Որպես կանոն, շատերը տարեվերջին ամփոփում են անձնական արդյունքները՝ ընդգծելու համար այն, ինչի վրա դեռ պետք է աշխատել, կամ գովաբանելու իրենց այն բանի համար, ինչ պլանավորվել եւ արվել է։ Ես ինձ չեմ սահմանափակում միայն անձնական ձեռքբերումների մասին մտքերով, այլ փորձում եմ նաեւ վերլուծել, թե ինչ է փոխվել աշխարհում եւ ինչի վրա մենք դեռ պետք է աշխատենք։ Մենք դեռ ձգտելու տեղ ունենք, բայց այն, թե ինչպես ենք մենք ավարտում այս տասնամյակը, չի կարող չուրախացնել։ Ինձ համար անցնող տարվա հաջողությունը մարդկանց անտարբերությունը չէր համաշխարհային էկոլոգիայի, քաղաքականության, ինքն իրեն եւ այլ մարդկանց ընդունման նկատմամբ, եւ ամենակարեւորը՝ խաղաղության եւ արդարության ծարավը։

Ապագայի մասին խոսել սկսելով՝ կցանկանայի մի փոքր նախաբան գրել։ Ես անչափ շնորհակալ եմ ընկերներիս ապագայի վերաբերյալ ամենաանհավանական գաղափարները քննարկելու համար եւ գովազդի մշակութային վերլուծության իմ դասախոսին, ով ստիպեց ինձ փորփրել տարբեր հոդվածներ, իմ մտքերը, որպեսզի հասկանամ, թե ինչպիսին կցանկանայի տեսնել աշխարհը մի քանի տասնամյակ անց եւ ինչպիսին այն իրականում կլինի։

Առաջին հերթին ուզում եմ նկարագրել ապագայի մասին իմ խելահեղ տեսությունը՝ կոնկրետ ամբողջ աշխարհի համատեքստում։ Գիտությունն ու տեխնոլոգիաները հիմա այնքան արագ են զարգանում, որ իմ ենթադրությունները կարող են իրականում ազդել մեզ վրա 2039 թվականին, թեեւ սկզբում կարող է թվալ, որ դա 3039 թվականի մասին որեւէ ֆիլմի ֆանտաստիկայի սահմաններից դուրս է։ Դուք երբեւէ մտածե՞լ եք մարդկային փորձի, մարդկային գիտելիքների եւ զգացմունքների արժեքի, կամ հարաբերությունների արժեքի մասին։ Ես միշտ եմ այդ մասին մտածում։ Ես միշտ ցավագին եմ արձագանքում մտերիմ մարդու կամ ինձ համար հետաքրքիր մարդու հեռանալուն։ Վերցնենք, օրինակ, Մայքլ Ջեքսոնին։ Մարդ-մեքենա։ Մարդ-ժայռ։ Չնայած վերջին նորություններին, որոնք բացահայտվել են HBO ալիքի վավերագրական ֆիլմում, սա այնպիսի հսկայական փորձ ունեցող մարդ է, որ նույնիսկ սարսափելի է պատկերացնելը։ Մարդն իր ողջ կյանքի ընթացքում սովորել է, զգացել, սիրել, ճանաչել, աշխարհին բերել իր սեփականը, իսկ մի պահ այդ ամենը չեղավ։ Ապագա սերունդը նրա մասին կիմանա միայն վավերագրական ֆիլմերով, ինչ-որ պահպանված ձայնագրություններով եւ լուսանկարներով։ Կամ իրականությունից դուրս մեկ այլ օրինակ՝ մայաների քաղաքակրթությունը։ Եթե չեմ սխալվում, գիտնականները մինչ օրս չեն կարողանում բացահայտել, թե ինչպես են նրանք կառուցել իրենց տները առանց որեւէ կապող տարրերի, եւ այդ կառույցները պահպանվել են մինչ օրս։ 2039 թվականին բոլոր հարցերը կվերանան, որովհետեւ մարդիկ կդառնան ռոբոտներ։ Կարելի է ասել, ինչպես «Ֆուտուրամա» մուլտսերիալում։ Ոսկրային հյուսվածքի կամ ԴՆԹ տարրի շնորհիվ գիտնականները կկարողանան ստեղծել ռոբոտ, որն ունի մահացած մարդու հետ լիովին նույն գիտելիքները, զգացմունքները, հիշողությունները։ Ռոբոտն այլեւս չի թվա որպես անզգա մեքենա, որին մենք պատկերացնում ենք։ Օրինակ՝ այս տարի ֆրանսիացի ինժեներները մշակել են հեռախոսի պատյան՝ մարդու մաշկի նմանությամբ, որը արձագանքում է ծիծաղեցնելուն եւ կծմծելուն։ Եթե դա հորինել են հիմա, ապա պատկերացրեք, թե ինչպիսի ռոբոտ կլինի 2039 թվականին։ Վստահ եմ, որ գիտությունը այնքան առաջ կգնա, որ մենք նույնիսկ կկարողանանք զգալ ռոբոտի ջերմությունը՝ դիպչելով նրա մաշկին, իսկ մազերն ու եղունգները կաճեն ինքնուրույն։ Աշխարհը կվերադարձնի հանճարեղ եւ հայտնի մարդկանց, իսկ յուրաքանչյուր մարդ կկարողանա վերադարձնել նրան, ում երբեւէ կորցրել է։ Ընկերուհիս մի անգամ հարցրեց ինձ. «Այսօր, բացի էկոլոգիական օրակարգից, գոյություն ունի եւս մեկ գլոբալ խնդիր ─ գերբնակեցում։ Դու չե՞ս մտածել, թե ինչ կլինի, եթե ապրող մարդկանց ավելանան նաեւ ռոբոտները»։ Մտածել եմ։ 2039 թվականին կհայտնվեն զուգահեռ տիեզերքներ, ռոբոտները կկարողանան ապրել այլ մոլորակներում, եւ ոչ ոք երբեք չի զգա հողի պակասի խնդիրը։ Էլ ի՞նչ է բնորոշ «ապագայի մարդուն»։ Եթե հետեւենք իմ տեսությանը, ապա մարդկանց գիտելիքները կբեռնվեն ռոբոտի մեջ որոշակի համակարգչի միջոցով։ Ստացվում է, որ համակարգչի մեջ մեր ուղեղը կդասակարգվի թղթապանակների, որոնցում կլինեն մեր սովորությունները, վախերը, մտքերը, գիտելիքները եւ այլն։ Ի՞նչ եմ ես ուզում ասել։ Ստեղծելով որոշակի մարդու ուղեղով եւ հոգով ռոբոտ՝ համակարգչի օգնությամբ կջնջվեն վատ որակները, չարությունը, նախանձը, պատերազմի եւ գերիշխանության ձգտումը։ Աշխարհում այլեւս չեն լինի պատերազմներ, նախանձ եւ ագահություն։ Ես կարծում եմ, որ այն ժամանակ աշխարհը կդառնա այնպիսին, ինչպիսին երգում էր Ջոն Լենոնը «Imagine» երգում։ Բոլորը կապրեն եւ կաշխատեն ոչ թե միայն իրենց համար, այլ հանուն մեր աշխարհի՝ այն ամեն անգամ ավելի ու ավելի լավը դարձնելով։ Մեկ այլ ընկերուհի հարցրեց ինձ. «Բայց չէ՞ որ ռոբոտին նույնպես խնամք է պետք, դրանք կփչանան։ Արդյո՞ք կա նման խնդրի որեւէ լուծում»։ Իմ կարծիքով, եթե ռոբոտին օժտեն ուղեղով եւ հոգով, նա կկարողանա զգալ, ապա ինքնասպասարկման հետ կապված խնդիրներ չեն լինի։ Յուրաքանչյուրը կկարողանա հանգիստ հոգ տանել իր մասին։ Ես ուզում եմ, որ աշխարհում լինի այն ներդաշնակությունը, որը կմիավորեր բնության եւ գիտության հավասարակշռությունը։ Մենք կարող ենք ձեզ հետ ռոբոտներ լինել։ Մենք կարող ենք մեր ուժերով վերակենդանացնել այլ մարդկանց։ Մենք կարող ենք մեր ուժերով աշխարհն ավելի լավը դարձնել։ Բայց մեր բնությունը ոչինչ չի փոխարինի, ոչ մի էլեկտրական ծաղիկ, ուստի բոլոր ուժերով, մեր բոլոր գաղափարներով մենք կպահպանենք այն։ Աշխարհում չեն լինի ինքնաթիռներ կամ մեքենաներ, որոնք աղտոտում են շրջակա միջավայրը, որովհետեւ 20 տարի անց կհայտնվի հեռահաղորդիչ, որը մեզ կտեղափոխի ցանկացած վայր վայրկյանների ընթացքում։ 2039 թվականին ռոբոտները կկարողանան հանգիստ լողալ ջրի տակ՝ չանհանգստանալով իրենց ներքին համակարգի համար, որ ինչ-որ բան կարող է այրվել։ Այլեւս չի լինի որսի ձգտում։ Մենք կկարողանանք պահպանել անհետացման եզրին գտնվող կենդանի տեսակները եւ վերականգնել այն տեսակները, որոնք անհետացել են։ Մենք կվերականգնենք համաշխարհային օվկիանոսի մաքրությունը, կվերականգնենք մարջանային խութերը, որոնք այժմ անհետացման եզրին են։ Ապագայի համար դա խնդիր չի լինի։

Այժմ ուզում եմ բացահայտել, թե ինչով եմ զբաղվելու ես, ինչ կլինի Work&Travel ծրագրի հետ եւ ինչպիսին կլինեն ճանապարհորդությունները, քանի որ շրջակա աշխարհի մասին մենք արդեն խոսեցինք։ Ես աշխատելու եմ հանուն աշխարհի բարօրության։ Ես չեմ կարող հստակ նշել այն մասնագիտությունը, որում ես աշխատելու եմ, բայց հաստատ գիտեմ, որ կցանկանայի ինձ փորձել գրեթե յուրաքանչյուր ոլորտում, կցանկանայի ստեղծագործել, օգնել բնությանը եւ մարդկանց։ Work&Travel ծրագիրը կընդլայնի իր հնարավորությունները։ Աշխարհի բոլոր երկրներից բացի, հնարավորություն կլինի ճանապարհորդել այլ մոլորակներ, այնտեղ աշխատել որպես կամավոր, ստեղծել ինչ-որ բան ապագա կյանքի համար։ Սա կլինի յուրաքանչյուրի համար հասանելի ծրագիր, որովհետեւ յուրաքանչյուրը կկարողանա բերել իր յուրահատուկ, բարի, լավ բանը, եւ յուրաքանչյուրը արժանի է ստանալ յուրահատուկ փորձ։ Ճանապարհորդությունները կլինեն միջգալակտիկական, առանց որեւէ թղթաբանության, երկարատեւ դրամական խնայողությունների եւ խնդիրների։ Սա այլեւս չի համարվի շքեղ կյանքի մաս։ Ճանապարհորդել կկարողանան բոլորը եւ ամենուր։

Իմ մտքերը ուզում եմ ավարտել նրանով, որ նման մրցույթը անհրաժեշտ է վերսկսել 2039 թվականին եւ պահպանել երեխաների բլոգները, որպեսզի տեսնենք, թե ինչպես է փոխվել աշխարհը 20 տարի անց։ Շատ ընկերներ ինձ ասում են «էլ ո՞ւր լավանա», իսկ ես ոչ մի վայրկյան չեմ կասկածում, որ 20 տարի անց, XXI դարի 30-ականների ավարտը կլինի ավելի հաջող, ավելի մասշտաբային, քան XXI դարի 10-ականների ավարտը։ Ներողություն, խնդրում եմ, եթե իմ գրառման մեջ լինեն որեւէ քերականական սխալներ, կրկնություններ եւ, հնարավոր է, անկապություն։ Գրել եմ մտքերի, հույզերի ճնշման տակ եւ անկեղծորեն։ Մեծ շնորհակալություն ուշադրության համար։