Անտիլոպան վերջին մեկ տարվա ընթացքում իմ նպատակն ու երազանքն էր։ Ես երազում էի այս տեսարանների մասին։ Եվ երբ պլանները փոխվեցին, ես արդեն հրաժարվել էի կիրճը տեսնելու գաղափարից ու հույսից։

Բայց հնարավորությունը հայտնվեց այնքան արագ, որքան անհետացել էր։ Ես մի քանի օր հուզված էի, որ շուտով կտեսնեմ այս գեղեցկությունը։ 3 ժամ քնելուց հետո, լուսաբացին մենք ուղեւորվեցինք դեպի երազանք։ 4 ժամ, 3 նահանգ, եւ մենք տեղում ենք։

Եվ... այնքան էլ չէ...

Մենք եկել էինք այս կիրճի համար ոչ սեզոնին։ Լուսանկարներն իրականությունից շատ ավելի լավ ստացվեցին։ Այո, գեղեցիկ էր, բայց ոչ այնքան։ Հետաքրքիր էր, անսովոր։ Բայց ես հասկացա, որ պետք է նորից գնալ, բայց արդեն Վերին կիրճ, եւ, ցավոք, ոչ հիմա։

Անտիլոպան արժանի է երկրորդ հնարավորության։