Հուլիսի 16, ժամը 23:30-ն։ Նյու Յորքի ամենաբարձր երկնաքերերից մեկի 86-րդ հարկը։ Գիշերային մեգապոլիսի լույսերը կարծես միաձուլվում են։ Դեմքիս են փչում տաք, բայց ուժեղ քամու պոռթկումները։ Նյու Յորքը թռչնի թռիչքի բարձրությունից դիտելիս ամենատարբեր զգացմունքներ են համակում։ Ծննդյանս օրվան մնացել է 30 րոպե։ Նույնիսկ չեմ հավատում, որ այս ամենը հիմա կատարվում է ինձ հետ...

ԱՎԻԱՏՈՄՍԵՐ

Երեք ամիս առաջ։ 2019 թվականի ապրիլի 12-ը՝ այն նույն օրը, երբ ես լսեցի փափագելի խոսքերը՝ “Your visa is approved”։ Այն ժամանակ թվում էր՝ «Դե վերջ, ամեն ինչ հետեւում է»։ Ինչքան էի սխալվում, չէ՞ որ դա միայն սկիզբն էր։ Իմ 20 տարիների ամենաանմոռանալի, ուսանելի, հետաքրքիր, ամենաճակատագրական եւ արկածային ամառվա սկիզբը։ Այն բանից հետո, երբ մեր անձնագրերում դրվեցին ամերիկյան վիզաները, մենք սկսեցինք փնտրել բոլոր պարամետրերով եւ չափանիշներով մեզ համար ամենաձեռնտու ավիատոմսերը (քանի որ մենք ընտրել էինք Self-arranged ծրագիրը՝ առանց գործակալության կողմից ավիատոմսեր գնելու)։ Մեր ընտրությունը կանգ առավ գերմանական Lufthansa ավիաընկերության վրա (մայիսի 13-ից սեպտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածի համար մեկ անձի երկկողմանի տոմսերը կազմեցին 37 000 ռուբլի)։ Չվերթը Մոսկվա-Բոստոն ուղղությամբ էր՝ Ֆրանկֆուրտում երկժամյա կանգառով։ Մենք պատահական չէինք ընտրել Բոստոնը որպես destination։ Քանի որ ընկերուհուս քույրը պետք է մեզ դիմավորեր օդանավակայանից, որոշվեց թռչել հենց Բոստոն։ Բայց հակառակ դեպքում, մենք կարող էինք թռչել Նյու Յորք, օրինակ՝ Աերոֆլոտով՝ մոտավորապես 34 000 ռուբլով, ընդ որում՝ ծախսելով լրացուցիչ 100$, որպեսզի Նյու Յորքից հասնեինք նշանակման վայր։