Որտեղ եմ ապրել՝ The Bowery House
Չիկագոյից Նյու Յորք ես հասա ինքնաթիռով՝ American Airlines ավիաընկերությամբ, մոտ 2,5 ժամում։ Այս ավիաընկերության թռիչքն ինձ դուր եկավ։
JFK օդանավակայանից Մանհեթեն ճանապարհը մետրոյով տեւում է մոտ մեկ ժամ։ Մետրոյից օգտվելու համար, օդանավակայանից Jamaica կայարան եկող air-train-ից դուրս գալիս, անհրաժեշտ կլինի գնել ուղեւորության քարտ եւ վճարել air-train-ի համար (5$): Այս գործողությունը կատարվում է բանկոմատի միջոցով՝ կանխիկ կամ բանկային քարտով։ Ուշադիր եղեք կանխիկ վճարելիս (եթե թղթադրամը սխալ կողմով մտցնեք, բանկոմատն այն չի կարդա եւ չի վերադարձնի)։
Նյու Յորքի մետրոպոլիտենը հարմարեցված չէ ուղեբեռով տեղաշարժվելու համար, ուստի ավելի լավ է ճանապարհորդել թեթեւ։
Եթե ընտրեք նույն հոսթելը, ինչ ես, հաշվի առեք, որ այն գտնվում է վերելակ չունեցող եւ զառիթափ աստիճաններով շենքի երրորդ հարկում, այնտեղ է գտնվում նաեւ վարչակազմը, ուստի ուղեբեռը բարձրացնելուն ձեզ չեն օգնի։ Հոսթելն ունի լավ դիրք եւ շահավետ գին, բայց պայմանները ցանկալի են թողնում։ Տեղավորվելիս ուշադրություն դարձրի սրբիչի եւ ջրի հետ միասին առաջարկվող ականջակալներին (ականջի խցաններին), բայց շաբաթ գիշերը հասկացա, թե ինչու է հոսթելի վարչակազմը հոգացել այդ մասին՝ բնակիչների աղմուկից բացի, լսվում էր նաեւ չքնող, զբոսնող քաղաքի փողոցային աղմուկը։ Առաջին գիշերը դժվար էր քնել։
Նյու Յորքի փողոցների մասին առաջին տպավորությունները չպետք է փչացնեն ձեր տրամադրությունը։ Նայեք վեր՝ այնտեղ աշխարհի ամենահայտնի քաղաքի քարե ջունգլիներն են։
Նյու Յորքում առաջին առավոտյան ես որոշեցի ոտքով գնալ Կենտրոնական այգի։ Ես քայլեցի մոտ մեկ ժամ, ուստի այգով լիարժեք զբոսնելու համար ուժերս չբավականացրին։ Ես հասա միայն կենտրոն, վերադառնալու առիթ կլինի։ Կիրակի օրը այգում մարդաշատ է, բայց նույնիսկ այդպիսի օրը կարելի էր գտնել հանգիստ տեղ եւ ազատ նստարան։ Եվ դա զարմանալի է 8,5 միլիոն բնակիչ ունեցող քաղաքի համար։ Երեկոյան ես ուղեւորվեցի Times Square։ Ճանապարհին հանդիպում են բազմաթիվ հուշանվերների խանութներ՝ մատչելի գներով ապրանքներով։ Շատ ապրանքներ ստանդարտ եւ անճաշակ էին թվում։ Ուշադրության արժանի հուշանվերներ ես հանդիպեցի միայն Նյու Յորքի հանրային գրադարանում եւ Empire State Building-ի բաժնում։ Բրոդվեյով ավելի ու ավելի բարձրանալիս թվում է, թե օրը փոխարինվում է գիշերով՝ այնպես են փայլում գովազդային վահանակների լույսերը։ Հրապարակում զբոսաշրջիկների բազմություն էր, չնայած նրան, որ ամենուր կարգուկանոնին հետեւում են ոստիկանները, եղեք ուշադիր եւ պահպանեք ձեր իրերը (ես, օրինակ, ուսապարկը հագա որովայնիս, ոչ թե մեջքիս)։ Հենց այնտեղ՝ Times Square-ում, զգացվում է, որ քաղաքը երբեք չի քնում, այնտեղ ցերեկվա պես լուսավոր է։
Նյու Յորքյան իմ զբոսանքների երկրորդ օրն ավելի հագեցած էր։ Վաղ առավոտից ես ուղեւորվեցի Նյու Յորքի հանրային գրադարան, այնուհետեւ Ազատության արձանի կողքով լողացի անվճար լաստանավով, որը երթեւեկում է Մանհեթենի եւ Սթեյթեն Այլենդի միջեւ։ Լողալիս զգացի այն հույսը դեպի պայծառ ապագա, անվտանգությունն ու հանգստությունը, որը այս արձանը ներշնչում էր Ամերիկայի ափեր ժամանող բոլորին։ Հետո ես այցելեցի Memorial Park, որը նվիրված է 11.09.2001-ի իրադարձություններին, որովհետեւ դրանք անտարբեր չթողեցին ամբողջ աշխարհին։ Շատրվան-հուշարձանների դիզայներների մտահղացումը ստեղծում է որոշակի տրամադրություն, ստիպում է յուրաքանչյուր այցելուի մտածել կյանքի անցողիկության եւ արժեքի մասին։ Երեկոյան ես որոշեցի բարձրանալ Empire State Building-ի դիտահարթակ։ Ճանապարհին ես անցնում էի հայտնի Սուրբ Պատրիկի տաճարի կողքով եւ, քանի որ այն բաց էր զբոսաշրջիկների համար, առաջին անգամ հայտնվեցի կաթոլիկ տաճարի ներսում։ Ինձ վրա տպավորություն թողեց երգեհոնային երաժշտությունը, որի թրթռումները, թվում էր, ցնցում են օդը։ Դա արժե գոնե մեկ անգամ լսել։ Empire State Building-ի երեկոյան դիտման մուտքը ձեզ կարժենա 38$։ Բարձրանալուց առաջ ձեզ սպասում է հետաքրքիր ցուցահանդես՝ նվիրված Նյու Յորքի խորհրդանիշներից մեկի պատմությանը։ Սովորաբար նման ցուցադրությունները ձանձրալի են, բայց սա ձեզ դուր կգա։ Դիտահարթակը բաց երկնքի տակ է, ուստի լավ կլինի ձեզ հետ վերցնել բաճկոն կամ կոֆտա, որովհետեւ քամոտ է։ Գիշերային քաղաքի տեսարանը ֆանտաստիկ է, դժվար է հավատալ, որ դա տեսնում ես կենդանի, այլ ոչ թե լուսանկարչական պաստառների վրա՝ միլիոնավոր շենքեր, միլիարդավոր լույսեր, երեկոյան Նյու Յորքի եռացող կյանքը։ Ցանկանում ես քեզ զգալ դրա մի մասնիկը։
Ես ցանկանում էի մեկ այլ մայրցամաքում իմ վերջին օրվա լուսաբացը դիմավորել Բրուքլինի կամրջի վրա։ Ես, ցավոք (կամ բարեբախտաբար), չկարողացա այդքան վաղ արթնանալ, բայց առավոտյան արեւի ճառագայթները այնուամենայնիվ հաջողվեց տեսնել։ Այս զբոսանքից հետո ես վերջնականապես սիրահարվեցի Նյու Յորքին՝ քայլելով հանգիստ, դեռ քնած, արեւոտ քաղաքով, եւ մի քանի ժամից հեռանալը բացարձակապես չէի ցանկանում։
Օդանավակայան տանող իմ ճանապարհը լի էր արկածներով, բայց գլխավորը՝ մի՛ շփոթեք մետրոյի կայարանը։ Air-train հասնելու համար պետք է դուրս գալ Jamaica կայարանում, բայց նախավերջինում, ոչ թե վերջինում։
Ինձ չհաջողվեց դիմավորել լուսաբացը, բայց ինձ ճանապարհեց մայրամուտը՝ անհավանական պայծառ ու գունագեղ, ինչպես իմ ամբողջ ամառը։
