «ցտեսություն» ասել բոլոր այն մարդկանց, որոնց դու արդեն հասցրել էիր կապվել։ Սարսափելի զգացողություն։ Քեզ միաժամանակ լցնում է ուրախությունը այն բանի համար, որ շուտով կտեսնես ընտանիքիդ, բայց միեւնույն ժամանակ նաեւ տխրությունը այն պատճառով, որ քո «երկրորդ» ընտանիքին դու շուտով ստիպված ես լինելու թողնել, որքան էլ դա չցանկանաս։ Երեք ամսվա ընթացքում ես ձեռք բերեցի ոչ թե պարզապես ընկերներ, այլ ընտանիք, հսկայական ընտանիք։ Մենք արյունակից չենք, մենք ունենք տարբեր պատմություններ, տարբեր անցյալ եւ կյանքեր, եւ միեւնույն ժամանակ մենք դարձանք մեկ ամբողջություն։ Մեր միջեւ առաջացավ հենց այն կախարդական անտեսանելի թելը, որը կապում է մարդկանց հոգիները։ Սա ամբողջ Տիեզերքում ամենահրաշալի զգացողությունն է։ Եվ դրա անունն է Սեր։ Ընտանիքի՛ս, ես միշտ կհիշեմ ձեզ։ Շնորհակալություն այս ամռան համար։

Ժամանակն է վերադառնալ տուն։ Ես կրկին գնում եմ Նյու Յորք, բայց արդեն այն գիտակցումով, որ այս պատմությունը մոտենում է ավարտին, եւ սկսվում է կյանքի նոր փուլ՝ առաջնահերթությունների եւ կենսական արժեքների վերաիմաստավորման փուլ։ Ամերիկան այդքան կարճ ժամանակում արմատապես փոխեց ինձ եւ իմ պատկերացումները մեծահասակների կյանքի մասին, սովորեցրեց ինձ գնահատել այն, ինչ ունեմ, նվիրեց ինձ բազմաթիվ դասեր, որոնցից ես քաղեցի անգնահատելի փորձ։ Ամերիկան ինձ նվիրեց այս հրաշալի մարդկանց, որոնց անունները հավերժ կմնան իմ սրտում։

Այս կյանքում պետք է ռիսկի դիմել, գլխով ընկղմվել իրադարձությունների այս եռացող հորձանուտի մեջ, որպեսզի դառնաս ավելին, քան երեկ էիր։ Այս հնարավորությունը Work and Travel-ը տալիս է յուրաքանչյուրին, ով կհամարձակվի ընդունել այս մարտահրավերը։ Սա կյանքի դպրոց է։ Ընդունի՛ր այն ոգեւորությամբ եւ հոգուդ մեջ թեթեւ դողով։ Եվ թող քո բոլոր երազանքները իրականություն դառնան :)

Ամերիկա՛, շնորհակալություն քեզ ամեն ինչի համար։