Վերջապես եկավ այդ վճռորոշ օրը, որից կախված էր ամեն ինչ։ Քանի որ ժամկետները սեղմ էին, հարցազրույցի համար ընտրեցի Շանհայը, քանի որ այնտեղ հասնելու համար ընդամենը 2 ժամ էր պահանջվում։ Շատերը խորհուրդ չէին տալիս հարցազրույցն անցնել այդ քաղաքում, քանի որ այլ նահանգների համեմատ մերժման հավանականությունը շատ բարձր էր։ Անհանգստացնում էր նաեւ այն փաստը, որ իմ ծանոթներից շատերը հենց այնտեղ էին ձախողվել։ Մտածելու ժամանակ ընդհանրապես չկար, ուստի սեփական ռիսկով այնուամենայնիվ գնացի հենց այնտեղ։ Հսկայական հերթում կանգնելով, հարցերի պատասխանները մտքումս դասավորելով՝ վախից դողալով մոտեցա պատուհանին։ Անկեղծ ասած, ակնկալում էի տեսնել կոստյումով մի տղամարդու՝ դրոշակներով սեղանի հետեւում, որը հարցազրույցը կանցկացներ քննության պես՝ տոմսերով։ Իրականում ամեն ինչ բոլորովին այլ կերպ ստացվեց։ Ինձ հանդիպեց մի երիտասարդ աղջիկ, որը տվեց ընդամենը երեք պարզ հարց. Ո՞վ եք դուք։ Ի՞նչ նպատակով եք գնում։ Ի՞նչ պարտականություններ եք կատարելու։ Պատասխանելով բոլորին՝ նրանից լսեցի «Հաջող թռիչք»։ Այդպես ես հայտնվեցի հնարավորությունների այս երկրում։