Ինչ-որ տեղ, շատ հեռու, Տիեզերքի անծայրածիր տարածություններում կա մի առանձնահատուկ վայր, որտեղ ծնվում են երազանքները, որոնք, վառվելով աստղերի պես, լուսավորում են մեր կյանքի ուղիները եւ երբեմն նույնիսկ ամենադժվար պահերին ոգեշնչում մեզ. վաղ թե ուշ դրանք իրականանում են: Եվ երբ քո երազանքն իրականանում է, դա կարելի է համեմատել անծայրածիր տանջալից անապատի մեջտեղում անձրեւի զովության հետ: Թույլ տուր հիմա պատմել քեզ իմ երազանքների մասին, սիրելի՛ ընկեր :)

Սուրբ Ծննդին հաշված ժամեր էին մնացել: Ես՝ հինգ տարեկան մի փոքրիկ տղա, փաթաթված հսկայական, բայց շատ ընդարձակ ու փափուկ գիշերազգեստի մեջ, որը պաշտպանում էր դաժան ցրտից, նստած էի փայլփլող տոնածառի մոտ՝ փափուկ գորգի վրա, որը լի էր փափուկ խաղալիքներով: Բուխարու լույսը դանդաղ տարածվում էր պատերին՝ թողնելով խորհրդավոր հետք, օդում թռչում էր թարմ տոնածառի բույրը՝ մանդարինների եւ կոնֆետների հետ խառնված, պատուհանից այն կողմ ուրախ սուլում էր բուքը, իսկ խոհանոցից լսվում էր մայրիկիս թարմ թխած վարսակի ալյուրով թխվածքաբլիթների եւ տաք կակաոյի բույրը. այս ամենը ստեղծում էր իսկական կախարդանքի մթնոլորտ, այն տոնի, որը, ժամացույցի զարկերի պես, ստիպում էր սրտիկիս ավելի ու ավելի հաճախ բաբախել անսովոր ուրախությամբ:

Այդ երեկո, «Տանը մենակ 2. Նյու Յորքում մոլորվածը» ֆիլմը դիտելուց հետո, իմ փոքրիկ սրտում վառվեց մի հսկայական երազանք՝ լինել այնտեղ, որտեղ մարդիկ ապրում են ամպերից բարձր անթիվ երկնաքերերում, այնտեղ, որտեղ հուշանվերների եւ խաղալիքների հարմարավետ խանութների ցուցափեղկերով լի փողոցները փայլում են միլիոնավոր լույսերով, այնտեղ, որտեղ դու կարող ես լսել աշխարհի բոլոր լեզուները եւ զգալ մաշկիդ վրայով անցնող սարսուռը՝ գտնվելով Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի գագաթին՝ Մեծ Խնձորի սրտում՝ վեհաշուք եւ այնքան գրավիչ Նյու Յորքում:

Երբեմն ինչ-որ հեռավոր եւ անհայտ բան մեզ անհասանելի է թվում, եւ այնուամենայնիվ, Տիեզերքն այնպես է կառուցված, որ յուրաքանչյուր անկեղծ ցանկություն վերջնահաշվարկում կգտնի իր նավը Երազանքների Ծովախորշում եւ Աստղային գետով կգտնի դեպի քեզ տանող ճանապարհը:

Հիմա ինձ համար դժվար է հավատալ, որ արդեն երկու տարի առաջ ես առաջին անգամ իմացա ծրագրի մասին իմ ընկերոջից եւ որոշեցի, մի կողմ դնելով ամեն տեսակ վախ ու կասկած, վստահել սրտիս եւ հատել օվկիանոսը՝ իրականացնելու այն նույն վառ երազանքը, որով հինգ տարեկան երեխայի սիրտը վառվում էր գրեթե տասնչորս տարի շարունակ: Եվ, գիտե՞ք, այն գիտակցումը, որ այդքան տարիների սպասումներն ու մշտական ցանկությունները շուտով կիրականանան, ստիպում է սրտիդ ավելի հաճախ բաբախել, իսկ մաշկիդ վրայով անընդհատ սարսուռ է անցնում՝ ապագայի սպասումով. ամբողջ աշխարհում բառերը չեն հերիքի նկարագրելու այն զգացմունքները, որ ես ապրում էի այդ պահին:

Եվ ահա արդեն երկրորդ անգամ ճակատագիրը այնպես է տնօրինել, որ ես կրկին թռչում եմ պողպատե թեւերով Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով՝ հանդիպելու այն քաղաքին, որը հավերժ իր բոցավառ հետքն է թողել իմ հոգում, որը կջերմացնի ինձ նույնիսկ ամենացուրտ ձմռանն ու վայրի սառնամանիքին, որը ինձ կհիշեցնի միայն այն մասին, որ յուրաքանչյուր ցանկություն վաղ թե ուշ կիրականանա, որովհետեւ այդպես պետք է լինի: Եվ քո երազանքը, իմ սիրելի՛ ընկեր, որ կարդում ես այս պատմությունը, շուտով կիրականանա:

Թռչելով ձյունառատ Նորվեգիայի տարածքների վրայով

10 ժամ անց ինքնաթիռի հրամանատարը հայտարարում է 15 րոպեից վայրէջքի պատրաստ լինելու մասին, եւ հենց այդ պահին սիրտը սկսում է ավելի հաճախ բաբախել, որովհետեւ այն գիտի, որ հաշված վայրկյաններ անց ես կրկին կտեսնեմ այն վայրերը, որոնք արդեն հասցրել են հարազատ դառնալ: Իջնում ենք: Արեւի ճառագայթները ծակում են ամպերը՝ նետերի պես, մեր տակ անծայրածիր կապույտ օվկիանոսն է, որի վրայով նավարկում են զբոսանավեր՝ նավապետներով, եւ հեռվում երեւաց նա՝ վեհաշուք Նյու Յորքը՝ իր անծայրածիր երկնաքերերով, որոնք կարծես ձգվում են դեպի արեւը՝ ձգտելով թռչել դեպի աստղերը:

Hello, lovely New York, I’ve missed you so much! :)

Այս անգամ լեզվական արգելքի հետ կապված ամեն ինչ շատ ավելի հեշտ էր. նախորդ տարվա պրակտիկան պարզապես խելահեղ էր, ուստի հիմա ես առանց դժվարության սկսում էի զրույցը անծանոթների հետ, եթե օգնության կարիք ունեի:

Եվ ահա ես արդեն արագընթացով շտապում եմ դեպի Մանհեթեն՝ մետրոյի անվերջանալի թունելներով, 44 East, Թայմս Սքվերից ոչ հեռու, որտեղից ավտոբուսը պետք է ինձ տանի մինչեւ վերջնակետ՝ հարազատ Գրինփորթ, որը գտնվում է Նյու Յորք նահանգում, որտեղ ես աշխատել եմ անցյալ ամառ: Կերակրվելով իմ սիրելի պանրային պիցցայով, որը, ի դեպ, պարզապես անիրական համ ունի, եւ բացի այդ, շատ էժան է՝ ընդամենը 99 ցենտ, ինչը ավտոմատ կերպով այն դասում է Must Try List-ի մեջ: Հագեցնող ուտելուց հետո ես նստում եմ ավտոբուս եւ շտապում դեպի իմ երազանքները: Այսքան կարճ հանդիպում, Նյու Յորք, բայց շուտով մենք կտեսնվենք:

Եվ կրկին բարեւ, Գրինփորթ:

Ժամանելուն պես ինձ շատ ջերմ դիմավորեցին իմ սիրելի ընկերները: Ինչքա՜ն էի կարոտել ձեզ բոլորիդ: Դժվար է բառերով փոխանցել այն ուրախությունը, որ ես զգում էի այդ պահին: Տեսնվելով բոլորի հետ եւ շա՜տ հագեցած ընթրելուց հետո, ես շարժվեցի դեպի իմ տուն, եւ այնտեղ հասնելուն պես տղաները որոշեցին երեկույթ կազմակերպել իմ ժամանման պատվին: Ես ծանոթացա նոր մարդկանց հետ, որոնք իսկապես անհավանական են: Ռադվիլե, եթե կարդում ես սա, իմացիր, որ դու ամենահզոր աղջիկներից մեկն ես, որոնց ծանոթանալու բախտ եմ ունեցել: :) Սա շատ ջերմ եւ միաժամանակ խելահեղ երեկո էր՝ լի արկածներով: Եկավ քնելու ժամանակը, եւ ուզում եք հավատացեք, ուզում եք՝ ոչ, բայց քնելիս ես զգացի տնային հարմարավետության ջերմությունը՝ այնքան հարազատ ու մոտիկ, որ թվում էր, թե ես չեմ էլ մեկնել: Դժվար էր հավատալ, որ անցել է մեկ ամբողջ տարի: Եվ ահա ես կրկին այստեղ եմ:

Ահա այսպիսի ջերմ մայրամուտով է ինձ դիմավորում Գրինփորթը :)

Զբոսնելով փողոցներով

Իսկ ժամանակը թռչում է հրթիռի պես :) Օրեցօր մենք տղաների հետ անցկացնում էինք միասին՝ դառնալով ավելի ու ավելի մտերիմ, կարծես ընտանիք, մի ամբողջություն: Անվերջ խորովածներ լողափին՝ հենց օվկիանոսի ափին, աստղազարդ երկնքի տակ, երաժշտություն, կարաոկեի գիշերներ, համատեղ ճանապարհորդություններ, վերելքներ ու վայրէջքներ. մենք միշտ միասին էինք, եւ նույնիսկ հիմա, գտնվելով միմյանցից հեռու, մենք բոլորս մինչեւ կյանքի վերջ կապված ենք անտեսանելի թելով, որը հնարավոր չէ կտրել: Մեզանից գրեթե բոլորը տարբեր երկրներից էինք, խոսում էինք տարբեր լեզուներով, եւ այնուամենայնիվ մեզ միավորում էր այն ներքին կրակը, որը մի անգամ մեզանում վառեց երազանքը եւ քաջություն տվեց հետեւել դրան:

Իմ ամերիկյան ընտանիքի հետ

Դիմավորում ենք մայրամուտը Ռոքիփոյնթ լողափի ափին

Լարված աշխատանքային օրվանից հետո կիսվում ենք գիշերվա ընթացքում մեր երազանքներով

Այս ամառը անսովոր էր: Ես զգացի, թե ինչ է նշանակում լինել զբոսանավի նավապետ, դրա համար շնորհակալություն իմ ընկեր Ռոբինին: Մենք տեսանք անծայրածիր օվկիանոսային ջրերը, որոնց վրա սահուն շողշողում էր վարդագույն մայրամուտը, մեզ փչում էր տաք աղի ծովային զեփյուռը, իսկ երկնքի բարձունքում աստղերը մեր ուղեցույցներն էին: Ես եւ իմ ընկերները լաստանավով հատեցինք մի ամբողջ նահանգ՝ հասնելու Բոստոն, որը պարզապես գրավեց մեր սրտերը: Իմ մանկական երազանքը՝ լինել Հարվարդում, վերջապես իրականացավ: Բոստո՛ն, դու պարզապես անիրական ես, շնորհակալություն քեզ: Ես բազմիցս այցելել եմ Նյու Յորք, ինչպես եւ խոստացել էի: Այս անգամ չմնաց մի վայր, որտեղ ես չլինեի :)

Բոստոնյան երկնաքերերի վեհությունը տպավորիչ է

Բոստոնի փողոցներից ինչ-որ տեղ

Զբոսանք լեգենդար Հարվարդի բակում: Այնքան երջանիկ եմ, որ վերջապես տեսա այն կենդանի:

Բոստոնի հայտնի քաղաքային գրադարանը ավելի շատ նման է Հոգվարթսին

Մենք կանգնած էինք ամպերի մակարդակին

Կյանքումս առաջին անգամ եղել եմ Մեթսի բեյսբոլի խաղին: Ադրենալին, դրայվ եւ անկեղծ հույզեր: Պարզապես աննկարագրելի զգացողություններ:

Ուսումնասիրելով Նյու Յորքի տարածքները

Ես միշտ ծարավ եմ արկածների: Եվ այս տարի ես որոշեցի իրականացնել իմ վաղեմի երազանքը՝ տեսնել Գրանդ Կանյոնը: Հավաքելով ուժերս եւ բարոյապես պատրաստվելով այն փորձություններին, որոնք սպասում են ինձ դեպի այս Աշխարհի Հրաշալիք տանող ճանապարհին, ես գտա ինձ պես արկածախնդիրների մի խումբ, եւ մենք միասին, գնելով ինքնաթիռի տոմսեր, պայմանավորվեցինք հանդիպել մեր մեկնարկային կետում՝ Լաս Վեգասում:

Օգոստոսի վերջի վաղ առավոտյան ես արդեն ավտոբուսով գնում եմ Նյու Յորք: Թայմս Սքվերի Starbucks-ում ուտելուց հետո, ականջակալներիս մեջ Jay Z feat Alicia Keys – New York երգի ներքո ես շարժվում եմ դեպի ավտոբուսը, որը ինձ կհասցնի Քուինս՝ քաղաքի գլխավոր շրջաններից մեկը, որտեղ գտնվում էր ինձ անհրաժեշտ La Guardia օդանավակայանը: Ճանապարհը հեշտ չէր, եւ ահա 4 ժամ ճանապարհից հետո (չէ՞ որ Նյու Յորքը պարզապես հսկայական է!) ես արդեն նստած էի օդանավակայանում՝ սպասելով իմ չվերթի նստեցմանը: Հայտարարում են իմ Նյու Յորք – Դետրոյթ – Լաս Վեգաս չվերթի նստեցումը:

3-2-1. Թռչում ենք: Հինգ ու կես ժամ սպասում եւ զրույցներ Թուրքիայից իմ նոր ընկերոջ՝ Սալի հետ, ով ապրում է Նյու Յորքում եւ աշխատում է այնտեղ որպես հրշեջ, ծառայության ընթացքում փրկել է մոր եւ երեխայի կյանք: Այդպիսի մարդկանց միշտ ուզում ես շնորհակալություն հայտնել պարզապես այն բանի համար, որ նրանք գոյություն ունեն, եւ այն բանի համար, թե ինչ են անում մեզ համար: Զրույցների ընթացքում ժամանակն աննկատ է անցնում, եւ ահա մեր ինքնաթիռը մոտենում է նպատակակետին: Արդեն չեն երեւում անծայրածիր կանաչ դաշտավայրերը, ժայռերը, լճերն ու գետերը, որոնք մենք տեսել էինք Նյու Յորքում եւ այլ նահանգներում: Այս ամենը փոխարինվում է վեհաշուք եւ իմաստուն անապատի անծայրածիր ավազներով, որոնք իրենց զարդարել են ժայռերով, բլուրներով եւ լեռներով, որոնք վեր են խոյանում՝ կարծես հանգստի պահապաններ այս ամբողջ անխռովության եւ կարգուկանոնի մեջտեղում:

Hello, crazy Las Vegas!

Եթե ինձ խնդրեին անվանել ամենախելահեղ եւ միաժամանակ անիրական քաղաքը, ապա իմ ընտրությունը միանշանակ կընկներ Լաս Վեգասի վրա: Արդեն օդանավակայանում մենք հանդիպում ենք նրանով, ինչով հայտնի է այս Մեղքերի Քաղաքը՝ խաղատներով: Դրանք ամենուր են, բացարձակապես ամենուր: Խաղատունը Լաս Վեգասում առաջին բանն է, որ դուք կտեսնեք դեռ օդանավակայանում գտնվելիս: Քաղաքի էներգետիկան պարզապես տիեզերական է: Չգիտեմ, թե ինչի հետ է դա կապված. կամ +35 Ցելսիուս շոգի, կամ իսկապես այս վայրը լիցքավորված է մարդկային հույզերով, անվերջ դրայվով եւ այս կյանքն ապրելու ցանկությամբ :) Օդանավակայանում ես հանդիպեցի տղաներին, որոնց հետ էլ պետք է անցկացնեի հաջորդ շաբաթը՝ թանկագին Արեւմուտքով ճանապարհորդելիս:

Հասնելով մեր հյուրանոց՝ մենք առաջին հերթին շտապեցինք զբոսնելու, չնայած թռիչքից հետո ունեցած դաժան հոգնածությանը: Երբ տեսնում ես այս բոլոր վայրերը, որոնք նախկինում տեսել էիր միայն ֆիլմերում, աչքերդ վառվում են կրակով եւ ցրվում տարբեր կողմեր: Ամենուր ամեն ինչ փայլում է, փողոցներում երաժշտական խմբերը կատարում են AC/DC-ի «Shook me all night long» երգը, մարդիկ թռչում են հենց մեր գլխավերեւում ատրակցիոնների վրա, ինչ-որ մեկը հանգստանում է ծանր աշխատանքային օրվանից հետո ուժեղ խմիչքով բարի սեղանի մոտ՝ գրավիչ աղջիկների ընկերակցությամբ, իսկ ինչ-որ մեկը սեփական շոուներ է կազմակերպում անհագ հանդիսատեսի համար: Խելահեղ քաղաք եւ միաժամանակ անհավանական:

Ֆրեմոնտ Սթրիթը՝ իր ողջ փառքով

Առանձին ուշադրության է արժանի Սթրիփ փողոցը: Հայտնվել Սթրիփում՝ նշանակում է միաժամանակ ընկղմվել Ֆրանսիա, Իտալիա, Եգիպտոս, օլդսքուլ Նյու Յորք եւ մեր մոլորակի շատ այլ վայրեր: Այստեղ ճանապարհորդելիս անպայման այցելիր Բելաջիոյի շատրվանները: Երբ ես առաջին անգամ տեսա եւ լսեցի դրանք, զգացի մարմնիս վրայով անցնող այն նույն հաճելի դողը: Իրականացավ իմ Երազանքների Օրագրի եւս մեկ երազանք:

«Վարդագույն Ֆլամինգո» հյուրանոց

Ֆրանսիայի մի կտոր անապատի մեջտեղում

Գեղեցկության եւ խելահեղության խառնուրդ, ցերեկը անիրական շոգ եւ գիշերը հաճելի զովություն, մինչեւ առավոտ անվերջ երեկույթներ, հարյուր հազարավոր մարդիկ, խաղատներ, խաղային ավտոմատներ, թանկարժեք մեքենաներ, Սթրիփ փողոցի հյուրանոցների աննկարագրելի ճարտարապետություն, Բելաջիոյի շատրվանների գեղեցկություն, Ֆրեմոնտ փողոցի աննորմալությունը՝ իր բոցավառ համերգներով եւ շոուներով, աճպարարներով եւ նկարիչներով, ինչպես նաեւ գիշերային հրային շոուներով. ահա թե ինչ է Լաս Վեգասը, իսկականը, ինչպես մենք տեսնում ենք ֆիլմերում: Միանշանակ must see!

Ես եւ իմ սիրելի ընկերները :) Կարոտում եմ ձեզ:

Հասցրել եմ մոդել լինել Լաս Վեգասում նկարահանումների համար

Իմ հետեւում գտնվում է Bellagio հյուրանոցը՝ աշխարհահռչակ շատրվաններով

Մեր ճանապարհորդների թիմը շարժվում է առաջ: Ժամանակն է տեսնել քո իսկական վեհությունը, պարոն Գրանդ Կանյոն:

Մենք երկու մեքենաներով շտապում էինք վայրի անապատներով, պատուհանից դուրս արեւը այրում էր, թռչում էր տաք քամին՝ կարծես մրցելով մեզ հետ արագության մեջ: Օ՜, թանկագին Արեւմտյան Քամի: Դու միշտ մեր ուղեկիցն ես եղել այս անհավանական ճանապարհորդության ընթացքում: Շնորհակալություն քեզ դրա համար:

Ճանապարհին մենք այցելեցինք 2 իսկապես հիանալի վայր՝ Զայոն ազգային պարկ եւ Կրակի Հովիտ: Մենք այնտեղ երկար չմնացինք. շատ շոգ էր, ուստի, հարյուրից ավելի լուսանկար անելով, մենք շարժվեցինք առաջ՝ դեպի այսօրվա մեր գլխավոր կետը :)

5 ժամ անց անծայրածիր անապատները փոխարինվեցին ծառերով պատված ժայռոտ տեղանքով: Շոգը նահանջեց, եւ դրա փոխարեն եկավ թեթեւ զովություն: Մենք մոտենում էինք նրան՝ վեհաշուք Գրանդ Կանյոնին: Գրողը տանի, ինչքա՜ն գեղեցիկ ես: Երբ տեսնում ես այն կենդանի, դժվար է հավատալ, որ նման բան ընդհանրապես հնարավոր է. անծայրածիր տարածվածություն, արծիվներ, որոնք ճախրում են դրա վրայով՝ որս փնտրելով, եւ անխռով հանգստություն ու ուժ, որը ճառագում է այս վայրը: Այստեղ բառերը չեն կարող նկարագրել այն գեղեցիկի նույնիսկ հարյուրերորդ մասը, որն իրենից ներկայացնում է Գրանդ Կանյոնը: Ուստի պարզապես նայեք դրան եւ զգացեք:

Ժամանակի մեջ սառած անվերջություն

Դրա վեհությունը մաշկի վրայով սարսուռ է առաջացնում

Իմ սիրելի ընկերները եւ պարզապես անիրական հզոր աղջիկները: Շատ եմ կարոտում երկուսիդ էլ :)

Խաղում եմ Սուպերմենի: Իսկ ի՞նչ սուպերունակություն ունես դու: Ես կարողանում եմ երազել

Մենք Կանյոնում անցկացրեցինք մի ամբողջ օր, եւ որքան էլ ուզում էինք գիշերել այստեղ, մենք պետք է շարժվեինք առաջ եւ մինչեւ հաջորդ անգամ հրաժեշտ տայինք մեր նոր Մեծ Ընկերոջը :)

Հաջողվեց կերակրել սկյուռիկին Գրանդ Կանյոնում :)

Եվ այսպես, կերակրելով սկյուռիկներին եւ իրերը բեռնելով մեքենաների մեջ, մենք շարժվեցինք առաջ՝ վերադառնալով Լաս Վեգաս՝ մեր հաջորդ վայր՝ Լոս Անջելես մեկնելու նախապատրաստվելու համար:

Լաս Վեգաս վերադարձի ճանապարհը լցված էր ինչ-որ հաշտությամբ: Այդ պահին մենք գնում էինք անծայրածիր գիշերային Մոհավե անապատով, մեքենայում հնչում էր Zac Efron-ի «Rewrite the stars» երգը, եւ պատուհանից դուրս միաժամանակ ես տեսա այն, ինչ մինչ օրս երազում եմ տեսնել. գիշերային երկինք՝ ցանված հարյուր հազարավոր պայծառ աստղերով, որոնցից հարյուրավորները ընկնում են ամեն վայրկյան՝ հնարավորություն տալով բոլոր նրանց, ովքեր կտեսնեն դրանք, մտապահել որքան ուզենան ցանկություններ: Աստղեր: Դրանցում միշտ կա ինչ-որ առանձնահատուկ գրավիչ բան, մի կախարդանք, որը պատում է միտքդ իր հավերժական փայլով: Այդ գիշերը ամենագեղեցիկներից մեկն էր, որ երբեւէ տեսել եմ իմ կյանքում: Նման պահերի համար, որոնցից պարզապես շունչդ կտրվում է, ուզում ես ապրել, եւ երազել, եւ ռիսկի դիմել, եւ փորձել, փորձել, ընկնել, եւ կրկին փորձել՝ չնայած բոլոր խոչընդոտներին ու դժվարություններին, որոնք առաջանում են ճանապարհին, ուստի, իմ սիրելի՛ ընկեր, երբ դու էլ անցնես այս կախարդական երկնքի վրայով, ապա հիշիր խոսքերս եւ պարզապես ժպտա: Թող այս պահը առանձնահատուկ լինի մեզանից յուրաքանչյուրի համար:

Նեւադայի խելահեղ գեղեցկության անապատներ

Իսկ մենք կրկին ճանապարհին ենք: Անվերջ ճանապարհը ցանկացած ճանապարհորդի բաժինն է, եւ այնուամենայնիվ այն իր մեջ կրում է ինչ-որ անսովոր բան, տալիս է քեզ կյանքի համը՝ ամեն անգամ դարձնելով այն ավելի ու ավելի հագեցած: Ճանապարհը ուրախ էր: Բազմաժամյա զրույցներ, նախուտեստներով սնվել, տոննաներով կատակներ, բոլոր ժանրերի հիանալի երաժշտություն. այս ամենը ուղեկցում էր մեզ այն բազմաթիվ ժամերի ընթացքում, որ մենք գնում էինք ոլորապտույտ լեռներով՝ դեպի Հրեշտակների Քաղաք տանող ճանապարհին: Եվ ահա, վերջապես, սպասումի տանջանքը փոխարինվում է հիացմունքով՝ տեսնելով այն. քաղաքը, որտեղ գտնվում են Հոլիվուդը, Բեւերլի Հիլզը, Փառքի Ծառուղին, Յունիվերսալ Պարկը, Վենիս Բիչը եւ շատ ուրիշ բաներ:

Hello, dear Los Angeles!

Ժամանելով այնտեղ, ուր այդքան երկար էի ուզում հասնել, հոգնածության զգացումը անհետանում է կախարդանքի պես :) Ուստի առաջին հերթին մենք գնացինք ոչ թե հյուրանոց, այլ հոլիվուդյան Փառքի Ծառուղի: Այնտեղ ժամանելուն պես առաջին հերթին նկատում ես ոչ թե աստղերը, այլ զբոսաշրջիկների անթիվ բազմությունները: Այստեղ զարմանալու ոչինչ չկա. վայրը շատ հայտնի է եւ գտնվում է Լոս Անջելես առաջին անգամ ժամանող յուրաքանչյուր մարդու Must See ցուցակում:

Մուհամեդ Ալիի աստղի կողքին

Աստղերը շատ են: Եվ այնուամենայնիվ, ինձ համար՝ որպես մարզիկի, առանձնահատուկ տեղ ունի միայն մեկ աստղ՝ Մուհամեդ Ալիի աստղը: Ինձ համար պատիվ էր լուսանկարվել դրա կողքին, չէ՞ որ ժամանակին հենց Ալին էր կանգնած այն նույն տեղում, որտեղ ես էի, եւ հպվում էր իր աստղին: Հարկ է նշել, որ սա միակ աստղն է, որը տեղադրված չէ հատակին, այլ տեղադրված է պատին:

Գրեթե բոլոր աստղերը լուսանկարելուց եւ բացարձակապես բոլոր հուշանվերների խանութները եւ մի քանի հագուստի խանութներ զննելուց հետո, մենք որոշեցինք անցկացնել ավարտվող օրը յուրահատուկ վայրում՝ Գրիֆիթի աստղադիտարանում: Տեսարանը, որը բացվում է գիշերային Լոս Անջելեսի վրա այնտեղից, պարզապես աննկարագրելի է. հարյուր հազարավոր լույսեր, վեր խոյացող Դաունթաունի երկնաքերերը, երկնքում շրջող ինքնաթիռները եւ աստղերով ցանված երկինքը. այս ամենը կարծես կինո լինի, բայց ոչ, ամեն ինչ իսկապես իրական է: Ահա ես, այստեղ, եւ ամբողջ Լոս Անջելեսը ափիս մեջ է: Երազանքներն իրականանում են:

Տեսարան գիշերային Լոս Անջելեսի վրա Գրիֆիթի աստղադիտարանից

Լուսնի փայլը

Գիշերը ուրախ էր լինելու :) Չնայած նրան, որ հաջորդ առավոտ մենք պետք է արթնանայինք հնարավորինս շուտ, որովհետեւ պլանների մեջ էր այցելությունը Յունիվերսալ Պարկ, Հոլիվուդ եւ Սանտա Մոնիկա, մենք որոշեցինք հանդիպել մեր ընկերների հետ, որոնք ապրում են Լոս Անջելեսում: Մի փոքր հանգստանալով մեր հյուրանոցի ջակուզիում՝ մենք շարժվում ենք դեպի Դաունթաուն՝ մեր ընկերների բնակարաններ՝ ճանապարհին զննելով քաղաքի տեսարժան վայրերը: Գիշերը պարզապես կրակ էր: Իսկական ջեյվանները գիտեն իսկապես աշխույժ հանգստանալ :) Տղաներ, շնորհակալություն ձեզ հյուրընկալության համար:

Հաջորդ առավոտ մենք ուղեւորվեցինք Հոլիվուդ եւ Բեւերլի Հիլզ: Վայրերը ավելորդ բառերի կարիք չունեն. դրանց մասին մենք գիտենք դեռ մանկուց :) Իսկ այն, ինչ եղավ հետո, պարզապես ֆանտաստիկայի սահմաններից դուրս էր: Դուք երբեւէ երազե՞լ եք լինել Հոգվարթսում եւ ընկղմվել Հարի Փոթերի կախարդական աշխարհ: Զբոսնել Հոգսմիդո՞ւմ: Փորձել շոկոլադե գորտե՞ր: Միգուցե նայել Օլիվանդերի կախարդական փայտիկների խանո՞ւթ: Կամ լսել «Ինն ու երեք քառորդ» հարթակից եկող այն նույն էքսպրեսի ձայնը: Եվ այսպես, մենք շարունակում ենք մեր պատմությունը:

Յունիվերսալ Պարկը էպիկական մասշտաբի վայր է ոչ միայն երեխաների, այլեւ մեծահասակների համար: Երբ հայտնվում ես այստեղ, հոգիդ կարծես 13 տարով երիտասարդանում է, եւ ահա դու կրկին երեխա ես, ուրախությունդ՝ լիքը :) Պարկում կա բացարձակապես ամեն ինչ՝ սկսած Հարի Փոթերի Կախարդական աշխարհից մինչեւ Յուրայի դարաշրջանի պարկը: Առաջին հերթին ես եւ իմ ընկերները շարժվեցինք դեպի Հոգսմիդ գյուղակ՝ Հարի Փոթերի աշխարհի մեկնարկային կետը:

Հայտնվելով Հոգսմիդում՝ դու քեզ զգում ես կարծես հեքիաթում, չես հավատում աչքերիդ: Մարմնիդ վրայով սարսուռ է անցնում, երբ լսում ես ձայնը, իսկ հետո արդեն տեսնում ես «Ինն ու երեք քառորդ» հարթակից եկող իսկական էքսպրեսը:

Հոգվարթսի էքսպրես պատվիրե՞լ էիք :)

Շուրջը ցրված են կախարդական ուտելիքով պանդոկներ, շոկոլադե գորտերով եւ կենդանի թերթերով խանութներ, ամենուր վաճառում են «Կարագով գարեջուր», վազվզում են Հոգվարթսի դպրոցական համազգեստով երեխաներ՝ կախարդական փայտիկները թափահարելով կողմերի վրա, ստիպելով որոշակի գոտիներում առարկաներին շարժվել (Դա նախատեսված է հատուկ կախարդական փայտիկների համար), եւ այնտեղ՝ հեռվում, երեւում է նա՝ հսկայական կախարդության եւ հրաշագործության դպրոցը՝ Հոգվարթս անունով: Երկար չմտածելով՝ մենք գնացինք Հարի Փոթերի համաշխարհային հռչակ վայելող ատրակցիոնի հերթի:

Շնորհակալություն հեքիաթում լինելու հնարավորության համար, Work and Travel!

Հոգվարթսի կախարդության եւ հրաշագործության դպրոցը:

Հերթում սպասելը արժեր դրան: Հայտնվելով ամրոցում՝ մենք մեր իրերը հանձնեցինք ամրոցի առաջին հարկի պահախցիկ եւ գնացինք ուսումնասիրելու դրա խորքերը: Կենդանի նկարներ, մոմեր, Ալբուս Դամբլդորի աշխատասենյակը եւ ինքը՝ Ալբուսը, որը մեզ պատմում է ամրոցի մասին. սա պարզապես ֆանտաստիկա է: Բայց այն, ինչ սպասում էր մեզ հետո, գովասանքից վեր է: Եկավ ատրակցիոնի վրա նստելու ժամանակը: Սրահ մտնելիս դու անմիջապես ուշադրություն ես դարձնում առաստաղին. այնտեղ թռչում են հազարավոր մոմեր, ճիշտ ինչպես ֆիլմում :) Դպրոցի համազգեստով հագնված տղաներն ու աղջիկները օգնում են քեզ նստել շարժվող նստատեղերին եւ պատրաստվել անմոռանալի ճանապարհորդության: Հանկարծ լսվում է Հերմիոնայի ձայնը, եւ քեզ տանում է պարզապես իրադարձությունների անհավանական հորձանուտ. վիշապներ, թռիչք ավելով Հոգվարթսի վրայով, Քվիդիչի խաղ, դեմենտորների հարձակում, Արգելված անտառ, քամի, ջրի ցողեր, օդ, հսկայական շարժվող ծառեր, որոնք հեսա-հեսա կհարվածեն քեզ, սարդեր. այս ամենը ընկալվում է պարզապես անիրական: Ուզում ես կրկնել այս ատրակցիոնը նորից ու նորից: Անձամբ մենք նստեցինք հինգ անգամ անընդմեջ, եւ մինչ օրս ուզում ենք էլի :)

Յունիվերսալ Պարկի շուրջ ճանապարհորդությունը՝ Քինգ Քոնգ ատրակցիոնով եւ Յուրայի դարաշրջանի պարկով, առանձին տեղ է զբաղեցնում: Այստեղ շատ բան չես ասի. հատուկ էֆեկտները պարզապես խելահեղ են: Ադրենալինը այնպես է եռում արյան մեջ, հատկապես երբ տեսնում ես տիրանոզավրի եւ Քինգ Քոնգի մարտը նրանց բնական չափերով եւ զգում ես այս ամենը քո վրա:

Յունիվերսալում անցկացրած մեկ ամբողջ օրվա ընթացքում մենք շրջեցինք գրեթե բոլոր ատրակցիոնները, եւ այնուամենայնիվ նշում արեք խորհուրդը. եկեք աշխատանքային օրերին, երբ պարկը ծանրաբեռնված չէ: Խուսափեք այնտեղ հանգստյան օրերին գնալուց՝ կիլոմետրանոց հերթերից խուսափելու համար: Ավելի լավ է ավել վճարել տոմսի համար եւ գնել VIP, դրանով իսկ ժամանակ խնայելով, քան հերթ կանգնել յուրաքանչյուր ատրակցիոնի համար :)

Յունիվերսալը մեզ պարգեւեց պարզապես անմոռանալի հույզեր: Ես կրկին ինձ զգացի այն փոքրիկ տղան հսկայական գիշերազգեստով, որը եղել եմ ժամանակին: Ես հիմա էլ նույնն եմ, նույնպիսի երազող՝ անհավանական պլաններով, պարզապես արդեն ավելի մեծ, եւ երազանքների մի մասն արդեն իրականացել է :)

Պարկից հետո, մի փոքր ուտելուց հետո, ես մեկնեցի Սանտա Մոնիկա լողափ: Տեսնել 2 օվկիանոս մեկ ամռան ընթացքում: Հեշտ է! :) Ի՞նչ ասես, գեղեցիկ մայրամուտների հանդեպ իմ սերը տարիների ընթացքում միայն ուժեղանում է: Ինչքա՜ն գեղեցիկ է բնությունը եւ այն ամենը, ինչ շրջապատում է մեզ:

Լոս Անջելեսում իմ ժամանակը դանդաղորեն մոտենում էր ավարտին: Մենք հրաժեշտ տվեցինք ընկերներին մինչեւ հաջորդ անգամ, եւ ես շարժվեցի ճանապարհ: Ճանապարհորդություններում միշտ լինում են անակնկալներ: Իմ դեպքում այն կայանում էր նրանում, որ հեռախոսս անջատվեց, եւ ես մնացի բացարձակապես առանց կապի: Ինքնաթիռս թռչում էր գիշերը, իսկ արդեն երեկո էր: Կատակների ժամանակը չէր: Ընկերներս արդեն մեկնել էին, ուստի ես մնացի բոլորովին մենակ: Բայց առանց նման փորձությունների ճանապարհորդությունը չի համարվում իսկական ճանապարհորդություն, ուստի պետք է բնավորություն ցուցաբերել եւ գործել:

Սկսվեցին իսկական արկածները: Լսիր ինձ, ընկեր, եթե հանկարծ դու երբեւէ հայտնվես նման իրավիճակում, ապա ահա քեզ խորհուրդ. մի ամաչիր օգնություն խնդրել մարդկանցից, հատկապես եթե նրանք ոստիկաններ են, ինչը եւ ես արեցի: Սպան լսեց ինձ, ժպտաց եւ սիրալիր կերպով սկսեց իր հեռախոսով բացատրել ինձ, թե ինչպես հասնել օդանավակայան: Երթուղին պարզապես հսկայական էր՝ 27 մղոն: 27 մղոն բացարձակապես անծանոթ քաղաքով: Առանց կապի: Էլ ի՞նչ է պետք լիարժեք երջանկության համար: Գուցե մետրոյի չաշխատող գիծը, որը ինձ կհասցներ ուղիղ նպատակակետ: Այս ամենը հանգեցրեց նրան, որ ես պետք է բռնեի Դաունթաունի ավտոբուսը, որը գնում է իմ օդանավակայան Լոս Անջելեսի ամենավտանգավոր շրջաններից մեկի՝ Քոմփթոնի միջով:

Ես իմ նոր ընկերոջ կողքին :)

Մետրոյով գնալիս ինձ հետ ծանոթացան ամերիկացի ուսանողներ: Մենք խոսեցինք Բելառուսի եւ Ռուսաստանի, Եվրոպայի մասին: Շատ հարցեր կային մեր մշակույթի մասին եւ թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես ապրում: Տղաները շատ են ուզում այցելել մեր երկրներ, որովհետեւ Ամերիկայից բացի իրենց կյանքում ուրիշ ոչինչ չեն տեսել: Պատկերացնու՞մ եք, թե ինչքան է մեզ բախտ վիճակվել ունենալ այլ մշակույթի ծանոթանալու հնարավորություն:

Լոս Անջելեսի մետրոյի կայարաններից մեկում

Իմանալով իմ խնդրի մասին՝ տղաները կամավոր օգնեցին ինձ, քարտեզների վրա փնտրում էին օպտիմալ երթուղիներ եւ բացատրում, թե ինչպես հասնել տեղ: Մետրոյի իմ կանգառում նրանք իջան ինձ հետ միասին եւ տարան ինձ Դաունթաունով՝ դեպի ավտոբուսի կանգառ: Ճանապարհին մենք հանդիպեցինք Մերի անունով մի տատիկի, որը նույնպես ուղեւորվում էր օդանավակայան: Հենց նրա հետ էլ ինձ վիճակված էր անցկացնել իմ կյանքի ամենահետաքրքիր եւ միաժամանակ վտանգավոր 4 ժամը: Ես եւ Մերի տատիկը երկուսով ավտոբուսով գնում էինք Քոմփթոն:

Հասնելով Քոմփթոն՝ անմիջապես նկատում ես, թե որքան է Ամերիկան հակադրությունների երկիր: Եթե Դաունթաունում ամեն ինչ գեղեցիկ էր եւ մաքուր, ապա այստեղ դու տեսնում ես բոլորովին այլ Ամերիկա: Այնուամենայնիվ, այս փորձը եղել է եւ մնում է ինձ համար անգնահատելի, հատկապես այնտեղ լինելուց հետո ստացած զգացողությունները :) Ամենից շատ հիշողության մեջ հետք է թողնում տեղի բնակիչների արձագանքը, երբ նրանք տեսնում են ինձ՝ բեյբիֆեյս տիպի դեմքով տղայի, եւ տատիկի՝ պայուսակով, որոնք հանգիստ զբոսնում են Քոմփթոնում, ուր նույնիսկ տաքսիներ չեն գնում: Մեզ համար երեկոն անցավ բացարձակապես հանգիստ: Եկավ ավտոբուսը, որը գնում էր դեպի օդանավակայան, եւ կես ժամ անց մենք արդեն այնտեղ էինք: Հրաժեշտ տալով Սուպեր-Մերիին՝ ես ուղեւորվեցի իմ տերմինալ՝ սպասելու Նյու Յորքի չվերթին՝ Չիկագոյում փոխանցումով: Դաժան հոգնածությունը ինձ քնի էր տանում, եւ միաժամանակ ուրախությունը այն ամենից, թե որտեղ եմ եղել, ում հետ եմ ծանոթացել եւ ինչ եմ տեսել, ինձ ուժ եւ տոկունություն էր տալիս հետագա փորձությունների համար :)

Bye-bye, LA, see you again soon

Մի քանի ժամ թռիչք, եւ ես կրկին հարազատ Նյու Յորքում եմ: Արդեն ուշ երեկո էր, եւ պատահեց այնպես, որ ես ուշացա Գրինփորթի իմ ավտոբուսից: Հյուրանոցում մնալ ես չէի ուզում, իսկ ամենավաղ գնացքը առավոտյան 6-ին էր, ուստի ես որոշեցի ժամանակ չկորցնել եւ անել այն, ինչ անցյալ տարի պարզապես չէի հասցրել. բարձրանալ Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի տանիք:

Այստեղ բառերը ավելորդ կլինեն: Այս գեղեցկությունից պարզապես շունչդ կտրվում է: Ամբողջ քաղաքը ափիդ մեջ է: Ժպիտը երկար ժամանակ չէր հեռանում դեմքիցս, եւ նույնիսկ հիմա, երբ շփվում եմ քեզ հետ, իմ սիրելի՛ ընկեր, ես դեռ ժպտում եմ :)

Նյու Յորքի վրայով ինչ-որ տեղ

Ժպտալ՝ չնայած ամեն ինչին:

Տեսնել գիշերային Նյու Յորքը՝ յուրաքանչյուր ճանապարհորդի Must See-ն է: Մի խնայեք գիշերը այս հիանալի քաղաքում. այն ձեզ կպարգեւի անմոռանալի տպավորություններ երկար տարիներ առաջ:

Առավոտը եկավ: Ես գնացքով գնում եմ տուն, որպեսզի ասեմ «ցտեսություն» իմ ընկերներին, հավաքեմ իրերս եւ եւս մեկ անգամ զբոսնեմ Գրինփորթով, նստեմ օվկիանոսի ափին ընկերներիս հետ, զգամ ջրի եւ քարերի զովությունը, աստղերի վեհաշուք ուժը եւ եւս մեկ անգամ հիշեցնեմ ինձ այն մասին, որ ամեն ինչ, ինչ միայն կցանկանանք՝ այն անպայման կիրականանա, որովհետեւ Տիեզերքը կառուցված է հենց այնպես, որպեսզի մարդուն երջանիկ դարձնի:

Անհավանական արեւոտ մայրամուտով Ամերիկան ինձ ճանապարհում է տուն

Work and travel-ը իսկապես վերին նվեր է, կյանքի իսկական դպրոց: Սա հնարավորություն է տեսնել այն անհայտ հեռուները, որոնք գտնվում են հորիզոնից այն կողմ: Սա նոր մշակույթ ճանաչելու, անթիվ ընկերներ ձեռք բերելու եւ այնտեղ լինելու հնարավորություն է, ուր շատերը երազում են լինել ամբողջ կյանքում: Չէ՞ որ Մոհավե անապատի գիշերային երկնքում հազարավոր եւ նույնիսկ հարյուր հազարավոր աստղեր տեսնելը արժե այն բանին, որ մի կողմ դնես կասկածները եւ ռիսկի դիմես, չէ՞: Ուստի մի վախեցիր անհայտից: Երբեմն պետք է պարզապես ռիսկի դիմել եւ նետվել կյանքի այս խելահեղ, բայց այնքան գրավիչ հորձանուտը, որպեսզի հետո ժպտաս՝ կանգնած Գրանդ Կանյոնի եզրին, ժպտաս, շունչ քաշես եւ մտովի ասես. «Ես դա արեցի»! Ուրեմն ժամանակը չէ՞ ասել քո երազանքներին «Այո՛» եւ մեկնել նվաճելու այս աշխարհը մեզ հետ միասին:

Ամերիկա՛, շնորհակալություն քեզ ամեն ինչի համար: