Ես նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես եկավ 2039 թվականը։ 20 տարի առաջ ես նույնիսկ չէի մտածում, որ ամեն ինչ այսպես կարող է լինել։ Այն ժամանակ՝ հեռավոր 2019-ին, ես հանգիստ սովորում էի բժշկական համալսարանում, աշխատում էի որպես բուժեղբայր հիվանդանոցում եւ օգնում էի երեխաներին վիրահատություններից հետո վերականգնվել։ Գիշերային հերթափոխերից հետո վազում էի հանրակացարան, որտեղ ամեն ինչ, նույնիսկ ուտիճները, ապրում էին իրենց ինքնուրույն կյանքով՝ իրենց հոգսերով ու ուրախություններով։ Ես հոգնում էի ինչպես շուն։ Բայց ուսանողական կյանքը իր լույսերն էր բերում։ Չէ՞ որ հենց այդ ժամանակ ես ծանոթացա իմ ապագա կնոջ հետ, ով միշտ իմ կողքին էր։ Նա քաջալերում էր ինձ եւ վստահություն ներշնչում վաղվա օրվա հանդեպ։ Ի դեպ, նրա գաղափարի շնորհիվ ես իմացա, թե ինչ է IEC-ը եւ սկսեցի անգլերեն սովորել։ IEC-ը անվերջ հնարավորություններ է տալիս։ Մենք միասին գնացինք նվաճելու Ամերիկան։ Մենք հասկացանք, որ միասին մենք ուժ ենք։
Բայց! Հիմա 2039 թվականն է, եւ ես ոչնչի համար չեմ զղջում։ Ճիշտ է, եթե հիմա մենք ուսանող լինեինք, ամեն ինչ ավելի օպերատիվ եւ պարզ կլիներ։ Հիմա կարելի է խոսել IEC-ի ցանկացած ներկայացուցչի հետ աշխարհի ցանկացած անկյունից, ցանկացած լեզվով եւ հասնել ցանկալիին։
Իմ գործընկեր բժիշկների հետ միասին մենք մշակել ենք յուրահատուկ ՊՈԼԻԳԼՈՏ ԳԵՆԻ ներդրում ցանկացած մարդու համար։ Տեխնիկապես մենք չենք դիպչում կենսական կարեւոր անոթներին եւ նյարդերին։ Գենը տեղադրվում է Վիլլիզյան շրջանի մեջ եւ արյան հոսքի հետ տարածվում է ամբողջ գլխուղեղով՝ սահուն շփվելով գանգուղեղային նյարդերի հետ, որոնք պատասխանատու են բոլոր զգայարանների համար։ Հիմա յուրաքանչյուրը կկարողանա իսկապես զգալ լեզուները։ Ընթացակարգը լիովին անցավ է։ Այդ պատճառով էլ այս գենը յուրահատուկ է։ Հիմա արդեն կարեւոր չէ, թե որն է մայրենի լեզուն, քանի որ այս գենով կարելի է հասկանալ բոլորին։ Տարբեր լեզուներով խոսող մարդկանց եւ երկրների միջեւ պատնեշը քանդված է։ Այս գենով բացարձակապես յուրաքանչյուրը կարող է ճանապարհորդել եւ չմտածել հասկանալու հետ կապված խնդիրների մասին։
Պոլիգլոտ գենի մշակումից ի վեր մարդիկ սկսեցին չվախենալ արտասահման մեկնելուց։ 2030 թվականից մենք սերտ համագործակցում ենք Ռուսաստանի ողջ տարածքում IEC-ի հետ։ Այդ ժամանակից ի վեր մենք զգալիորեն ավելացրել ենք նրանց աշխատանքը։ Բայց նրանք էլ են ուրախ, քանի որ ավելի շատ հիշողություններ են նվիրում եւ քանդում են սահմանները։ Հիմա ուսանողները ճանապարհորդում են առանց վախի, որ կմոլորվեն անծանոթ երկրում։ Ավելի շատ հաճույք են ստանում աշխատանքից եւ ճանապարհորդություններից։
Իսկ հիմա ուզում եմ կիսվել հաճելի նորությամբ։ Այս տարի IEC-ը ռեկորդային թվով ուսանողների է բաց թողել «ազատ լողի»։ Սրանում մեր վաստակն էլ կա։
Ընդհանուր առմամբ, թռչող մեքենաներ մենք այդպես էլ չսպասեցինք, բայց բժշկությունը վստահորեն առաջ է գնում, ինչը, անկասկած, ուրախացնում է մեզ։
IEC, զարմանում եմ քեզ վրա, ինչպե՞ս ես դու մնում արդիական եւ հայտնի նույնիսկ 50 տարվա գոյությունից հետո։