Ժամանակն անողոքաբար առաջ է վազում,

Եվ ամբողջ աշխարհը փոխվում է խելահեղ արագությամբ։

Ահա եւ 39-րդ տարին

Եթեր է դուրս գալիս ցնցող նորությամբ..

«Այս տարի Ամերիկան վերջնականապես ներդնում է առանց վիզայի ռեժիմ Ռուսաստանի Դաշնության նկատմամբ։ Քաղաքագետները տարածում են ձեռքերը եւ դեմագոգիա անում, իսկ տուրիստական գործակալությունները պայքարում են Միացյալ Նահանգներ հասնելու մասին երազող զբոսաշրջիկների հսկայական հոսքից առաջացած շոկի հետ»...

Կադրում լրատվական հաղորդավարուհու ձայնը զուրկ էր բոլոր հույզերից՝ նրա համար սա ընդամենը հերթական բում-նորությունն է, որը պետք է պատմել, ընդամենը նրա աշխատանքը։ Այո, բակում 39-րդ տարին է, իսկ մենք դեռ նույնքան կախված ենք արկղից։ Հա։ Ինչ-որ բան հավերժ կմնա անփոփոխ։

Նորություն։ Սա վաղուց արդեն նորություն չէ։ Համենայն դեպս, ոչ ինձ համար։ IEC-ի տղաները դեռ երեք օր առաջ էին գրել այդ մասին իրենց հավելվածում։ Վիզայի եւ անձնագրերի հետ ոչ մի խնդիր չկա՝ թող որ հիմա դա ընդամենը մատի մեջ եղող չիպ լինի։ Ավելի քիչ խնդիրներ՝ ավելի շատ ժամանակ լեզուն մարզելու համար։

Չեմ պատկերացնում, թե ինչպես էին մարդիկ օտար լեզուներ սովորում նախկինում՝ բոլոր այդ խորհուրդները, ինչպիսիք են «լսեք երգեր եւ դիտեք ֆիլմեր բնօրինակով», այնքան կասկածելի են թվում։ Հիմա ամեն ինչ շատ ավելի պարզ է եւ շատ ավելի հետաքրքիր, շնորհիվ լեռն-ռումերի (learn-rooms)։ Սենյակ, որտեղ դու մենակ ես Ֆրեդի Մերկուրիի հոլոգրամի հետ եւ կարող ես նրան տալ ցանկացած հարց։ Կամ Անգլիայի թագուհուն, կամ Անջելինա Ջոլիին՝ այո, ում ասես։ Համաձայնեք, մոտիվացնում է, էլ ինչպես։

Ճիշտ է, դրանք դժվար է գտնել, ոչ շատերը ցանկանում են զբաղվել նման սենյակների կահավորմամբ։ Բայց ինձ բախտ է վիճակվել, IEC-ի գրասենյակում հենց այդպիսին կա։ Իսկ ի՞նչ է IEC-ն, կհարցնեք դուք։ Ի՜ի, լո՞ւրջ։ Դուք չգիտե՞ք արտասահմանյան ծրագրերի հետ աշխատող առաջատար գործակալություններից մեկը։ Դե ինչ, իմ սիրելիներ, IEC-ն ձեր ամենացանկալի երազանքների կատարողն է։ Արդեն ավելի քան 50 տարի գործակալությունն օգնում է մարդկանց ճանապարհորդել ամբողջ աշխարհով։ Ժամանակին նրանց միջոցով ԱՄՆ էր թռչում մայրս, եւ այն ժամանակ Պետերբուրգում IEC-ն ուներ փոքրիկ գրասենյակ եւ հսկայական քանակությամբ ցանկացողներ։ Հիմա գործակալությունը գտնվում է Նեւսկու պողոտայի նորաձեւ բիզնես-կենտրոնում, զբաղեցնում է երկու հարկ, եւ նրանք դեռ նույնքան շատ ցանկացողներ ունեն։

Ես 2039 թվականի ծրագրի մասնակից եմ։ Իհարկե, հիմա կարելի է ճանապարհորդել առանց տնից դուրս գալու, բավական է գնել VR սաղավարտ եւ ներբեռնել դրա մեջ ցանկացած երկիր՝ ըստ ձեր ճաշակի։ Այս նորաձեւ իրը փոխանցում է ամեն ինչ՝ հոտեր, ձայներ, ջերմաստիճան, նույնիսկ հպումներ։ Աստված իմ, որոշ մարդիկ դրանց պատճառով նույնիսկ փողոց դուրս չեն գալիս։ Բայց ես նրանցից չեմ, ում հարմար է ապրել VR-աշխարհում։ Ես սիրում եմ ամբողջ մթնոլորտը զգալ ինձ վրա։

Իհարկե, դա սաղավարտից շատ ավելի թանկ կարժենա։ Ինքնաթիռները, որոնցում կարելի է նստել՝ ՎԱՈ՝ գրեթե անհետացել են որպես տրանսպորտի տեսակ, իսկ տելեպորտի տոմսը կփոխհատուցվի միայն այն դեպքում, եթե ես վաճառեմ երիկամս, ինչը միանգամից տարբերակ չէ, քանի որ սեւ շուկայում կապեր չունեմ։ Կատակում եմ, իհարկե։ Ես օրինապահ քաղաքացի եմ։ Այնպես որ ստիպված կլինեմ թռչել ջեթով՝ ընդամենը 3 ժամ կանգնած՝ եւ վուալյա՝ Ամերիկա, հելոու։

Ինձ մնացել է ընդամենը մի բան՝ վճարել վերջին փուլը։ Վաղը IEC-ն կուղարկի իր սուրհանդակին չիպ-ռիդերով։ Այո, այո, մենք նույնպես վճարում ենք չիպի միջոցով։ Գիտե՞ք ինչ, փոխարենը ես երբեք գումար չեմ կորցրել՝ հա։ Եվ ինձ պետք չէ փոխել արժույթը, որովհետեւ ռիդերն ինքն էլ հիանալի գլուխ հանում դրանից։

Եվ թափուր աշխատատեղ գտա, որ հարկն է։ Մոդել glog-ապարանջանի համար։ Հիանալի է՝ դուք սեղմում եք ապարանջանին, իսկ իմ փոքրիկ պատճենը պատմում է, թե որքան սուպեր-պուպեր-լավագույնն է՝ լուրջ, կանգ առեք մեզ մոտ։ Ալինան՝ IEC-ի իմ վայզերը, որն ամրակցված է եւս 10 հոգու, ասաց, որ թափուր աշխատատեղը հազվադեպ է, եւ այն ստանալը՝ հնարավորությունների հնարավորություն է։ Այնպես որ ես այստեղ lucky one եմ։

«Իսկ այնուհետեւ եթերում՝ ԱՄՆ-ում վիզային ռեժիմի չեղարկումը՝ աշխարհը դառնում է ավելի ու ավելի անսահման..»