Վեգասն ընտրվել էր պատահականորեն եւ Անտիլոպայի կիրճի համար։ Դե, նաեւ «չեք» անելու համար։ Եվ այդ «չեքը» հիանալի ստացվեց։

Հազարավոր մարդիկ գալիս են՝ ընկղմվելու շքեղության եւ կեղծ պաթոսի մթնոլորտի մեջ։ Խելահեղ գումարներ ծախսելով՝ հույս ունենալով ավելին, կամ ցույց տալով, որ կարող են իրենց դա թույլ տալ։

Փողոցում տիրում է ալկոհոլի եւ անառակության մեջ ընկած դեռահասների մթնոլորտը։

Բայց շքեղ հյուրանոցների ներսում ամեն ինչ «Օուշենի տասնմեկ ընկերները» ֆիլմի պես է. անպարկեշտ թանկ կոստյումներով տղամարդիկ գրկում են դիզայներական զգեստներով իրենց տիկնանց՝ փողերը մսխելով պոկերի սեղանի շուրջ։ Տիկնիկներ, որոնք ծախսում են նրանց փողերը բրենդային բուտիկներում։ Եվ մենք՝ հիացած այդ փայլով։

Բայց կա մանկական ուրախության մի փոքրիկ կղզյակ՝ Bellagio շատրվանները։ Ես չէի կարողանում հայացքս կտրել, աչքերս փայլում էին, իսկ դեմքիցս երջանիկ ժպիտը չէր հեռանում։ Տոննաներով ջուր ռիթմիկ պարում էր All that jazz-ի հնչյունների ներքո՝ առաջացնելով համընդհանուր հիացմունք։

Բայց լուսաբացին հեքիաթն ավարտվում է, եւ իրականությունը հարվածում է հարբած գլխին։