Լավագույն ամառը EVER! (ԱՄՆ-ն իմ աչքերով)

Եվ այսպես, 2018-ի ամառը, թե ինչից սկսվեց այս ամենը եւ ինչպես ստացվեց, որ ես ի վերջո հայտնվեցի Ամերիկայում WaT ծրագրի միջոցով)

Work and Travel ծրագրի մասին միտքը ինձ հանգիստ չէր տալիս դեռ 9-րդ դասարանից, բայց 2-րդ կուրսի կեսերին ես վերջապես հասունացա եւ հասկացա, որ հենց հիմա է այն պահը, երբ բոլոր աստղերը համընկել են, ես համապատասխանում եմ ծրագրին մասնակցելու բոլոր պարամետրերին եւ ոչ մի խոչընդոտ չկա 4 ամսով Ամերիկա մեկնելու եւ հետագայում իմ աշխարհայացքը 180 աստիճանով փոխելու համար: Կարճ ասած, մտորումների վրա ինձանից պահանջվեց մոտ 2 օր, եւ ես վազեցի գործակալություն ընտրելու եւ Work and Travel-ի մասին ամբողջ տեղեկատվությունը ուսումնասիրելու: Հավանաբար, սա ամենադժվար եւ պատասխանատու պահն էր, քանի որ տարբեր գործակալությունների մասին կարծիքները լիքն էին եւ՛ ինտերնետում, եւ՛ իմ ծանոթների խոսքերից (ի դեպ, եւ՛ լավ, եւ՛ վատ՝ այն կարգի, որ ինչ-որ մեկը լրացուցիչ գումար էր խնդրել, ինչ-որ մեկը գցել էր եւ այլն): Իսկ երկրագնդի մյուս ծայրում իմ խնդիրների հետ մենակ մնալու գաղափարը ինձ ընդհանրապես չէր ժպտում: Իրավիճակին համեմունք էր հաղորդում այն փաստը, որ ես զգալիորեն ուշանում էի փաստաթղթերի հանձնումից (ո՞վ գիտեր, որ ծրագրին մասնակցելու համար պետք է ոչ միայն ցանկություն եւ գումար, այլեւ 3-6 շաբաթ տեւողությամբ job-offer-ի հաստատում, դեսպանատուն մեծ հերթերով գրանցում եւ այլ խնդիրներ (մեր 2018-ին դա 3 դեսպանատների փակումն էր, խուճապը, Սանկտ Պետերբուրգի դեսպանատնից դեպի Մոսկվա խեղճերի եւ դժբախտների վերագրանցումը, երբ նրանց հարցազրույցին մնացել էր մոտ մեկ-երկու օր :c ))

Կարդալով մի լավ կույտ կարծիքներ, կշռադատելով կողմ եւ դեմ փաստարկները, լսելով բանականության ներքին ձայնը՝ ես որոշեցի, որ ամենաճիշտ որոշումը կլինի դիմել ամենահայտնի եւ հին IEC գործակալության միջոցով) Ինչի համար շատ ուրախ եմ, քանի որ իմ ամառը նրանց շնորհիվ անցավ կատարյալ :)))))

Օ՜, սպասման այդ ամիսները, անմոռանալի ամառվա կանխազգացումը եւ վիզայի հարցազրույցից առաջ վայրի վախը!!! Բայց այդ բոլոր ամիսները թռան այնքան արագ եւ զվարճալի՝ շնորհիվ Telegram-ում եւ VK-ում տարբեր չաթերի, որոնց ես դուրս եկա Podslushano WaT-ի միջոցով:

Փաստացի ես ծրագրին դիմեցի մենակ, եւ ասեմ ձեզ, որ այդպես ՇԱՏ ավելի հեշտ եւ հարմար է.

1. Դու ոչ մեկից կախված չես ոչ մեկնման ամսաթվերի, ոչ աշխատանքի վայրի ընտրության հարցում, ընդհանրապես ազատ ես անել այն, ինչ ուզում ես եւ փոխել պլաններդ՝ առանց ուրիշներին հարմարվելու (վերաբերում է սեսիայի փակմանը, տոմսերի գնմանը եւ այլն):

2. Ընկերոջդ վիզա չտրվելու դեպքում շատ տխուր կլինի, որ դու կգնաս Ամերիկա, իսկ նա՝ ոչ:

Շատերը հարցնում էին՝ չե՞ս վախենում մենակ գնալ: Չէ՞ որ դա ուրիշ երկիր է, ծանոթներ ընդհանրապես չկան, ռուսախոսները քիչ են, կարող ես մոլորվել քաղաքներում, օդանավակայաններում: Տղաներ, ես ունեի մոտ 4-5 չաթ՝ 100-500 մարդ լսարանով, որտեղ ամեն օր մենք շփվում էինք, ծանոթանում, իմանում, թե ով ուր է գնում աշխատելու: Ի դեպ, ես ունեի երկու առանձին չաթ՝ 300 մարդով, միայն իմ քաղաքից ռուսախոս J1 ուսանողներ, որտեղ ես գտա ինձ համար բնակարան եւ ապագա հարեւանուհիներ դեռ ուղեւորությունից 3 ամիս առաջ: Իսկ վիզա ստանալու մենք գնացինք արդեն ամբողջ գետտոներով)) Որքան բան է վերապրվել Telegram-ի այդ գիշերային նամակագրություններում, անհաշվելի է))))) Պլյուս, այնտեղ շատ օգտակար տեղեկատվություն կա, քանի որ բոլոր J1 ուսանողները ծրագրին մասնակցելիս անցնում են նույն փուլերը (փաստաթղթերի հանձնում, օֆերի հաստատում, վիզայի ստացում, բնակարանի որոնում եւ համապատասխանաբար քաղաքի որոնում)) Պարզ ասած՝ անգին տեղեկատվական ռեսուրս՝ անվճար առցանց խորհրդատվություններով, I recommend!

Եվ այսպես, վիզան մենք բարեհաջող ստացանք, սեսիան բոլոր ճշմարիտ եւ ոչ ճշմարիտ ճանապարհներով ժամանակից շուտ հանձնեցինք, եւ ահա մայիսի 25-ն է, ես վերջապես Մանհեթենում եմ, վերջապես Instagram-ում տեղադրում եմ առաջին սթորին եւ արտաշնչում, ԱՅՈ՛, ինձ թույլ տվեցին անցնել սահմանը :D Դոբին ազատ է)

Ի դեպ, կես տարի ես փորձում էի իմ նապոլեոնյան պլանները գաղտնի պահել, որովհետեւ, դե գիտեք, բոլորին կպատմես, թե ինչ զով բան ես ուզում անել, եւ ամեն ինչ անպայման կգնա դժոխք: Անակնկալի էֆեկտը հաջողվեց J

Այնուհետեւ 5 անմոռանալի օր Նյու Յորքում, couchsurfing-ի միջոցով ապրելու առաջին փորձը (շատ զով բան է!!!!), մի կույտ զով լուսանկարներ եւ տպավորություններ: 5 օրվա մեր բյուջեն կազմեց մոտ 120 դոլար (դրանից 40-ը՝ Top of the Rock դիտահարթակի համար - MUST HAVE): Այո, մենք չիթերներ ենք, լայֆհաքերներ եւ պարզապես գեղեցկուհիներ)))

Ամռան ընթացքում ես ապրել եմ երեք կաուչների մոտ՝ 4 օր Նյու Յորքում, 1 օր Ատլանտիկ Սիթիում եւ 2 օր Մայամիում: Մեզ միշտ բախտ էր վիճակվում հանդիպել բարի եւ արձագանքող ամերիկացիների, որոնք օգնում էին մեզ լուծել խնդիրները, պատմում էին քաղաքի զով վայրերի մասին եւ ընդհանրապես զով էին եւ մշակութային))

Իմ խորհուրդները couchsurfing-ի վերաբերյալ.

1. Նախապես պատրաստեք պրոֆիլը, որքան լայն լինի ձեր էջը, այնքան ավելի շատ վստահություն կառաջացնի ձեր պոտենցիալ կաուչի մոտ (դե ինքներդ մտածեք, մարդը իր ռիսկով անծանոթին տուն է ընդունում՝ ստանձնելով գոնե կողոպտվելու ռիսկը):

2. Խնդրեք ընկերներին գրանցվել եւ ձեր մասին կարծիքներ թողնել (կօգնեն wat ուսանողների ընդհանուր չաթերը, այնտեղ դուք կգտնեք շատ համախոհներ):

3. Կաուչի որոնմանը վերաբերվեք պատասխանատվությամբ! Ես միշտ պլանավորում էի իմ ուղեւորությունը եւ ուղեկիցներ փնտրում նախապես (օպտիմալ է ապրել երկուսով, եւ փաստացի երկու աղջկա ավելի հեշտությամբ կառաջարկվեն տարբերակներ՝ ի սկզբանե աղջիկներին ավելի շատ են վստահում): Հարցումներ արեք նրանց, ովքեր ունեն շատ լավ կարծիքներ եւ ստուգված աքաունթներ:

4. Մի կենտրոնացեք մեկ տարբերակի վրա, կաուչը ձեզ ոչինչ պարտական չէ եւ պատրաստ է ձեզ ընդունել բարի խոսքով, ուստի նա կարող է հրաժարվել ցանկացած պահի (մենք բոլորս մարդիկ ենք, որոնք շաբաթվա մեջ 7 ուրբաթ ունեն):

5. Վերցրեք ձեր հաջողությունը, այն ձեզ պետք կգա ձեր ամբողջ ճանապարհորդության ընթացքում J.

Իմ ուղեւորության ընթացքում ես հասցրել եմ լինել New-York, Atlantic city, Charlotte, Virginia Beach, Charleston, Orlando, Miami, Las-Vegas, Los Angeles, Grand Canyon եւ San Francisco քաղաքներում)) Բայց մեծ մասը ես անցկացրել եմ Ատլանտյան օվկիանոսի ափին գտնվող ամենազով, աղմկոտ, զվարճալի եւ տաք Myrtle Beach քաղաքում!

Այս քաղաքը, անձամբ ինձ համար, J1 ուսանողի համար իդեալական վայր է: Ամեն օր +32 աստիճան եւ ավելի, սպիտակ լողափ, մշտական շարժ, երեկույթներ, շատ ուսանողներ (ինչպես ռուսախոս, այնպես էլ օտարերկրացիներ), աշխատանքի եւ բնակարանի մեծ ընտրություն: Ընդհանրապես, I highly recommend <3 Դուք կմնաք մի կույտ տաք հիշողություններով, զով ծանոթություններով եւ ընկերներով եւ այնտեղ նորից վերադառնալու հսկայական ցանկությամբ!

Ռեստորանում 3 ամիս լուսանկարիչ աշխատելուց հետո մենք վերջապես շարժվեցինք դեպի Ամերիկայով երկար սպասված շրջագայության, որի համար, ըստ էության, ամեն ինչ սկսվել էր: Ընդ որում, ես պետք է ավարտեի իմ աշխատանքը մեկ շաբաթ ուշ, բայց ներքին ձայնը պարզապես գոռում էր ինձ, որ պետք է հեռանալ հենց հիմա (դրան նպաստում էին եւ՛ տոմսերի թանկացումը, եւ՛ ճակատագրի այլ նշաններ): Մեքենա վարձակալելով՝ մենք սլացանք դեպի Ֆլորիդա: Ուղիղ 3 ժամ անց հայտնի դարձավ, որ մեր քաղաքին մոտենում է Ֆլորենս փոթորիկը )))))))))) Եվ այստեղ մենք հասկացանք, որ հաջողությունը, ճակատագիրը, ինտուիցիան, պահապան հրեշտակները, ընդհանրապես այս ամենը մենք ունենք եւ հիանալի աշխատում է! Շատ սարսափելի էր հետեւել քաղաքում տիրող ընդհանուր խուճապին (բոլոր սուպերմարկետները դատարկվեցին, սկսվեց ընդհանուր տարհանում, օդանավակայանից չվերթները չեղարկվեցին): Այնուամենայնիվ, մեր քաղաքի համար ամեն ինչ բարեհաջող անցավ, փոթորիկը որոշեց անցնել կողքով:

Իսկ մենք այդ ժամանակ վայելում էինք անկախ լեդիների կյանքը, որոնք կարող էին շրջել Ֆլորիդայի, Մայամի Բիչի եւ Օռլանդոյի երկայնքով լիարժեք հարմարավետությամբ օրական ընդամենը 50-80 դոլարով (եթե դուք 4-ն եք՝ համապատասխանաբար 12-20 $): Համեմատության համար՝ Միրտ Բիչից Օռլանդո մեկ ավտոբուսի տոմսը (եթե գնել վերջին օրերին) արժեր 90-110 $: Եվ դա միայն մինչեւ Օռլանդո, առանց հաշվի առնելու քաղաքի ներսում տեղաշարժվելու համար տաքսու ծախսերը եւ ուղեբեռի պատճառով ընդհանուր անհարմարությունները: Ընդհանրապես, Ամերիկայում մեքենա վարձակալելը լավագույն բանն է, որ կարող է պատահել ձեզ հետ )))

Եթե դուք հնարավորություն ունենաք այցելել Օռլանդոյի Universal Studios, անպայման արեք դա!!!!!! Մենք այնպիսի վայրի հիացմունքի մեջ էինք՝ հայտնվելով Հարի Փոթերի աշխարհում, դա իսկապես հուզիչ է:

Այնուհետեւ Մայամին՝ քաղաք, որտեղ բարձրահարկերը եւ բիզնես թաղամասերը կատարյալ համադրվում են պաթոսային վիլլաների եւ լողափերի հետ: Բայց ավելի մեծ հիացմունք ինձ մոտ առաջացրեց Las-Vegas-ը!

Հենց այս քաղաքի համար ես պատրաստ եմ նորից ու նորից վերադառնալ Ամերիկա: Ես՝ որպես գիշերային կյանքի իսկական գնահատող, իսկապես տպավորված էի այս քաղաքով՝ բացարձակապես անիրական էներգետիկա, ամենուր նեոնային լույսեր, շուրջը տոն, բացարձակապես բոլորը տրամադրված են երեկույթի, կազինոյի եւ արկածախնդրության, զվարճանքի եւ պոզիտիվի աուրա:

Las-Vegas-ի գլխավոր փողոցը նման է հսկայական ակումբի, որտեղ երեկույթը տեղի է ունենում արդեն փողոցներում: Եվ հսկայական քանակությամբ խանութներ, բրենդային իրեր, մեծ զեղչերով աութլետներ՝ իդեալական վայր շոփինգի համար, forsure! Եվ մեծ պլյուս, որ ամեն ինչ գտնվում է քայլելու հեռավորության վրա, ինչը շատ հարմար է)

Չհասցնելով ուշքի գալ Las-Vegas-ից՝ հաջորդ օրը մենք հայտնվեցինք Grand Canyon-ում, այո, յուրաքանչյուրը պետք է տեսնի սա, զգա: Ես սկզբունքորեն բնության գնահատող չեմ, բայց Grand Canyon-ին ես սիրահարվեցի վերջնականապես եւ անվերադարձ)

Մեր սուպերտուրի հաջորդ կետը Լոս Անջելեսն էր: Յուրաքանչյուրը տարբեր կերպ է ընկալում այս քաղաքը, բայց անձամբ ինձ այն գրավեց, շատ: Այո, աստղերի ծառուղին իսկապես ամենամաքուր փողոցը չէ, բայց Սանտա Մոնիկայի ցնցող լողափը, ինչպես ամենազով ամերիկյան ֆիլմերի նկարներից, նվաճեց ինձ հավերժ: Իմ ամենասիրելի վայրը դարձավ Բեւերլի Հիլզ թաղամասը եւ Ռոդեո Դրայվ փողոցը! Արմավենիների այս ծառուղին, ամենահայտնի բրենդների թանկարժեք խանութներով պաթոսային թաղամասը, Beverly Hills 90210 ռեստորանը ստեղծում են անհավանական էներգետիկա եւ մոտիվացնում են ձգտել թանկ-հարուստ կյանքի)

Եվ ահա այն՝ վերջին օրը Ամերիկայում: Դու հասկանում ես, որ ամեն լավ բան ավարտվում է, բայց չես ուզում, որ դա պատահի քեզ հետ: Ուրախացնում է այն միտքը, որ կտեսնես հարազատներին եւ ընկերներին: Կսկսես մտածել պլաններ եւ ռազմավարություններ Ամերիկայից նոր ընկերների հետ, բայց արդեն Մոսկվայում՝ հաջորդ տարի USA-ն նվաճելու համար: Եվ խոստանում ես ինքդ քեզ, որ անպայման կվերադառնաս՝ հասկանալով, որ այս ամառը քո կյանքի ամենալավն էր!

Ամփոփելով՝ կարող եմ ասել, որ հիմա ինձ համար ջնջվել են հնարավորի սահմանները: Այլեւս չկան այն կանխադրույթները, որ մենակ մեկ այլ մայրցամաք գնալը ինչ-որ հեռու եւ քո հնարավորություններից վեր բան է: Ընդլայնվել է աշխարհայացքը, բառիս բուն իմաստով: USA-ում անցկացրած 4 ամիսների շնորհիվ խոսակցական անգլերենը բարձրացավ երկինք (ինչի մասին սկզբունքորեն դժվար էր մտածել ուղեւորությունից առաջ): Մնացել են մի կույտ լուսանկարներ, էմոցիաներ, ընկերներ: Լուծվել են ոչ քիչ խնդիրներ, բայց լուծվել են լավագույն ձեւով (ես նույնիսկ կասեի՝ դա համ ու հետաքրքրություն էր հաղորդում ամբողջ ճանապարհորդությանը, ամբողջ իմաստը բարդ իրավիճակից լավագույն ելքը գտնելու մեջ էր):

Սա հսկայական ներդրում է քո անձի զարգացման, հասունացման մեջ (+պոտենցիալ գործատուները շատ են գնահատում նման ծրագրերին մասնակցած ուսանողներին՝ ստաժավորումների ընտրության ժամանակ): Եվ նաեւ, յուրաքանչյուրը, ով եղել է workandtravel-ի մասնակից, այժմ կարող է համարվել շատ հետաքրքիր մարդ, բոլորն ունեն ուղեւորությունից մի քանի անսովոր պատմություններ, եւ գրեթե բոլորը սիրում են լսել ճանապարհորդությունների մասին (դե, բացի նախանձներից)): Ոչ բոլորն են որոշում մասնակցել այս ծրագրին, ռիսկերը մեծ են, դա ճիշտ է: Բայց եթե դու ունես ցանկություն, թեկուզ փոքր, եւ հնարավորություն՝ մասնակցելու WaT-ին, ՄԱՍՆԱԿՑԻ՛Ր ԱՆՊԱՅՄԱՆ: Սա կշրջի քո կյանքը, կբաժանի մինչեւ եւ հետո, իսկ եթե դու ճիշտ ընտրես գործակալությունը, քաղաքը, աշխատանքը եւ ամեն ինչ նախապես մտածես, խոստանում եմ՝ քո ամառը կդառնա կատարյալ!

P.S. ավելի շատ պատմություններ, լայֆհաքեր եւ իմ փորձը կարող եք գտնել իմ Instagram-ի էջում @leyla.gabdukaeva <3