@page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% }
Բարեբախտաբար, մարդկությունը տեղում չի կանգնում, ամեն ինչ զարգանում է՝ տեխնոլոգիաները, գիտությունը, հեռուստատեսությունը եւ հատկապես երկրները։ Ես անկեղծորեն հավատում եմ, որ Ղազախստանը մի օր դուրս կգա երրորդ աշխարհի երկրների ցանկից եւ կդառնա ամենաարագ զարգացող պետություններից մեկը։
Երիտասարդությունը՝ աճող սերունդը, ցանկացած զարգացող երկրի գլխավոր հաղթաթուղթն է։ Հենց այդ պատճառով էլ մեզ համար այնքան կարեւոր է հետեւել, թե ինչ միջավայրում ենք մենք՝ երիտասարդներս ապրում եւ ինչով ենք հետաքրքրվում, քանի որ երկրի ապագան կախված է լինելու մեզանից։
IEC.Exchange-ը իր հերթին արդեն ավելի քան 10 տարի բավականին կարեւոր դեր է խաղում երիտասարդների կյանքում, նրանք անում են մի նշանակալի բան, որը ես կցանկանայի առանձնացնել՝ զարգացնում են արտաքին աշխարհայացքը։ Ճանապարհորդելով եւ ապրելով մեկ այլ երկրում՝ մենք քաղում ենք կենսափորձ, նպատակներ, հավակնություններ, մշակույթ եւ թարմացնում ենք մեր մտածելակերպը։ Մենք սովորում ենք այլ ազգերից, թե ինչպիսին չպետք է լինել եւ հակառակը։ Ամերիկացիները ազատ ժողովուրդ են, նրանք ունեն այն արժեքավոր հավատը, որ «անհնարին ոչինչ չկա»։ Ես վստահ եմ, որ շատ ուսանողներ մի օր ցանկանում են լինել նույնքան անկախ եւ վստահ իրենց գործողություններում եւ իրենց վաղվա օրվա մեջ։
Տարեցտարի IEC.Exchange-ը հազարավոր ուսանողների է ուղարկում նոր տպավորությունների հետեւից՝ նրանց հնարավորություն տալով բացվել կամ մշակութային առումով վերածնվել։ Գլխավոր հարցը՝ ի՞նչ է մեզ սպասվում 30 տարի անց՝ 2039 թվականին։
Ուզում եմ պատկերացնել, որ 30 տարի անց ես արդեն 50-ամյա Այնաշ կլինեմ։ Այժմ 2019 թվականն է, ես 20 տարեկան եմ եւ մարքեթոլոգ եմ, որովհետեւ այդ մասնագիտությունը պահանջված է եւ հետաքրքիր ինձ համար։ Բայց ես անկեղծորեն գաղափար չունեմ, թե ինչ կլինի իմ հետաքրքրությունների հետ 30 տարի անց, քանի որ դրանք այնքան անկայուն են։ Ճանաչելով ինձ՝ ես ուզում եմ զբաղվել տասնյակ ամենատարբեր հոբբիներով, սակայն օրվա 24 ժամը ինձ կտրականապես չի բավականացնում։ Մի երազանք ես, այնուամենայնիվ, ունեցել եմ եւ ունեմ՝ ծերության տարիներին (հենց երբ 50 տարեկանը լրանա) մեկնել ծովային արշավախմբի։ Գիտեմ, որ դա մի քիչ անիրական է հնչում, որովհետեւ անհրաժեշտ է գերազանց ֆիզիկական պատրաստվածություն, եւ ծովային կենսաբանության գիտելիքներս առայժմ զրո են։ Այնուամենայնիվ, հղում անելով Ամերիկայի «Անհնարին ոչինչ չկա» կարգախոսին, ով գիտե, գուցե ես էլ մեկնեմ այդ ծովային արշավախմբին եւ սուզանավով իջնեմ Խաղաղ օվկիանոսի Մարիանյան իջվածք։
Ես բլոգը անվանել եմ “development”, քանի որ այդ բառը հավասարեցնում եմ IEC.Exchange գործակալությանը։ Վստահ եմ, որ 30 տարի անց այս կազմակերպությունը կհասնի բոլորովին նոր մակարդակի, ես մեծ հաճույքով կուղարկեի իմ երեխաներին, թոռներին՝ փորձելու այդ անկրկնելի ամերիկյան փորձը։ 2039 թվականին ես տեսնում եմ.
Նախ՝ ուսանողները հնարավորություն կստանան աշխատել մեգապոլիսներում, ինչպիսիք են Նյու Յորքը կամ Չիկագոն։ Կարծում եմ՝ IEC.Exchange-ի համակարգը կզարգանա այնքան, որ նրանց համար դժվար չի լինի հետեւել խոշոր քաղաքներում գտնվող ուսանողներին։
Երկրորդ՝ լինելով “Work&Travel 2019”-ի մասնակից՝ ես երազում էի լինել հայտնի Հավայան կղզիներում՝ առանց մեկ երիկամ վաճառելու։ Կարծում եմ, որ 30 տարի անց երիտասարդ սերունդն արդեն հնարավորություն կունենա պաշտոնապես աշխատել դրախտային Հավայան կղզիներում, եւ լոգիստիկան դեպի աշխարհի այդ կետը շատ ավելի լավ զարգացած կլինի, ինչը կբերի ավելի մեծ թվով զբոսաշրջիկների։
Երրորդ՝ IEC.Exchange-ը ներկայումս զբաղվում է ուսանողների ուղարկմամբ ոչ միայն ԱՄՆ, այլեւ Եվրոպա։ Սակայն “Work&Travel USA”-ն ունի ամենաբարձր պահանջարկը, ուստի 30 տարի անց ես տեսնում եմ IEC.Exchange-ի փոքրիկ մասնաճյուղ Ամերիկայի յուրաքանչյուր նահանգում։ Յուրաքանչյուր մասնաճյուղում կլինի առնվազն 1 աշխատակից-ներկայացուցիչ, որը կարող էր դառնալ ծրագրի մասնակիցներից մեկը, ում IEC.Exchange-ը ժամանակին ծանոթացրել էր ԱՄՆ-ի հետ։
«Մենք պետք է շարժվենք միայն առաջ, նույնիսկ եթե կարող ենք միայն սողալ»
Հուսով եմ, որ երիտասարդ սերունդը կգիտակցի այս արտահայտության իմաստությունը եւ չի կանգնի ոչնչի առաջ՝ զարգացնելով իր արտաքին աշխարհայացքը։