Ապագան։

Ինձ միշտ գրավում են մտքերը ապագայի մասին, որը դեռ չի եկել, բայց այնքան խորհրդավոր է։ Ենթադրում եմ, որ յուրաքանչյուր ոք քնելուց առաջ իրեն հարցնում է. «Իսկ ի՞նչ, եթե...» եւ սկսում է մոտավոր պլաններ կազմել... իհարկե, ապագայի համար։

2039 թվականը թվում է, թե դեռ այնքան հեռու է, բայց իրականում շատ մոտ է։ Եթե մեր կյանքն ինքնին մի պահ է, մի ակնթարթ, ապա ի՞նչ կարելի է ասել ինչ-որ 20 տարվա մասին։

Ինձ թվում է, որ երբ այդ ամսաթիվը գա, մարդը կսովորի վերահսկել կյանքի բոլոր ոլորտները։ Գիտությունը կդառնա մեր լավագույն ընկերը։ Վերջերս ինձ ապշեցրեց Tesla ընկերության շնորհանդեսը, որտեղ ցուցադրվեց զրահապատ պիկապը, եւ հենց այդ ժամանակ ես հասկացա, որ ապագան արդեն եկել է։ Նոր դարաշրջանի սկիզբը դրված է։ Եթե այն կա հիմա, ապա հետո ավելի զով կլինի։ Իմ կարծիքով, 20 տարի հետո դպրոցները կփակվեն, եւ ամեն ինչ կդասավանդվի հեռակա կարգով՝ սարքերի միջոցով։ Շատ մասնագիտություններ կանհետանան, կփոխարինվեն նորերով, որոնք, իհարկե, կապված կլինեն էլեկտրոնիկայի, նոր տեխնոլոգիաների եւ, հավանաբար, ստեղծագործության հետ։ Ինձ թվում է, որ տեխնոլոգիաներն այնքան կառաջադիմեն, որ ծնողները կկարողանան ինքնուրույն ընտրել իրենց ապագա երեխայի սեռը, բնավորությունը եւ այլն։ Չեն լինի ոչ մի ռասայական, ազգային բաժանումներ, կլինի մեկ միասնական՝ մարդկային ռասա։ Քանի որ արդեն այսօր մարդկությունը սկսում է լուծել այնպիսի խնդիրներ, ինչպիսիք են գլոբալ տաքացումը, կենդանիների անհետացումը, շրջակա միջավայրի աղտոտումը, ապա 20 տարի հետո բոլորը կսկսեն ակտիվորեն օգուտ բերել աշխարհին։ Հավանաբար, մինչ այդ ժամանակ մենք հաստատ կհրաժարվենք պլաստիկից եւ այլն, ինչը նույնպես կնպաստի նոր մասնագիտությունների ի հայտ գալուն։ Իսկ ինչ վերաբերում է IEC.Exchange գրասենյակին, կարծում եմ, որ երկրների ցանկում կավելանան եւս հարյուրավորներ, ճանապարհորդությունը կլինի ինչպես խանութ գնալը, գլխավորը՝ ցանկություն լինի։ Հուսով եմ, որ ապագայում տանից դուրս գալով հնարավոր կլինի հանդիպել բոլոր ազգերի ներկայացուցիչների, որոնք արտաքնապես շատ են տարբերվում մեզանից, բայց հոգով նույնն են, ինչ մենք։ Որպեսզի սահմանները ջնջված լինեն բոլոր ոլորտներում։

Ուզում եմ տեսնել մեր ապագան որպես մեր անցյալ։ Եթե նախկինում գոյություն ուներ մեկ մեծ մայրցամաք՝ Պանգեան, եւ բոլոր մարդիկ մեկ ամբողջության մաս էին, ապա ցանկանում եմ, որ ապագայում, հաղթահարելով մեծ օվկիանոսներ, մենք այնուամենայնիվ մնանք մեկ ամբողջություն։ Միասնական ազգ։