Ամերիկա... Մի բառ, որն իր մեջ պահում է այնքան ջերմ հուշեր, որոնք նոստալգիայի պահերին ցունամիի պես պատում են քեզ գլխից մինչեւ ոտք։ Վստահ եմ, որ յուրաքանչյուրի համար Work and Travel-ի ուղեւորությունը դարձել է կյանքի շրջադարձային պահ։ Մենք դարձանք ավելի պատասխանատու, աշխատասեր, հանդուրժող, հասուն, ավելի քիչ քմահաճ, եւ ամենակարեւորը՝ սովորեցինք գնահատել ժամանակը եւ այն իզուր չվատնել։

Հելսինկիում յոթժամյա սպասումով դեպի Նյու Յորք հոգնեցուցիչ թռիչքները, երկու օր առանց քնի, միանշանակ արժեին այն բանին, որ ի վերջո հայտնվես աշխարհի մայրաքաղաքում։ Նյու Յորք, ես սիրում եմ քեզ. ահա թե ինչ էի ուզում գոռալ այդ պահին։ Այդ հսկայական երկնաքերերը, որոնք վեհորեն ձգվում են դեպի երկինք, այդ դեղին տաքսին, որն ամենուր ազդանշան է տալիս, զբոսաշրջիկների այդ անվերջանալի բազմությունը, որոնք հետաքրքրությամբ զննում են տեսարժան վայրերը, չքնող Թայմս Սքվերի այդ կուրացնող լույսերը։ Նյու Յորքն ինձ հենց այդպիսին ներկայացավ։

Մի պահ ես ինձ զգացի մի ֆիլմի հերոսուհի, որը պատմում է սիբիրյան փոքրիկ քաղաքից մի աղջկա մասին, որը հայտնվել է խելահեղ մեգապոլիսի կենտրոնում՝ արկածներ փնտրելով։ Ի դեպ, նրան հաջողվեց գտնել այդ արկածները)

Նյու Յորքում թափառելուց եւ Starbucks-ում գիշերելուց հետո մենք գնացինք ավտոբուսի կայարան, որտեղից մեզ վերցրեց դեպի Lake George գնացող ավտոբուսը։ Սա մի փոքրիկ քաղաք է, ուր ամերիկացիները գալիս են հանգիստ, խաղաղ հանգստի նպատակով։ Շուրջը գեղատեսիլ անտառներ են, վայրի բնություն, եւ ամենակարեւորը՝ Lake George լիճը, կամ ինչպես այն անվանում են՝ ”queen of American lakes”, քաղաքի գլխավոր հմայքը։ Բայց բնական գեղեցկություններից բացի, քաղաքը զուրկ չէր նաեւ յուրաքանչյուր ճաշակի եւ գույնի զվարճանքներից. այստեղ կարելի է գտնել թանգարաններ, զվարճանքի այգիներ, նավակով էքսկուրսիաներ, կատերի հետեւից պարաշյուտով թռիչքներ, հսկայական քանակությամբ ռեստորաններ, բարեր, սրճարաններ, ինչպես նաեւ ամեն հինգշաբթի տեղի այգում կենդանի համերգներ էին տալիս։ Սեզոնի սկզբին անիրական ”Bike week” էր անցկացվում։ Մեկ շաբաթվա ընթացքում քաղաքի փողոցները լցված էին ամենազով մոտոցիկլետներով՝ դասական ռետրո ոճից մինչեւ ժամանակակից մոդելներ։ Շարժիչի մռնչյունը, որը տարածվում էր ամբողջ քաղաքով, ցնցում էր մինչեւ ոսկորները։ Իսկ սեզոնի վերջում մեզ սպասում էր ”Car Show”-ն՝ ավտոմեքենաներին նվիրված միջոցառում։ Տեսարանը հիանալի էր։ Ամերիկացիները գիտեն հանգստանալ եւ զվարճանալ։

Ամերիկացիների մասին։ Նրանց ժպիտն այնքան էլ արհեստական չէ)

Ես նկատեցի, որ նրանք յուրաքանչյուր մարդու կանխավ լավն են համարում, եւ քանի դեռ դու քո մասին վատ տպավորություն չես թողել, բարի եղիր, ընդունիր նրանց ժպիտը եւ պատասխան ժպտա։ Ամերիկայում դա այդպես է աշխատում) Նրանց մենթալիտետին, իրականում, արագ ես սովորում, ավելի ճիշտ՝ նրանց անսահման քաղաքավարությանը եւ մշտական ”excuse me” եւ ”have a good day”-ին։ Նաեւ ամերիկացիները չեն խնայում հաճոյախոսությունները։ Մի անգամ սուպերմարկետի դրամարկղի մոտ մի սիրուն աղջիկ ինձ ասաց. ”I really like your outfit!”, ինչը ինձ մի փոքր շփոթեցրեց, եւ միեւնույն ժամանակ հաճելի էր։ Դե, ես սովոր չեմ անծանոթներից հաճոյախոսություններ լսելու))) ”Your English is so good” կամ ”Oh, such a beautiful handwriting” – ահա թե ինչ կարելի էր նաեւ լսել) Ավելորդ քաշ ունեցող մարդիկ այնտեղ այնքան էլ շատ չեն, եւ ընդհանրապես ես դա համարում եմ ամենատարածված առասպելը։ Ամերիկացիները զբաղվում են սպորտով, հետեւում են առողջությանը, գուցե ոչ բոլորը, բայց մեծամասնությունը։

Ամբողջ ամառ ես աշխատել եմ որպես տնային տնտեսուհի լճի ափին գտնվող մի փոքրիկ հյուրանոցում։ Երբեմն սենյակները մաքրելուն օգնում էին բադիկները, որոնք հետաքրքրությամբ զբոսնում էին տեռասայի երկայնքով եւ նայում բոլոր դռներից։ Ինձնից բացի, այնտեղ աշխատում էին նաեւ այլ ուսանողներ։ Ոմանք Թուրքիայից, ոմանք Ալբանիայից, ոմանք Վրաստանից, ոմանք Ղազախստանից։ Իսկական մշակութային փոխանակում)

Ազատ ժամանակ մենք գնում էինք լողափ, կինո կամ պարզապես զբոսնում էինք Lake George-ի հարմարավետ փողոցներով։ Բայց մի բան ինձ ամենաշատը հիշվեց։ Այն օրը, երբ մեզ հաջողվեց ձեռք բերել անվճար տոմսեր եւ գնալ ”Great Escape” զվարճանքի այգի։ Դա ինչ-որ անհավանական բան էր։ Մենք եկանք փակվելուց 3 ժամ առաջ եւ որոշեցինք, որ կսահենք միայն ”maximum thrill” կարմիր նշանով ատրակցիոններով։ Մանկության երազանքը կատարվեց։ Ինչպես էի ես գոռում, եւ ոչ այնքան վախից, որքան ինձ համակած հույզերից։ Ամերիկացիներն ինքնին նստած էին քարացած դեմքով, իսկ երեխաները սահում էին մի քանի անգամ անընդմեջ։ Բայց ինձ մեկ անգամն էլ բավական էր)

Այգի մենք հասանք տեղական կարմիր ավտոբուսով, որը մեզ համար հասանելի տրանսպորտի միակ տեսակն էր։ Այն շրջում էր ամբողջ Lake George-ով եւ մտնում հարեւան քաղաքներ։ Ուղեւորությունը 1 դոլար էր, ինչը գրպանին հարմար էր եւ ստիպված չէինք ծախսվել նույն Uber-ի վրա։

Բայց Uber-ի ծառայություններին, այնուամենայնիվ, ստիպված էինք դիմել։ Եվ այդ ծառայության շնորհիվ ես նկատեցի, որ ամերիկացիները շատ հետաքրքրասեր են եւ սիրում են խոսել) ”Where are u from?” այս հարցից է սկսվում ցանկացած հետաքրքիր զրույց։ Տանը մոտենալիս դուք եւ վարորդը լավագույն ընկերներ եք եւ հրաժեշտ տալիս միմյանց բարի գիշեր եք մաղթում))

Lake George-ում գործում էր ”Student’s connection” կազմակերպությունը, որը կազմակերպում էր անվճար նախաճաշեր եւ ընթրիքներ, ինչպես նաեւ տարբեր ուղեւորություններ ուսանողների համար։ Այդ ուղեւորություններից մեկը Բոստոն էր։ Առավոտյան ժամը 6-ին մենք արդեն կանգնած էինք կանգառում՝ եւս 100 ուսանողների ընկերակցությամբ եւ անհամբերությամբ սպասում էինք ավտոբուսին, որը հենց հիմա պետք է մեզ տաներ Նոր Անգլիայի մայրաքաղաք։ 3 ժամ ճանապարհին եւ Բոստոն!! Անհավանական գեղեցիկ, խնամված եւ խելացի Բոստոն։ Ամենուր սուրճի եւ թարմ թերթի հոտ։ Մենք մտանք Հարվարդ, զբոսնեցինք կենտրոնում, քայլեցինք Quincy Market-ով։ Անպայման կվերադառնամ այնտեղ)

Նոր ընկերներ, նոր կյանքի փորձ, նոր տպավորություններ՝ այն, ինչ անկասկած տալիս է ”Work and Travel” ծրագրին մասնակցությունը։ Բայց միեւնույն ժամանակ յուրաքանչյուրն իր համար գտնում է դրանում ինչ-որ բան, որը փոխում է նրան ներսից եւ դարձնում ավելի լավը։