Նույն օրը մենք պետք է գրանցվեինք աշխատանքի, բայց Dunkin’ Donuts-ում մեզ հաջողությամբ անտեսեցին աշխատանքային փաստաթղթերը լրացնելու հարցում։ Առաջին անհաջող հանդիպումը տհաճ տպավորություն թողեց Dunkin’-ի կառավարման մասին։ Ցավոք, այդպես էլ եղավ։ Եվ հաջորդ ամբողջ շաբաթվա ընթացքում գործը առաջ չգնաց։

Dunkin’-ում հանդիպեցինք ընկերուհու։

Մեր մոտ քիչ գումար կար, քանի որ ես եւ ընկերս միասին ընդամենը 700 դոլար ունեինք. այդ պատճառով մենք դարձանք Dollar Tree-ի եւ 7-Eleven-ի 1 դոլարանոց պիցցաների մշտական հաճախորդները։

Անպայման վերցրեք մոտ 800 դոլար մեկ անձի համար, որպեսզի ձեզ բավականացնի ձեր բոլոր կարիքների համար։

Մոտ 10 օր անց սկսվեց իմ առաջին հերթափոխը Dunkin’-ում։ Այնտեղ երեք օր աշխատելուց հետո այնպիսի զգացողություն էր, կարծես մեկ ամիս կամ ավելի եմ աշխատել։ Իսկ դա շաբաթական ընդամենը 32 ժամ էր, գումարային առումով ստացվում էր մոտ 360 դոլար ($360 - $120 կացարան = $240 = դու երբեք չես փակի ծրագրի ծախսերը)

Առաջին օրերին ստանալով 7-10 դոլար թեյավճար՝ մենք գոռում էինք եւ ուրախանում, հավաքում էինք ամեն մի մետաղադրամ, ամեն մի դոլար եւ մտածում՝ Վա՜ու!!! Այս տեմպերով մենք կհարստանանք, եւ ամեն ինչ հիանալի կլինի!!!

Իսկ հետո... J-1 Visa ուսանողները մեզ զրկեցին այդ երեւակայություններից՝ իրենց 300 դոլար թեյավճարներով, որոնք նրանք վաստակում էին մեկ օրում։

Մենք մտածում էինք, թե ինչ անհաջողակ ենք։

Մեր սպասելիքներն ու երազանքները բնավ չէին համընկնում իրականության հետ։

Հենց այդ ժամանակ էլ սկսվեց երկարատեւ դեպրեսիան...