2039 թվականի դեկտեմբերի 11, 18:45

• Սիրելիս, սա պարզապես խելագարություն է: Թռչել դեպի Լուսին: Դու քո մտքի՞ն ես, - վրդովված բացականչեց Դոկտոր Ուեսթը՝ փորձելով ուշքի գալ լսածից:

• Հայրիկ, նման հնարավորություն շատ հազվադեպ է լինում, եւ ես պարզապես իրավունք չունեմ չօգտվել դրանից, - պատասխանեց Մայլին:

• Դու գոնե հասկանո՞ւմ ես, թե դա որքան հեռու է: Թռչե՞լ: Դեպի Լուսի՞ն: Սա լիակատար խելագարություն է, իմ սիրելի դուստրը պատրաստվում է միայնակ թռչել Լուսին: Քիմ: Քիմ: Մի բան ասա նրան, խելքի բեր: Նման երիտասարդ տարիքում տիեզերք թռչելը վտանգավոր է: Խելքի բեր նրան:

• Սիրելիս, մեր փոքրիկ Մայլին վաղուց արդեն երեխա չէ, պարզապես նայիր նրան: Ես հասկանում եմ քո անհանգստությունը: Ես ինքս էլ վախենում եմ, որովհետեւ Մայլին ամենաթանկն է, ինչ ունեմ: Եվ այնուամենայնիվ, վաղ թե ուշ, յուրաքանչյուր նավի համար գալիս է մի պահ, երբ անհրաժեշտ է լքել հարազատ նավահանգիստը եւ մեկնել անհայտ հողեր որոնելու: Չէ՞ որ եթե նավը մնա ծովախորշում, ապա վաղ թե ուշ այն կթոշնի, ինչպես վարդը ձմռանը: Մայլի, իմ սիրելի Մայլի, ես քեզ սիրում եմ ամբողջ սրտով, դու գիտես, եւ ինձ, ինչպես եւ քո հայրիկին, իսկապես վախենալու է քեզ բաց թողնել: Եվ եթե մենք դա հիմա չանենք, ապա սեփական ձեռքերով կկպցնենք քո թեւերը, իսկ դրանք քեզ տրված են, որպեսզի թռչես, չէ՞ որ այդպես է:

• Այո, մայրիկ, - ամաչկոտ ժպտաց Մայլին լսածից հետո:

• Սիրելիս, մենք պետք է մեր դստերը հնարավորություն տանք դրսեւորելու իրեն: Պարզապես հիշիր քեզ: Նրա տարիքում դու միայնակ հաղթահարեցիր ամբողջ օվկիանոսը, քո աչքերը տեսան տասնյակ երկրներ, հազարավոր վայրեր, հարյուր հազարավոր մարդիկ: Հիմա եկել է պահը, երբ մենք պետք է հավատանք Մայլիին եւ թույլ տանք նրան թռչել, հասկանո՞ւմ ես:

• Այո... կարծում եմ... ախ, դու ճիշտ ես: Մայլի, սիրելիս: Ես քեզ շատ եմ սիրում, դու գիտես, ես անընդհատ կրկնում եմ դա, եւ թող իմ ձայնի եւ սրտիս մեջ հիմա դող լինի, բայց այս կյանքում ամենից շատ ես ուզում եմ տեսնել ուրախությունը քո աչքերում: Այո, իմ պատասխանը այո է, - ասաց Դոկտոր Ուեսթը, որից հետո թեթեւություն զգաց:

• Հայրիկ, մայրիկ, ես ձեզ երկուսիդ էլ այնքան շատ-շատ-շատ եմ սիրում, շնորհակալություն, - ուրախ բացականչեց Մայլին՝ հրաժարվելով հավատալ, որ ծնողները, այնուամենայնիվ, թույլ են տվել նրան օգտվել հնարավորությունից եւ իրականացնել իր հեռավոր մանկության երազանքը:

Երազանքները ծնվում են Տիեզերքում, որպեսզի իրականանան եւ մարդկանց պարգեւեն անկեղծ երջանկության պահեր: Այդպես էլ պատահեց Մայլիի հետ: Դեռ մանկուց նա երազում էր, որ ապագայում, երբ մեծանա, կթռչի Լուսին: Ծիծաղելի եւ անիրական է հնչո՞ւմ: Համենայն դեպս, այդպես էր մինչեւ 2025 թվականը, քանի դեռ չէին ավարտվել ինքնուսուցման ընդունակ Արհեստական Ինտելեկտի մշակումները: Սա իրական բեկում էր, սենսացիոն հրաշք: Այս հայտնագործության շնորհիվ մշակվեց հսկայական ինքնավար տիեզերակայանի նախագիծ, որի չափերը համեմատելի էին ամբողջ մայրցամաքի հետ: Այն անվանեցին «Պանդորա»:

«Պանդորան» զարգանում էր հսկայական արագությամբ: Դրա կառուցումն ավարտվեց 2031 թվականին, եւ նույն տարում ուղարկվեցին առաջին հարյուր «Նորմանդիա» տիեզերանավերը՝ կայանը բնակեցնելու համար: «Պանդորան» դարձավ աշխարհի նոր Հրաշալիք, իրական բեկում բոլոր առումներով՝ բացարձակ այլ էկոհամակարգ, նոր, նախկինում անհայտ կենդանիների տեսակներ, որոնց մասին կարելի էր միայն երեւակայել, Պանդորայի հսկայական անծայրածիր կախարդական անտառները, որոնք իրենց մեջ ներառել էին ամբողջ գեղեցկությունը, որին բնությունը միայն օժտված է: Եվ այս ամբողջ գեղեցկության մեջ մարդիկ ապրում էին բնության հետ ներդաշնակ՝ շարունակելով կատարելագործել իրենց ստեղծագործությունը: Տարիների ընթացքում Պանդորան հասավ կատարելության. Լուսնի 90%-ը յուրացված էր եւ ապահովված թթվածնով, Պանդորայի անծայրածիր անտառները ձգվում էին մինչեւ հորիզոն եւ լցված էին կենդանիների ու բույսերի նոր տեսակներով, որոնց գեղեցկությունը տեսնելիս շունչը կտրվում է, եւ սիրտը սկսում է ավելի ու ավելի արագ բաբախել: Պանդորա կարող էին հասնել միայն քչերը, իսկ ցանկացողները միլիոնավոր էին: 2033 թվականին Կառավարությունում հարց բարձրացավ, թե ինչպես օգնել, առաջին հերթին, աճող սերունդներին ավելի մոտիկից ծանոթանալ Պանդորային, եւ որպես արդյունք՝ որոշվեց գործարկել տրանսմոլորակային փոխանակման ծրագիր, որի անալոգները Երկրի վրա արդեն գոյություն ունեին տասնյակ տարիներ շարունակ: Այն անվանեցին «Work and Travel: Pandora»:

2040 թվականի դեկտեմբերի 12, 10:15

Հաջորդ առավոտ Մայլին զանգահարեց Transplanetary Exchange Center կամ պարզապես TEC: Աղջկա զանգին նույն վայրկյանին պատասխանեց Քլոեի ձայնը՝ վերջին սերնդի անդրոիդի, որն օժտված էր արհեստական ինտելեկտով, որն ընդունակ էր ինքնուսուցման եւ սեփական հույզերն ու ապրումները արտահայտելու: Մայլիին առաջարկվեց հարցազրույց անցնել անմիջապես ղեկավարության հետ, ինչի համար Քլոեն խնդրեց Մայլիին հագնել վիրտուալ իրականության ակնոցներ, կարգավորել հոլոգրամի պատկերումը եւ մուտք գործել TEC համակարգ: Եվ լույսը մի պահ մարեց, եւ աչքերը բացելով՝ Մայլին արդեն կանգնած էր Կենտրոնի մեջտեղում:

Կենտրոնն իսկապես հսկայական է. երկնաքեր՝ բազմաթիվ վայրէջքային հարթակներով թռչող ուլտրաձայնային հիպերքարերի համար, դրանց լիցքավորման կայաններ, հետազոտական լաբորատորիաներ, որտեղ գիտնականներն իրականացնում են իրերը զգալի հեռավորությունների վրա հեռահաղորդելու առաջին հաջող փորձերը: Այս հսկայական մեխանիզմի մեջ վայրերի եւ մանրամասների առատությունից Մայլիի աչքերը փայլում էին: Մուտք գործելով Կենտրոն՝ Մայլին պետք է անցներ նույնականացման հսկողություն՝ նախնական գրանցմամբ: Հենց որ ընթացակարգն ավարտվեց, Մայլին ուղեւորվեց ուղիղ հարցազրույցի Ռիչարդի հետ՝ Պանդորա ուսանողների տրանսմոլորակային տեղափոխումներով զբաղվող բաժնի պետի հետ:

• Ասա ինձ, Մայլի, ի՞նչ է նշանակում քեզ համար տեսնել Պանդորան, - հարցրեց Ռիչարդը, եւ նրա դեմքին թեթեւ ժպիտ հայտնվեց:

• Սա իմ երազանքն է դեռ մանկուց: Մայրս միշտ ասում էր ինձ, որ երազանքները ստեղծված են իրականանալու եւ մեզ երջանիկ դարձնելու համար: Իսկ եթե մենք երջանիկ ենք, ապա մեր ծնողները, նայելով մեզ, նույնպես դառնում են ավելի երջանիկ, - պատասխանեց նրան ամաչկոտ Մայլին:

Դադար: Հսկայական համայնապատկերային պատուհաններով անցնող մայրամուտի ճառագայթները հավասարաչափ ընկնում էին Ռիչարդի դեմքին, որի վրա սառել էր զարմանքի զգացումը: Մի քանի վայրկյան անց այն փոխարինվեց ջերմ ժպիտով: Նա նայեց Մայլիին եւ պատմեց մի պատմություն այն մասին, թե ինչպես ինքը ժամանակին հետեւեց իր երազանքին, եւ այն նրան բերեց այնտեղ, որտեղ նա գտնվում է հիմա: Մեկ քաջ որոշում ընդմիշտ փոխեց նրա կյանքը:

• Մայլի, դու հիշեցնում ես ինձ ինձ քո տարիքում: Ժամանակին ես էլ վստահեցի իմ երազանքին եւ որոշեցի իրականացնել այն: Չէ՞ որ կյանքը մեզ տրված է նոր հորիզոններ նվաճելու համար՝ չնայած ամեն տեսակ կասկածներին, իսկ կասկածները մեր ամենավատ թշնամին են: Յուրաքանչյուր ճանապարհորդություն փոխում է մարդուն ներսից, եւ ես իսկապես ուզում եմ նորից տեսնել քեզ, Մայլի, տեսնել այն բանից հետո, երբ դու այցելես Պանդորա եւ վերադառնաս տուն:

Նա սառեց տեղում: Մաշկի վրայով սարսուռ անցավ այն գիտակցումից, որ շատ շուտով նա կտեսնի այն, ինչ այդքան երկար ցանկացել էր: «Պանդորա... շատ շուտով ես կնայեմ քո աչքերի մեջ», - շշնջաց Մայլին եւ ժպտաց:

2040 թվականի մայիսի 30, 09:15

Եկավ մեկնելու օրը: Մայլիի ծնողները ամուր գրկում էին նրան, բայց նրանց սրտերում այլեւս վախ եւ անվստահություն չկար, միայն հպարտություն եւ երջանկություն իրենց դստեր համար, որը դեռ երեկ փոքրիկ աղջիկ էր, իսկ մի քանի րոպեից նրան վիճակված է թռչել հազարավոր կիլոմետրեր ամպերից վեր՝ ընդառաջ իր երազանքին:

• Հետհաշվարկ՝ 5-4-3-2-1: Մեկնարկ, - հնչեց համակարգի ձայնը, եւ նավի ուլտրաձայնային տուրբինները սկսեցին աշխատել լի հզորությամբ, գրավիտացիոն բարձիկն անջատվեց, եւ նավը սլացավ վեր՝ կտրելով օդը, իր հետեւից թողնելով միայն արեւային հետք: Մայլին չէր կարողանում հավատալ այն բանին, թե ինչ էր նոր տեղի ունեցել իր հետ: «Ժամանակն է ծանոթանալ քեզ հետ, Պանդորա», - շշնջաց Մայլին եւ քնեց:

Արթնանալու ժամանակն է: Շարժիչները հանդարտվում են, տեղի է ունենում մագնիսական բարձիկի գործարկում՝ մենք վայրէջք ենք կատարում:

Պանդորա ժամանելուն պես Մայլիին ներկայացրին իր նման առաջին անգամ ժամանած երեխաներին: Կենտրոնի ծրագրի պայմանների համաձայն՝ նրանք բոլորն իրավունք ունեին գտնվել Պանդորայում եւ ուսումնասիրել այն 3 ամսվա ընթացքում: Նաեւ Մայլին եւ նրա նոր ընկերները պետք է օգնեին կայանի բնակիչներին այն առաջադրանքներով, որոնք նրանց կհանձնարարվեին: Շատ հաճախ դրանք կապված էին բույսերի նոր տեսակների ուսումնասիրությանը եւ Պանդորայի տարածքներում կենդանիների նոր տեսակների որոնմանը օգնելու հետ: Կենդանիներն այստեղ իսկապես շատ են՝ սկսած «Բրիտվոխվոստ»-ից մինչեւ թռչող «Լիար»-ը, որի ականջները ձեւով եւ գույնով հիշեցնում էին Երկրի ամենավառ թիթեռի թեւերը, ի հավելումն ամեն ինչի՝ Լիարները ունեն հրաշալի ձայն, եւ երբ լսվում է նրանց երգը, թվում է, թե անտառն ինքն է երգում:

Օրեցօր ուսումնասիրելով Պանդորան՝ Մայլին եւ նրա արկածախնդիրների թիմը հասցրին լինել անծայրածիր ջունգլիներում, որոնք լի էին հրաշալի բնակիչներով: Նրանք նվաճեցին Նաոս լճի ալիքները եւ գիտնականների թիմի հետ հասցրին նույնիսկ լինել դրա խորքերում՝ ուսումնասիրելով դրա բնակիչներին: Ամեն օր տեղի էին ունենում նոր արշավներ արկածներ որոնելու համար, նոր հետազոտություններ եւ փորձություններ, անթիվ վերելքներ եւ փոքր անկումներ, չէ՞ որ միշտ չէ, որ ամեն ինչ ընթանում է այնքան հարթ, որքան մենք կցանկանայինք, բայց կյանքն այդպիսին է. առանց անակնկալների հնարավոր չէ:

Ժամանակը թռչում էր լույսի արագությամբ: Այն երբեք չի սպասում, կանգառներ չի անում: Եվ ահա արդեն մոտենում էր օգոստոսը: Պանդորայում այս ամիսը համարվում է հատուկ, քանի որ հենց օգոստոսի վերջին երկու շաբաթվա ընթացքում Սիաքս լեռան վրա, որի գագաթը անդադար ծածկված է աստղային լույսով, ինչպես կախարդական ծածկոց, տարին մեկ անգամ տեղի է ունենում Աստղային Վիշապի ծնունդը: Սրանք հատուկ էակներ են: Ծնվելուց 21 օր անց նրանք սլանում են վեր եւ լքում Պանդորան՝ ուղղվելով դեպի Տիեզերքի անծայրածիր տարածքներ՝ փնտրելով այն վայրը, որտեղ իրականում ծնվում են աստղերը, որոնք լուսավորում են ճանապարհը յուրաքանչյուրի համար, ով պատրաստ է հետեւել իր երազանքին մինչեւ վերջ:

2040 թվականի սեպտեմբերի 5, 19:15

Օրերս Կենտրոնից հաղորդագրություն ստացվեց այն մասին, որ ծրագրի ժամկետները մոտենում են ավարտին: Հոգում թեթեւ տխրությամբ Մայլին եւ նրա ընկերները, նստած ընդհանուր դահլիճում, բարձրաձայն կարդում էին այս ուղերձը: Անցած ամռան ընթացքում երեխաները շատ մտերմացան եւ դարձան արդեն որպես մեկ ամբողջություն, որպես ընտանիք: Բաժանվել ոչ ոք չէր ուզում, ուստի երեխաները խոստացան միմյանց, որ տուն վերադառնալուց հետո մի օր նորից կվերադառնան Պանդորա, բայց մինչ այդ կհանդիպեն այնտեղ՝ ներքեւում, հարազատ Երկրի վրա: Եթե իմանայիք, թե որքան գեղեցիկ է Երկիրը տիեզերքից:

2040 թվականի սեպտեմբերի 7, 11:15

«Նորմանդիա» շաթլը պատրաստվում է թռիչքի: Երեխաները, հրաժեշտ տալով կայանի բոլոր բնակիչներին, բարձրացան նավ եւ զբաղեցրին իրենց տեղերը: Մայլին զբաղեցրեց պատուհանի մոտի տեղը. այնտեղից հստակ երեւում էին աստղերը: Ամբողջ հետադարձ ճանապարհին նա նայում էր Տիեզերքի անծայրածիր սահմաններին, թռչող գիսաստղերին եւ փայլող աստղերին: Նրանց փայլը մարմնավորում էր նոր սկիզբ մի աղջկա համար, որը ժամանակին երազում էր լինել տիեզերքում: Եկել էր տուն վերադառնալու, ծնողներին գրկելու, ինչպես նաեւ Կենտրոն եւ Ռիչարդին այցելելու ժամանակը: Ամբողջ ճանապարհին Մայլին նայում էր աստղերի փայլին եւ ժպտում, իսկ գլխում միայն այն խոսքերն էին, որոնք արտասանել էր Ռիչարդը նրա թեկուզ կարճ, բայց եզակի ճանապարհի սկզբում. «Ճանապարհորդությունները փոխեցին ինձ»: