Մի օր տղաներից հաղորդագրություն ստացա՝ մեծ խմբով ֆուտբոլային հանդիպման գնալու առաջարկով։ Սկզբում երկար մտածում էի՝ գնալ, թե ոչ, վերջիվերջո տոմսը 75$ էր, ոչ թե 30 կամ 45։ Ֆուտբոլը, Լիվերպուլը, Սեւիլյան ինձ համար ոչինչ չեն նշանակում, դատարկ բառեր են։ Բայց մտածեցի, որ արժե գոնե մեկ անգամ կյանքում սեփական աչքերով տեսնել խաղը, մանավանդ որ այդ ակումբները ֆուտբոլային աշխարհի գագաթին են։ Եվ ինչպես միշտ, ինչպես սովորաբար լինում է, խաղից մեկ օր առաջ որոշեցի՝ ԳՆՈՒՄ ԵՄ։ Արդյունքում՝ խաղի օրը հավաքվեցինք. J-1 եւ Բոստոնի համալսարանի ուսանողներ։ Ծանոթություններ, զրույցներ։ Շատ ուրախ էր։ Իսկ երբ խաղը սկսվեց՝ էլ ավելի ուրախ։ Մթնոլորտը, կարմիր հագած երկրպագուները, «Լիվերպուուուլ» գոռոցները կհիշեմ ողջ կյանքումս։ Ամենազվարճալին այն է, որ նրանք 1:2 հաշվով պարտվեցին Սեւիլյային։

Խաղից հետո Հայանիսից եկած J-1 ուսանող աղջիկները վերադարձան տուն, իսկ ես տոմս գնեցի հաջորդ օրվա երեկոյան, վերջիվերջո Բոստոն է, պետք է շատ բան հասցնել տեսնել, հաջորդ օրվա համար մեծ պլաններ ունեի։ Մտածում էի գիշերել կայարանում, խղճում էի 80$ ծախսել մեկ գիշերվա համար։ Եկա կայարան, որպեսզի պարզապես չնստեմ, որոշեցի կարգի բերել տեսախցիկիս լուսանկարները, բայց ֆլեշկայի համար ասեղ ձեռքիս տակ չկար, սկսեցի հարցնել կողքիս նստածներին։ Հանդիպեցի երկու հայրենակցիս եւ մի ղրղզի։ Պարզվեց, որ այդ ղրղզը սովորում է Չինաստանում, որտեղ ես եմ սովորում, եւ պարզվեց նաեւ, որ ձեւակերպվել ենք ընդհանուր ծանոթի միջոցով, նույն խմբում ենք, եւ որ ամենազվարճալին է՝ մեկ ամիս առաջ նրա հետ նամակագրվել ենք։ Ինչքան փոքր է աշխարհը։ Արդյունքում՝ ստիպված չեղա գիշերել կայարանում, չորսով գնացինք զբոսնելու գիշերային քաղաքով։ Մեծ քաղաքը գիշերը իրոք դատարկվում է։ Ոչ ոք չկար, կամ՝ ոչ։ Հանդիպեցինք սեւամորթ ռասիստների, որոնք գոռում էին մեր հետեւից, բայց մենք փախանք*))) Այսպես, օվկիանոսից այն կողմ ես եւս մեկ անգամ համոզվեցի, որ աշխարհն իրոք շատ փոքր է։