Դասերի ժամանակ ես հաճախ մտածում եմ այնպիսի բաների մասին, որոնք կապ չունեն ուսման հետ, հատկապես եթե դասը սարսափելի ձանձրալի է։ Այդ օրերից մեկում ես մտածեցի մոտակա արտասահմանյան ուղեւորության մասին։ Իհարկե, գաղափարները շատ էին, բայց, ինչպես միշտ, ամեն ինչ հանգում էր գումարին։ Ես որոշեցի կիսվել գաղափարներովս ընկերուհուս հետ, որին նա ասաց. «Իսկ գուցե գնանք Work and Travel USA-ով։ Գումար կվաստակենք եւ կտեսնենք Ամերիկան, չէ՞ որ դա մեր երազանքն է, իսկ հետո այդ գումարով կարող ես ճանապարհորդել»։ Երկար չմտածելով՝ ծնողներիս հետ խոսելուց հետո, մենք եկանք միասնական կարծիքի։ Հաջորդ օրը ես անմիջապես որոշեցի հավաքել ծրագրին մասնակցելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը։

Ի դեպ, դա 2018 թվականին էր, եւ ես չէի ձեւակերպվում CMO-ի միջոցով։ Չեմ ասի, թե փաստաթղթերի հավաքման գործընթացը առանց գլխացավանքի անցավ, բայց այն միտքը, որ մի քանի ամսից ես Ամերիկայում կլինեմ, ինձ մոտիվացնում էր հաղթահարել բոլոր դժվարությունները, քանի որ գիտեի՝ արդյունքը արդարացնելու է կատարված ճանապարհը։

Այո, մոռացա ասել, որ Ամերիկա մեկնելը իմ ամենանվիրական երազանքն էր։ Դպրոցական տարիներից ինձ սովորեցրել եմ անգլերեն խոսքին, երաժշտություն էի լսում, սերիալներ դիտում, պատս ամբողջությամբ կախված էր ամերիկյան աստղերի պաստառներով։ Մանկության տարիներին նույնիսկ տատիկիս ասում էի. «Ահա կգնամ Ամերիկա, ինձ համար ամերիկացի կգտնեմ եւ կմնամ այնտեղ»։ Եվ ահա քեզ նման հնարավորություն՝ մեկնելու Ամերիկա։ Եթե բաց թողնեմ այն, ամբողջ կյանքում կզղջամ։ Ես գրեթե «ապրում» էի գրասենյակում, շաբաթը մի քանի անգամ գալիս էի, մի շարք անհրաժեշտ/ոչ անհրաժեշտ հարցեր էի տալիս, կարծես դրանից ինչ-որ բան կփոխվեր։

Եվ ահա աննկատ մոտեցավ վիզա ստանալու հարցազրույցի օրը։ Երեւի ես ողջ կյանքում կհիշեմ այդ օրը, որովհետեւ այդքան դառը ես երբեք չեմ լացել։ Օրը սարսափելի մռայլ էր, հորդառատ անձրեւ էր գալիս։ Ես շատ էի անհանգստանում, այնուամենայնիվ, առաջին ուղեւորությունն էր արտասահման, ընդ որում՝ մեկ այլ մայրցամաք։ Այդ բոլոր մտքերը ինձ շփոթեցնում էին։ Ամեն ինչ լավ էր սկսվում, ես ինձ տրամադրում էի դրական հույզերի, փորձում էի չանհանգստանալ։ Հարցազրույցը տեւեց ընդամենը մի քանի րոպե, եւ ես ստացա կապույտ թերթիկ, ինչը նշանակում էր վիզայի մերժում։ Ես, կարծես միամիտ երեխա, փորձում էի համոզել հյուպատոսին, բայց հոգուս խորքում հասկանում էի, որ փորձերս ապարդյուն են։ Սխալս անմիջապես հասկացա, բայց, ինչպես ասում են՝ գնացքը գնացել էր։ Անձամբ ինձ համար դա ավելի վատ էր, քան սիրտ կոտրելը, որովհետեւ իմ ամբողջ կյանքի երազանքը այդքան անհեթեթ կերպով կարող էի բաց թողնել միայն ես։