Ես սկսում եմ ուտել ամեն ինչ, ինչ ուտելի է՝ անկախ համային նախասիրություններից եւ պիտանելիության ժամկետից։ Ես ուտում եմ սունկ, բրոկկոլի, Druzba հալած պանիր, ընկույզի եւ չիպսերի պայթյունավտանգ խառնուրդներ, կծու մակարոնեղեն... Գլխավորն այն է, որ այս ամենը կարելի է ուտել, եւ պետք չէ գումար ծախսել։

Ինքնաթիռում ես նստած էի երկու գործարարների կողքին, պարզվեց, որ նրանք գնում են Մոսկվա գործուղման՝ RusNano տեխնոլոգիաներում ներդրումներ կատարելու նպատակով։ Իմ բառապաշարը նույնիսկ բավականացրեց նրանց հետ քննարկելու պետական կորպորացիաների եւ մասնավորապես RusNano-ի հեռանկարներն ու թերությունները։ Հետո նրանցից մեկը հարցրեց, թե ինչով եմ պատրաստվում զբաղվել, ինչին ես պատասխանեցի, որ ինձ հետաքրքրում է մարքեթինգը, շուկայի վերլուծությունը... պարզվեց, որ դա հենց այն է, ինչով նա է զբաղվում, եւ ինքը դասավանդում է Չիկագոյում։ Ինձ տվեցին այցեքարտ՝ ասելով, որ եթե մտածեմ ԱՄՆ-ում սովորելու կամ փոխանակման ծրագրով գնալու մասին, անմիջապես զանգեմ եւ գրեմ։ Ծանոթությունը, իհարկե, այնքան էլ հեռանկարային չէ, բայց գոնե հաճելի է :))))

Իմ ինքնաթիռը Մոսկվայում մեկուկես ժամով հետաձգվեց, ուստի Չիկագոյում ես ունեի ընդամենը քսան րոպե ժամանակ՝ չվերթից չվերթ տեղափոխվելու համար... եւ ես ՀԱՍՑՐԵՑԻ :)))) աննախադեպ բախտ :))։

Ինքնաթիռում շատ ուսանողներ կային, որոնք մեկնում էին Work and Travel USA ծրագրով, բոլորը խմում էին... մոտ մեկ ժամ անց մանրակրկիտ ստյուարդուհին կասկածեց, որ ինչ-որ բան այն չէ, եւ հաղթական ճիչով առգրավեց վիսկիի շիշը :)))։ Խեղճ տղաները, որոնց խոստացել էին անհապաղ խնդիրներ օդանավակայանում, վախից կանաչեցին... բայց իմ կարծիքով, նրանց համար ամեն ինչ լավ ավարտվեց :))։

Մոսկվայից Չիկագո 8-ժամյա թռիչքի ընթացքում ես սուդոկուում այնքան առաջ գնացի, որքան չէի գնացել իմ կյանքի վերջին 19 տարիների ընթացքում :)) իմ մնալու վերջում ես հավանաբար փորձագետ կդառնամ... քանի որ խաչբառեր լուծել չեմ կարողանում, ուրեմն մնում է միայն սա :))։ Մտածում եմ ինչ-որ ամսագիր գնել (վաղը չէ մյուս օրը 17 ժամ պետք է թռչեմ), բայց դրա արժեքը վերածում եմ ռուբլու, հետո էլ հիշում եմ, որ հնարավոր է՝ աշխատանք չունենամ... եւ հանգում եմ այն որոշմանը, որ ինքնաթիռում կարելի է նաեւ քնել։

Իմ ինքնաթիռը նոր վայրէջք կատարեց Նյու Յորքում... պատուհանից այս քաղաքը՝ ՎԱՈՒ։ Նստած եմ օդանավակայանում, սպասում եմ Յուլկային։ Գաղափար չունեմ, թե նա ինչ տեսք ունի, պարզապես մեր ուրախ ընկերությունում որոշեցին, որ շատ զվարճալի գաղափար կլինի միասին բնակեցնել երկու աղջիկների, որոնք թռչում են տարբեր չվերթներով, տարբեր վայրեր, մի քանի ժամ տարբերությամբ...

Մինչ սպասում էի, լուսանկարեցի Խնձորը... դեռ 7-րդ դասարանում մեզ սովորեցնում էին, որ սա Նյու Յորք մեծ քաղաքի խորհրդանիշն է... =)