Քաղաքը, որը գողացել էր սիրտս դեռ 2 տարի առաջ։ Ամենամեծ վախս այն էր, որ կգամ ու այլեւս չեմ զգա այդ հիացմունքը։ Բայց հենց ինքնաթիռից իջանք, հասկացա՝ «Տուն»։

Մարմնովս հիացմունք ու անհամբերություն տարածվեց, սիրտս ավելի արագ էր բաբախում, իսկ աչքերս փայլում էին երջանկությունից։

Կենտրոն հասնելով՝ չէի դադարում ժպտալ, չէ՞ որ ամեն ինչ այնքան ծանոթ էր, այնքան հարազատ, այնքան իմը։

Եվ, չդավաճանելով այս ամառվա ավանդույթին, առաջին իսկ օրը մենք գնացինք դիտելու մայրամուտը։ Հիասքանչ 103-րդ հարկ։ Դու, մայրամուտը եւ 412 մետր քո ոտքերի տակ՝ ապակե խորանարդի մեջ։ Սիրելի քաղաքն այնքան գեղեցիկ էր ընկղմվում խավարի մեջ, որ հնարավոր չէր հայացքդ կտրել։

Հետո տասնյակ անցած կիլոմետրեր էին, հազարավոր կալորիաներ deep dish պիցցայից, Չիկագոն պատող լույսերի ծով։ Ես խեղդվում էի այդ երանելի հանգստության ու գեղեցկության մեջ։ Իմ ամեն մի մասնիկը ցնծում էր ու հիանում։ Հոգիս խնդրում էր մնալ։

Քաղաքին հրաժեշտ տվեցի նույնքան գեղեցիկ, որքան 2 տարի առաջ՝ նստած The Signature Room-ի 96-րդ հարկի բարի դիմաց՝ դիտելով, թե ինչպես է մայր մտնող արեւը դեղնակարմիր ճառագայթներով անդրադառնում երկնաքերերի ապակիներից։

Լույսերով պատված քաղաքը առեղծվածային մթնոլորտ էր պարգեւում՝ վտանգի նոտաներով։

Ես հրաժեշտ չեմ տալիս։