Երկար մտածում էի, թե ինչից սկսեմ գրել, քանի որ արդեն դեկտեմբերի կեսն է, իսկ հույզերը դեռ չեն հանդարտվել։ Ուզում եմ պատմել իմ 19 տարվա ընթացքում ամենաանհավանական եւ, թերեւս, ամենավառ ամռան մասին։

Այսպիսով, անունս Լիզա է եւ, ինչպես արդեն գրել եմ, 19 տարեկան եմ։

Իմ պատմության սկզբնակետը այն է, թե ինչպես որոշեցի մասնակցել ծրագրին։ Ես հավատում եմ ճակատագրին։ Եվ այս պատմությունը իմ վառ օրինակն է այն բանի, որ երկնքում ինչ-որ տեղ ամեն ինչ արդեն կանխորոշված է։ Ես շատ արագ որոշեցի մասնակցել, քանի որ ուզում էի գնալ դեռ առաջին կուրսում, բայց կար մեկ «բայց»՝ ընկերության բացակայությունը։ Իսկ ես շատ էի վախենում մենակ գնալ, քանի որ կարծում էի, որ անհավանական դժվար կլինի։ Ավելի ուշ ես վերանայեցի այս տեսակետը եւ համոզվեցի, որ դա ամենեւին էլ սարսափելի չէ, իսկ դժվարությունները միայն ավելի ուժեղ են դարձնում։ Այսպիսով, ես սկսեցի ընկերություն փնտրել եւ գտա այն։ Դրանք իմ 2 դասընկերուհիներն էին։ Միասին ամեն ինչ իմացանք, միասին այցելեցինք կողմնորոշման հանդիպումներին, միասին պատրաստվեցինք, երազեցինք եւ անհանգստացանք։ Եվ ահա դեսպանատան այդ երկար սպասված օրը։ Եվ հենց այստեղ ես եւս մեկ անգամ համոզվեցի, թե ինչ է նշանակում ճակատագիր։ Ես մենակ ստացա վիզա, եւ այն, ինչից փախչում էի (մենակ գնալ Նահանգներ), հենց դա էլ ստացա։ Վերջնական կողմնորոշման ժամանակ ես ծանոթացա այն տղաների հետ, որոնց հետ պետք է անցկացնեինք ամառը, փոխանակվեցինք կոնտակտներով եւ անհամբեր սպասում էինք մայիսի 15-ին։ Այլեւս այնքան էլ սարսափելի չէր, սակայն անհայտությունը դեռ վախեցնում էր։ Թռիչքից առաջ վերջին օրերը ես գլխումս պտտում էի սցենարներ, խելագարի պես անհանգստանում էի, որ ամեն ինչ վատ կլինի, իմանալով, որ դա այդպես չէ։ Չէ՞ որ ծրագրի մասնակիցները միշտ գոհ են։ Բայց, ազնիվ ասած, թռիչքից առաջ վերջին գիշերը սկսվեց վայրի հուզմունք եւ մտքեր. «Ինչո՞ւ ես ընդհանրապես դիմեցի»։ Չէ՞ որ ես մենակ էի թռչում, ինձ սպասվում էր փոխել 3 չվերթ, նախքան Ամերիկայում հայտնվելը։ Բայց, գրանցման սեղանն անցնելուց հետո, հայտնվեց վստահություն եւ օվկիանոսը շուտափույթ թռչելու ցանկություն։

Ժամանեցի, ծանոթացա աղջիկների հետ եւ շարունակեցինք ճանապարհը, բայց արդեն ես մենակ չէի։ Վայրը ես ընտրեցի շա՜տ հեռու այն ամենից, ինչ մենք անվանում էինք «քաղաքակրթություն»։ Բայց ես չէի էլ կարող մտածել, թե որքան առանձնահատուկ եւ հարազատ կդառնա այս քաղաքը։ Այսպիսով, Հյուսիսային Կարոլինա, Էյոն քաղաք։ Այնտեղ ժամանելով՝ մենք մի փոքր շոկի մեջ էինք։ Չէ՞ որ ենթակառուցվածքները զարգացած չեն, մեքենա չկա՝ այլ քաղաքներ եւ, ըստ էության, մայրցամաք դուրս գալ չկա։ Խանութներ չկան, ամերիկացի երիտասարդներ էլ հատուկ չկան։ Այն տղաներից, որոնք Էյոն էին գալիս երկրորդ, երրորդ տարին, մենք զարմացած հարցնում էինք. «Ինչո՞ւ»։ Եվ հունիսի սկզբին բոլորը ստացան պատասխանը։ Ամռան սկզբին Էյոն ժամանեցին ուսանողներ աշխարհի տարբեր երկրներից (Թուրքիա, Ֆիլիպիններ, Թաիլանդ, Դոմինիկյան Հանրապետություն, Թայվան, Կոլումբիա, Լեհաստան, Ռումինիա, Մակեդոնիա, Ռուսաստան եւ շատ ու շատ այլ ազգություններ եւ երկրներ), եւ այս փոքրիկ քաղաքը կիսով չափ բաղկացած էր ուսանողներից։ Սկսվեցին երեկույթները, հավաքույթները միմյանց տներում, խարույկները մարշմելոուով օվկիանոսի ալիքների աղմուկի ներքո։ Չեմ հիշում, որ գոնե մեկ օր նման լիներ նախորդին։ Իսկ ցավոտ հարցը՝ «Ե՞րբ եւ ինչպե՞ս ճանապարհորդել» ինքնին լուծվեց։ Վերջին 10 օրը մենք աշխատանքից արձակուրդ խնդրեցինք եւ հասցրեցինք տեսնել այն ամենը, ինչ ուզում էինք։

Եթե ձեզ դեռ տանջում է անվստահությունը եւ հարցը՝ «Արժե՞ արդյոք»։ Ահա Ամերիկայում իմ սովորական ամառային օրվա օրինակը։ Ես այն նկարագրել եմ հենց տուն վերադառնալուն պես։ Նախապես հաշվի կառնեմ մի պահ. մենք ապրում էինք տներում՝ ըստ երկրների։ Այդ պատճառով մեր տանը, որտեղ կար 2 սենյակ, հյուրասենյակին միացող խոհանոց եւ պատշգամբ, ապրում էին 5 աղջիկ Ուկրաինայից եւ մեկը՝ Ռուսաստանից։

...

«11 օր է, ինչ տանն եմ։ Հույզերը դանդաղորեն խեղդվում են կիեւյան առօրյայի եռուզեռի մեջ։ Որքան է այս ամառը փոխել ինձ, որքան բան է ցույց տվել, ապացուցել եւ սովորեցրել։ Էյոն։ Մի վայր, որտեղ առաջին օրերին չէի ուզում լինել, այնքան, որքան չէի ուզում հեռանալ այնտեղից։ Քանի անգամ եմ այստեղ արտասանել «առաջին անգամ»։ Թերեւս, 20-ից ավելի՝ առաջին աշխատանք, առաջին երեկույթ, առաջին անգամ հեծանիվով, առաջին բաց թողնված դաս...»։ Էյոնը ինձ դարձրեց ինքնուրույն եւ 3 ամսում սովորեցրեց այն, ինչ Կիեւը չսովորեցրեց 2 տարում։ Այն գիտակցումը, որ դու մենակ ես մեկ այլ մայրցամաքում, ստիպեց ոչ մեկ անգամ վերցնել ինձ ձեռքս եւ ինքնուրույն որոշում կայացնել՝ հենվելով միայն այն բանի վրա, թե ինչ ես զգում, այլ ոչ թե մտերիմների խորհուրդների վրա։ Չէ՞ որ նրանց համար պարզապես ժամանակ չկար յոթժամյա տարբերության պատճառով։ Շատ բան կտայի, որպեսզի գոնե մեկ օրով ընկղմվեի Էյոնի սովորական առօրյա օրվա մեջ։

6:00, թեեւ ում եմ խաբում, 6:10, ես ցատկում եմ եւ մի փոքր ճոճվելով, որովհետեւ նորից քնել եմ, շտապում եմ հավաքվել։

6:20 դուրս եմ վազում տնից, հասկանում եմ, որ ինչ-որ բան մոռացել եմ, վերադառնում եմ։

6:23, հեծանիվով գնում եմ «դոնաթներ» (այդպես էի անվանում իմ երկրորդ աշխատանքի վայրը։ Ես աշխատում էի Duck Donuts-ում topper դիրքում։ Զարդարում էի դոնաթները)։ Դատարկ ճանապարհներ, մարդիկ չկան, արեւածագ եւ ես, սլանում եմ դեպի նոր օրը, որը նման չի լինելու նախորդին։

6:30 clock in, գոգնոց, գլխարկ, լվանում եմ ձեռքերս, ձեռնոցներ եւ դեպի topping։ Վերցնում եմ պատվերները եւ սկսում զարդարել դոնաթները։

9:00 հարցնում եմ Քեթին (այդպես էր իմ մենեջերի անունը), թե ինչ է պետք մաքրել, քանի որ 30 րոպեից հեռանում եմ։ Ստանում եմ հրահանգ. «Սրբիր ապակիները», եւ ես գոհ, երաժշտության ներքո սրբում եմ ապակիները։

9:30 մի փոքր տխրությամբ, լատեով եւ դոնաթներով (աշխատողներին թույլատրվում էր անվճար վերցնել պատրաստի դոնաթներ եւ սուրճ/թեյ) բոլորին մաղթում եմ լավ օր եւ վազում Food Lion (իմ հիմնական աշխատանքը։ Դիրքը՝ գանձապահ)։

9:50 - կարգի եմ բերում ինձ, clock in։

Դրամարկղում կար երկու դիրք՝ գանձապահ կամ փաթեթավորող։ Իսկ երբ մարդիկ քիչ են, դու եւ՛ սկանավորում ես, եւ՛ փաթեթավորում։ Եվ այդպիսի օրերին կարելի էր ղեկավարությունից խնդրել անել re-shop (դրամարկղային գոտում թողնված բոլոր ապրանքները դնել իրենց տեղերը)։ Ես սիրում էի դա անել, ուստի երբ մարդիկ քիչ էին, ես գոհ կորչում էի խանութի բաժիններում՝ սպասելով ժամը 2-ի ճաշին։ Ճաշ՝ 1:30, ինչպես միշտ Busy (սովորաբար 2-ից հետո շատ գնորդներ էին լինում, եւ մենք դա անվանում էինք «բիզի»), last break եւ աշխատանքի վերջին երկու ժամը։ Մեկ ժամը դժվար է, եւս 30 րոպե հաշվում ես վայրկյանները եւ, օ՜, վերջին 30 րոպեի հրաշալի զգացումը։ 3, 2, 1 - վերջ։ Clock out։

Գոհ վազում եմ հագուստս փոխելու, գնում եմ ինչ-որ ուտելիք, հրաժեշտ եմ տալիս բոլորին, կայանատեղի, հեծանիվ, ականջակալներ եւ տուն։ Տուն տանող ճանապարհը՝ ուղիղ 10 րոպե = 3 երգ եւ շքեղ մայրամուտներ։ Հասնում եմ, աղջիկները աշխատանքի են։ Ես գոհ, արագ հագուստս փոխում եմ, որպեսզի ոչ մի վայրկյան չկորցնեմ եւ վազում եմ լողափ՝ մայրամուտը դիտելու։ Այն բանից հետո, երբ բոլոր աղջիկները վերադառնում են տուն, մենք ընթրում ենք, պատմում, թե ում օրն ինչպես է անցել եւ հավաքվում ենք երեկույթի։

Տուն եմ գալիս մոտավորապես 3-ին, իսկ արթնանալ պետք է 6-ին, եւ զարթուցիչը արդեն լարված է նոր օրվա համար։ Նոր, այսօրվան նման չլինող օրվա համար»։

Հաճախ, հիշելով տարբեր իրավիճակներ, ես ոչ մի վայրկյան չեմ զղջում, որ ամեն ինչ եղել է հենց այնպես, ինչպես եղել է։ Եթե ժամանակը հետ պտտեի, ոչինչ չէի փոխի։

Հուսով եմ՝ այս պատմությունը կոգեշնչի եւ վստահություն կտա այն բանում, որ 'Work and Travel'-ը մի որոշում է, որը ձեր ամառը կդարձնի վառ եւ անմոռանալի։