Նյու Յորքի հետ առաջին ծանոթությունս չստացվեց։ Մենք փոխադարձ հակակրանք ունեինք։ Բնականաբար, այս անգամ ես եկել էի կանխակալ վերաբերմունքով եւ ընդհանրապես չէի սպասում, որ իմ մեջ ջերմ զգացմունքներ կարթնանան։

Բայց ամեն ինչ ավելի լավ ստացվեց, քան պատկերացնում էի։ Ես լցված չէի զայրույթով ու զզվանքով, ես եկել էի, որովհետեւ պետք էր, դե եւ մի քանի կետ նշելու համար։ Բայց ամենաարժեքավորը լսելն էր. «Այո, ինձ ավելի շատ է դուր գալիս Չիկագոն»։

New York-ը չափազանց լավ PR-արշավ ունեցող քաղաք է, որի հետեւում իրականում արժեքավոր ոչինչ չկա։ Կեղտոտ է, աղմկոտ, մարդաշատ։

Ազատության արձանն այնքան էլ վեհ չէ, Կենտրոնական այգին այնքան էլ կախարդական չէ, Ռոքֆելլեր կենտրոնն այնքան էլ շքեղ չէ, իսկ Մեծ կենտրոնական կայարանն այնքան էլ մեծ չէ, բայց տպավորիչ է։

Մենք այցելեցինք սիրելի ֆիլմերի եւ սերիալների գրեթե բոլոր պաշտամունքային վայրերը։ Եվ այդ ամբողջ քաոսի մեջ ես գտա մի վայր, որը գրավեց սիրտս՝ Empire State Building-ը։

Ես հիանում էի ամեն մի մանրուքով՝ դռնապաններից մինչեւ թանգարան։ Ոճային, օրիգինալ, ինտերակտիվ, հարուստ։ Հիացմունքը պատում էր յուրաքանչյուր հարկում։

Կանգնելով դիտահարթակում՝ սպասում էի, որ ինչ-որ մեկը ինձ ամուսնության առաջարկ կանի։ Այստեղ կախարդանքի եւ ռոմանտիկայի մթնոլորտ է տիրում։ Տեսարանն այնքան հմայիչ է, որ շունչդ կտրվում է։

Գրեթե բոլորը ցանկանում են հայտնվել այստեղ։ Բայց նրանցից միայն փոքր մասը կզգա այս մթնոլորտը, կենսակերպը, փողոցների ոգին։

Սա դաժան եւ անողոք աշխարհ է, որտեղ մարդիկ պատրաստ են հոգին վաճառել փառքի եւ հաջողության համար։ Դու կարող ես կյանքիդ ամենամեծ շահումը ստանալ կամ ընկնել ամենաներքեւը։

Նյու Յորքը կարելի է սիրել կամ ատել, անիծել կամ պաշտել։ Բայց ոչ ոք անտարբեր չի մնա, դա հաստատ։