Հենց այս խոսքերից սկսվեց մեր ծանոթությունը այս քաղաքի հետ։ Բայց եկեք չշտապենք)

Այս տարի ես ոչ մի գաղափար չունեի, թե ուր եմ գնալու։ Մենք դիտարկում էինք տարբերակներ եւ փնտրում մի տեղ, որտեղ կհամընկնեին բոլոր նախասիրությունները՝ օվկիանոս, հետաքրքիր աշխատանք եւ լավ աշխատավարձ։ Եվ անսպասելիորեն մի տարբերակ հայտնվեց։ Պրովինսթաուն։ Քաղաքի նկարագրությունը հուզիչ էր եւ ինտրիգային։ Այդ պահին մեզ ոչինչ չէր վախեցնում, մեզ պարզապես հետաքրքիր էր, եւ մենք համաձայնեցինք այս արկածին։

Ծրագրին գրանցվելու պահից ամեն ինչ դժվար ընթացավ՝ երկար փնտրում էինք աշխատանքի առաջարկ (offer), խնդիրներ ապառիկի հետ, ծանր ճանապարհորդություն դեպի Լեհաստան։ Այս ամենը զգուշացնում էր, ես զգում էի, որ դա կշարունակվի նաեւ Նահանգներում։

Լսելով փափագած խոսքերը, գնելով տոմսերը, հրաժեշտ տալով հարազատներին՝ մենք վերջապես մեկնեցինք երկար սպասված ճանապարհորդության։

Մայիսի 19-ին մենք հատեցինք ազատ երկրի սահմանը։ Դու անմիջապես զգում ես այդ ծանոթ թիթեռնիկները՝ հուզմունքից եւ շոգ ամռան ու արկածների սպասումից։

Ճանապարհը երկար էր եւ հոգնեցուցիչ։ Նյու Յորքից մենք գնացինք Բոստոն, որտեղ քնեցինք ընդամենը 3 ժամ եւ ուղեւորվեցինք վերջնակետ։ Քամված, բարոյապես եւ ֆիզիկապես հյուծված՝ մենք չէինք կարողանում հավատալ կատարվողի իրականությանը. ահա այն՝ փափագած օվկիանոսը, բայց մեզ դիմավորեց սառցե քամին եւ ծակող ցուրտը։ Մենք պատրաստ չէինք դրան եւ այդպես գոյատեւեցինք մոտ 2-3 շաբաթ։

Թողնելով իրերը՝ մենք գնացինք ուսումնասիրելու շրջակայքը եւ փնտրելու մեր աշխատանքը։ 2019 թվականի սեզոնը պաշտոնապես բացված էր։ Մենք դեռ չգիտեինք, թե ինչի հետ ենք բախվելու, ինչ դժվարությունների միջով ենք անցնելու եւ ինչպես է անցնելու այս ամառը։

Իսկ դա...