Մինչ Նյու Յորք հասնելը ես երկու չվերթ ունեի՝ Մոսկվա—Ֆրանկֆուրտ, Ֆրանկֆուրտ—Նյու Յորք։ Ես վայրէջք կատարեցի Գերմանիայում, սպասում էի երկրորդ չվերթին։ Եվ հանկարծ օդանավակայանում հայտարարություն. «Չվերթը չեղարկված է, հերթ կանգնեք եւ վերաձեւակերպեք տոմսերը»։ Ի՞նչ։ Ի՞ՆՉ։ Ես կարծում էի, որ բոլոր անհաջողությունները ավարտվել են։ Լավ, հասկանում եմ, որ ավտոբուսի տոմսերը, որոնք ես նախապես գնել էի, այրվում են։ Խորհուրդ! Նախապես ավտոբուսի տոմսեր մի գնեք։ Այսպիսով, ես նստեցի Վաշինգտոն թռչող ինքնաթիռ, իսկ հետո՝ Նյու Յորք։

Այսպիսով, գիշերվա ժամը 12-ն է, ես Նյու Յորքի օդանավակայանում եմ։ Մինչ ավտոբուսը գրեթե մեկ օր կա, բայց ես այնքան հյուծված եմ, որ ոչ մի տեղ չեմ ուզում գնալ, պարզապես թափառում եմ օդանավակայանում, շփվում ամերիկացիների հետ, գիրք կարդում։

Առավոտյան ժամը 7-ին ես մեկնում եմ Port Authority՝ իմ քաղաքի տոմսերը գնելու համար, ուղեբեռը հանձնում եմ պահեստախցիկ եւ գնում քաղաքում զբոսնելու։ Միշտ լավ եմ կողմնորոշվել տեղանքում, ուստի մեկ անգամ նայեցի քարտեզին, հասկացա, թե որ ուղղությամբ պետք է գնալ եւ դրանից հետո այն չբացեցի։ Իմ զբոսանքի ժամանակ ես լիովին ընկղմվեցի Նյու Յորքի մթնոլորտի մեջ։

Ավտոբուսի հերթում ես ծանոթացա Ուլյայի հետ։ Ուլյանան Բառնաուլից է, գնում է աշխատելու Սանդասկիում, օտար լեզուների ֆակուլտետից առաջին եւ վերջին մարդը, ում հանդիպեցի։ Մենք ամբողջ ճանապարհին զրուցում էինք, երբեմն քնում էինք, նորից զրուցում, հնդկաձավար եւ բանան ուտում։ Ուլյանան իջավ Սանդասկիում, իսկ ես շարունակեցի ճանապարհը։

Հաջորդ ավտոբուսում ինձ նորից սպասում էր ծանոթություն Ռուսաստանից մեկ այլ մարդու հետ։ Նորից զրուցեցինք, շփման ընթացքում նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես հասանք Մինեապոլիս։ Խորհուրդ! Օգտվեք Greyhound ավտոբուսներից։ Երբ ես գնում էի դրանց տոմսերը, վախենում էի, քանի որ ինտերնետում շատ բացասական կարծիքներ կան, բայց սա հիանալի եւ հարմարավետ (անհավանական էժան) տրանսպորտային միջոց է։ Բայց անպայման ավտոբուսում ծածկոց վերցրեք, ամերիկացիները սիրում են զովությունը։

Ես սիրահարվեցի Մինեապոլիսին։ Նրա ճարտարապետությունը գրավեց իմ սիրտը։

Ուոքերում ինձ դիմավորեց Ջոշը՝ հանգստյան բազայի մենեջերը, որտեղ ես պետք է աշխատեի։ Նրա հետ մենք մեկ շաբաթվա սնունդ գնեցինք։ Նա ինձ ցույց տվեց Լիչ-Լեյք լիճը, որով այս փոքր քաղաքում բոլորը հպարտանում էին, քանի որ դա Մինեսոտայի 3-րդ ամենամեծ լիճն է։ Ջոշի հետ զրույցում իմացա նաեւ, որ նրանց մոտ արդեն աշխատում են 2 ռուս աղջիկներ։ Նա ինձ բերեց ռեզորտ, ծանոթացրեց սեփականատիրոջ եւ աղջկա՝ Քսյուշայի հետ։ Քսենյան սովորության համաձայն ինձ ասաց «Hi», քանի որ չգիտեր, որ ես էլ եմ Ռուսաստանից։

Ջոշուան ինձ տարավ այն տունը, որտեղ պետք է անցկացնեի ամառը։ Երեքով մենք երկու տուն ունեինք, մեկից կարելի էր անցնել մյուսը, յուրաքանչյուր տուն հագեցած էր խոհանոցով, լոգարանով, հյուրասենյակով եւ 2 ննջասենյակով։

Ինձ երկու օր տվեցին հանգստանալու համար, ես հեծանիվ էի քշում, գնում էի լճի մոտ, պառկում տանը եւ անգլերեն ֆիլմեր դիտում։ Ռեզորտի տարածքը հարյուրերորդ անգամ շրջելով՝ հասկացա, որ այստեղ հատուկ զվարճանքներ չկան, քանի որ մոտակա քաղաքը 30 մղոն հեռավորության վրա էր։