Մեր ամբողջ կյանքը հոսում էր սովորական հունով. Քսյուշան եւ Կամիլան օգնում էին ռեստորանում, ես աշխատում էի որպես տնտեսուհի եւ խոհարար խոհանոցում, երբեմն՝ մատուցողուհի, երեկոյան տանը զրուցում էինք, կերակուր պատրաստում, խաղում թղթախաղ, զառ եւ «Մոնոպոլիա»: Ռեստորանի հաճախորդներն ասացին, որ մեզանից 5 մղոն հեռավորության վրա գտնվող սրճարանում մի ռուս տղա կա՝ բարձրահասակ, Մոսկվայից, բայց անունը չէին հիշել: Այցելուները ոչ միայն մեզ պատմեցին նրա մասին, այլեւ նրան՝ մեր մասին: Եվ նա եկավ մեզ մոտ՝ Անդրեյը, միայն թե նա Մոսկվայից չէր, այլ Աստրախանից:
Ուզում եմ ասել, որ այս պատմության մեջ ռուսների թիվը երկրաչափական պրոգրեսիայով կաճի: Խորհուրդ! Եթե իմանաք, որ մոտակայքում Ռուսաստանից տղաներ կան, փորձեք կապ հաստատել նրանց հետ, գտնել իրար, կարող եք խնդրել այցելուներին կամ գործընկերներին օգնել ձեզ այդ հարցում:
Քանի որ մենք աշխատում էինք ռեստորանում եւ մեզ անվճար կերակրում էին, մենք հաճախ չէինք գնում մթերքի: Բայց մենք պաղպաղակ եւ քաղցրավենիք էինք ուզում, Քեմը (Կամիլան) եւ Քսյուշան գնացին քաղաք: Ռուսերենով բուռն քննարկելով ինչ-որ բան՝ նրանք նկատեցին, որ մի տղա հայացքը նրանցից չի կտրում: Կամիլան հարցրեց Քսյուխային, թե ինչու է նա նայում: Դենիսը նայում էր նրանց, քանի որ չէր մտածում, որ իր ընկերուհուց եւ իրենից բացի այստեղ ուրիշ ռուսներ կան: Մի քանի օր անց մենք պայմանավորվեցինք բոլորով հանդիպել Ուոքերի ակումբում: Մեր խոհարար Անդրեն դիջեյ էր, ուստի մենք ամերիկացիներին ցույց տվեցինք, թե ինչպես պետք է ուրախանալ Մաքս Կորժի երաժշտության ներքո:
Հուլիսի կեսերին մեր հանգստյան բազայում աշխատելու եկան Ռուսաստանից եւս 2 աղջիկ՝ Դիանան եւ Պոլինան: Գրեթե ամեն շաբաթ մենք հավաքվում էինք մեր երկու տներում Ուոքերում գտնվող բոլոր ռուսներով եւ հիանալի ժամանակ անցկացնում: Այդ օրերը կմնան իմ հիշողության մեջ, իսկ այդ մարդիկ՝ իմ կյանքում հավերժ:
Օգոստոսի 15-ին Քսյուշան եւ Կամիլան մեկնեցին, նրանք պատրաստվում էին շրջել ավելի քան 5 նահանգներով, առջեւում նրանց սպասում էր ինչ-որ նոր, անհայտ բան, բայց այդ պահին նրանք մտածում էին ինձ մասին: «Ո՞վ է քեզ դիմավորելու աշխատանքից հետո»: Բանն այն է, որ ամեն օր մեզանից մեկը աշխատում էր մինչեւ երեկոյան 10-11-ը, եւ մենք նստում էինք հեծանիվների վրա եւ գնում դիմավորելու միմյանց, քանի որ ճանապարհը անցնում էր անտառի միջով: Իսկ անտառում ում ասես որ չկար՝ եղնիկներ, արջ, կուղբ: Բաժանվելիս արցունքներ կային, բայց ես գիտեի, որ նրանց հետ կապի մեջ կմնանք եւ չենք կորցնի իրար:
Իսկապես, ամեն երեկո մենք զանգահարում էինք նրանց, նրանք կիսվում էին Ամերիկայի քաղաքներում իրենց բացահայտումներով, իսկ ես պատմում էի մեր հին ծանոթների մասին: Հիշում էինք, թե որքան ուրախ էինք ժամանակ անցկացնում, կանոեով զբոսնում, լողանում լճում, հատակին նստած երգում Սկրիպտոնիտ եւ հարյուրերորդ անգամ վերադասավորում մեր տների կահույքը:
