Իմ փոքրիկ քաղաքում 2 ամիս եւ 10 օր անցկացնելուց հետո ես հասցրեցի լինել իսկական ամերիկյան հարսանիքի եւ պատահաբար հայտնվեցի երկրորդ (բավականին բրուտալ) խնջույքի։

Իսկ ամեն ինչ այսպես էր...

Ամերիկյան հարսանիքը բաղկացած է 4 բաղադրիչից (բացի փեսայից, հարսից, հյուրերից եւ նրանց ծնողներից)։

Առաջին օրը՝ հարսը, որը սովորաբար ապրում է ծնողներից հեռու, կազմակերպում է աղջիկների երեկույթ (ես ներկա չէի, քանի որ հարսը ապրում էր Billings, MT-ում), այնուհետեւ նա եւ իր փեսացուն գալիս են տուն եւ սկսվում է երկրորդ փուլը։ Հարսը, հարազատները եւ ընտանիքի ընկերները՝ բոլորը իգական սեռի (որտեղ ինձ հրավիրել էր իմ գործատու Կարլան՝ մոթելի եւ ռեստորանի սեփականատերը), հավաքվում են սրճարանում։ 3-4 ժամվա ընթացքում զրուցում են, հիշում, թե հարսը (Մենդին) ինչպիսին էր փոքր ժամանակ, ինչ ծրագրեր ունի ապագայի համար եւ այլն, մի քանի մրցույթ եւ թեյախմություն՝ կեքսերով կամ գինու գավաթով։

Մեր հարսը, երեւի, տարված էր շագանակագույն եւ վարդագույն երանգներով, որովհետեւ մեզ մոտ եւ՛ աղջիկների երեկույթը, եւ՛ հարսանիքը, եւ՛ հարսնաքույրերը բոլորը այդ երանգների մեջ էին։

Այս օրը կազմակերպվում է մոտավորապես մեկ շաբաթ առաջ։ Նվիրում են տան համար նախատեսված իրեր՝ ամեն տեսակ գեղեցիկ բանկաներ, ծածկոցներ, գավաթներ եւ այլն։

X օրը եկավ օգոստոսի 13-ին, երեկոյան ժամը 6-ին։ Մեր վրա խնայեցին եւ հրավիրեցին բանավոր, իսկ ընդհանրապես պատրաստվում են հատուկ հրավիրատոմսերի փաթեթներ (փոքր գինու շշի տեսքով օճառի պղպջակներ, եզրերին փետուրներով հովհարներ, հարսանիքի ծրագիր, հրավիրատոմսեր եւ վարդագույն-շագանակագույն M&M գեղեցիկ փաթեթավորմամբ)։

Հարսանիքից առաջ երեկոյան հարազատները եւ հյուրերը եկան ռեստորան եւ խմեցին գարեջուր, գինի, ծանոթացան՝ քննարկելով սպասվող օրը։

Հարսանիքը տեղի ունեցավ լյութերական եկեղեցում։ Սկիզբը դրվեց երեկոյան ժամը 6-ին։ Մուտքի մոտ դուք նվերները դնում եք սեղանիկին (մենք գումար նվիրեցինք) եւ գրանցվում գեղեցիկ տետրում։ Արարողությունը տեւեց 1,5 ժամ։ Սկզբում ինչ-որ անծանոթ տղամարդ խոսում էր Աստվածաշնչից ինչ-որ բան, հետո դուրս եկավ քահանան եւ նկատեց, որ պետք է հիմա Վեգասում լիներ, բայց քանի որ Մենդին ամուսնանում է, ուստի նա այստեղ է։ Այնուհետեւ flower girls-ը ցրեցին վարդի թերթիկներ եւ դուրս եկան մայրիկները, վառեցին մոմերը զոհասեղանին, հետո վկաները, ամուսինը եւ, վերջապես, հայր Գորդոնը դուրս բերեց հարս Մենդիին։ Այն, ինչ ինձ զարմացրեց, այն էր, երբ պսակադրությունից հետո հանկարծ հնչեց հաճելի երաժշտություն։

Հետո բոլորը գնացին եկեղեցու հետեւի մեծ դահլիճ՝ թեյ/սուրճ, ինչ-որ վարդագույն գազավորված ըմպելիք խմելու եւ տորթ ուտելու։ Ամեն ինչ նախկինի պես վարդագույն-շագանակագույն երանգների մեջ էր։ Հենց ինձ մոտ ինչ-որ պատճառով մոտենում էին Կարլայի ինչ-որ հարազատներ եւ ուրախ հարցնում. «Դե ինչ, դուրդ եկա՞վ»։ Նույն դահլիճում հնչում էր թեթեւ երաժշտություն, կային կլոր սեղաններ, իսկ պատին պրոյեկտորով պտտվում էին այժմ արդեն ամուսինների երջանիկ լուսանկարները։

Այնուհետեւ առաջարկվեց մոտ կես ժամ՝ ռեստորան հասնելու համար (որտեղ ես աշխատում էի եւ որտեղ բանկետն էր)։ Բանկետը բաղկացած էր անվճար շամպայնից, նախուտեստների փոքր սեղանից, դրսում գարեջրի երկու մեծ տակառից եւ վճարովի ալկոհոլից բարում՝ բոլոր ցանկացողների համար :)

Ճիշտ չեն ասում, որ ռուսները շատ են խմում։ Ով այդպես է ասում, պարզապես երբեք չի եղել ամերիկյան հարսանիքի :)

Ընդհանուր առմամբ, հետո եղան պարեր, հարբած զրույցներ, շնորհավորանքներ, խմելու արարողություններ, նոր ծանոթություններ, մայրիկների արցունքներ, նորից խմելու արարողություններ։ Երիտասարդները սկսեցին տուն գնալ գիշերվա ժամը երկուսին, մեծահասակները գնացին ավելի շուտ։

Առավոտը մռայլ եւ ցավոտ էր ամբողջ մոթելի համար (որտեղ տեղավորված էին հյուրերը), սակայն ժամը 10-ին բոլորը հրաժեշտ տվեցին եւ սկսեցին ցրվել :(

Ամփոփելով՝ արժե նշել, որ ամերիկյան հարսանիքը, թեեւ լի էր խմածներով, բայց ամեն ինչ անցավ շատ սիրուն եւ պատշաճ, ոչ մի հարբած խուլիգանություն, որը երբեմն կազմակերպում են մեր հայրենակիցները, չնկատվեց։ Դրական եւ բարի հարսանիք։

Երկրորդ հարսանիքը, որին մենք պատահաբար հայտնվեցինք, սեպտեմբերյան ուրբաթ օրերից մեկն էր։ Հարսը շատ բրուտալ էր երեւում՝ սպիտակ-ալ կարմիր զգեստով, սեւ-սեւ ընդգծված աչքերով եւ ծիծաղելի ամբողջությամբ փիրսինգ արված փեսացուով։ Փոխարենը Կանադայից հարսնաքույրը ընդամենը մեկն էր եւ վառ հագնված՝ նարնջագույն ծաղրածուի կոշիկներով, հսկայական ակնոցներով եւ կեղծ կրծքերով ճչան բաճկոնով :)