Սիրելի՛ ընկեր, դու ամբողջ տարի սպասում էիր այդ օրվան. հավաքում էիր փաստաթղթեր, վճարում ծրագրի համար, հաճախում կազմակերպված հանդիպումների, փնտրում կամ ընտրում Job Offer, նյարդայնանում, անհանգստանում եւ պատրաստվում։

Եվ ահա, հարցազրույցի օրը նշանակված է։

Ինձ բաժին հասավ (կամ պատիվ ընձեռվեց) Աստանայի IEC գրասենյակի ուսանողներից առաջինը մտնել հարցազրույցի։ Ափերս քրտնում էին, սիրտս արագ էր բաբախում, եւ ես շատ էի անհանգստանում։ Մտաբերում էի բոլոր հնարավոր հարցերը, որոնք կարող են տալ հարցազրույցի ժամանակ, եւ փորձում էի հանգստանալ։ Անգլերենս բավականին լավ է, բայց միայն դրա վրա հույս դնել չէր կարելի։

Բազմաթիվ ստուգումներից հետո նստած եմ սպասասրահում, եւ շրջապատիս բոլորը նույնպես անհանգստացած են։ Մի տղա սթրեսի պատճառով չէր կարողանում դադարել խոսել եւ նյարդային կատակներ էր անում։ Հյուպատոսը իմ ազգանունը կարդաց ուժեղ շեշտադրմամբ եւ արտաբերեց միայն երրորդ փորձից։ Երբ մտա փոքրիկ աշխատասենյակ, անմիջապես ողջունեցի եւ հարցրեցի հյուպատոսի որպիսությունը։ Ի պատասխան լսեցի միայն «Hi» - հյուպատոսը չժպտաց։ Ես անհանգստանում էի, բայց փորձեցի առավելագույնս կենտրոնանալ հարցերի վրա։

Ինձ հարցրին, թե որ համալսարանում եմ սովորում, որերորդ կուրսում եւ ինչ մասնագիտությամբ։ Այնուհետեւ ավելի մանրամասն հարցրին այն առարկաների մասին, որոնք ուսումնասիրում եմ։ Հետո՝ ծնողներիս աշխատավայրի եւ պաշտոնների մասին։ Մի պահ հյուպատոսը հեռացավ խոսափողից, եւ ես չլսեցի հարցը, ստիպված եղա վերահարցնել քաղաքավարի «Excuse me?»-ով։ Հարցեր կային նաեւ նախորդ ճամփորդություններիս նպատակների եւ կրկին ուսումնառության կուրսի մասին։ Վերջում հյուպատոսը խնդրեց ինձ թվարկել իմ իրավունքները, որոնք նշված են բուկլետում (որը մեզ բաժանել էին համակարգողները), ինձ շատ ուշադիր լսում էին եւ չէին ընդհատում, քանի դեռ չէի թվարկել դրանք բոլորը։

Ինձ հաստատեցին վիզան։

Երջանկությանս սահման չկար։ Թվում էր, թե ամենադժվարը հետեւում է, բայց ոչ այն է։

Հետո պետք է հավաքել ճամպրուկը եւ ամրագրել հյուրանոցը։

Խորհուրդներ հավաքվելու վերաբերյալ. վերցրու միայն ամենաանհրաժեշտը։ Անպայման վերցրու դեղատուփ, թեթեւ բաճկոն ցուրտ եղանակի եւ ավտոբուսով ուղեւորությունների համար (դրանցում միշտ միացված է օդորակիչը եւ շատ ցուրտ է), թեթեւ հագուստ տաք եղանակի համար, հագուստ, որով կկարողանաս աշխատել (եթե համազգեստ չտան), հարմարավետ կոշիկներ, որոնք ամռան վերջում շատ ափսոս չեն լինի, գլխարկ եւ սնունդ։

Սննդից ցանկալի է վերցնել գրեթե պատրաստի բաներ։ Օրինակ՝ ես վերցրել էի տասը տուփ արագ պատրաստվող լապշա, եւ դրանք վերջացան երկրորդ շաբաթվա վերջին։

Անպայման ամրագրիր հյուրանոց կամ հոսթել, եթե ժամանում ես գիշերը։ Շուրջօրյա McDonald's-ում կամ Կենտրոնական այգում գիշերելը լավ գաղափար է միայն տեսականորեն։ Երկար թռիչքից հետո հոգնածությունը պատում է ակնթարթորեն, իսկ գիշերը Նյու Յորքի պես մեգապոլիսում գումարով եւ բոլոր կարեւոր փաստաթղթերով քայլելը այնքան էլ անվտանգ չէ։

Տասնյոթ ժամյա թռիչքից եւ երեք ժամյա տրանսֆերից հետո ես եւ ընկերուհիս ժամանեցինք Նյու Յորք։ Մենք ժամանեցինք գիշերը մեծ ճամպրուկներով, փոխելով այնքան ժամային գոտիներ, որ ավտոբուս փնտրելու կամ օդանավակայանի տաքսիստներին վստահելու գաղափարները նույնիսկ չէին դիտարկվում։

Քարտիս վրա գումար կար, եւ ես անմիջապես ակտիվացրի SIM քարտը, որը ինձ տվել էին դեռ IEC գրասենյակում։ Այդպես ես կարողացա տաքսի պատվիրել «Uber» հավելվածով, եւ մենք հանգիստ ուղեւորվեցինք հյուրանոց։

Լայֆհակներ.

1. SIM քարտը ցանկալի է նախապես տեղադրել հեռախոսի մեջ, որպեսզի օդանավակայանում դրա հետ չչարչարվես, այլ անմիջապես ակտիվացնես։

2. Խոսիր ինքնաթիռում գտնվող ուսանողների հետ։ Ես ծանոթացա երկու աղջիկների հետ, երբ թռչում էի Նյու Յորք, որոնք նույնպես թռչում էին Աստանայից եւ Ալմաթիից։ Թեեւ մեր աշխատանքը տարբեր քաղաքներում էր, բայց քաղաք մենք բոլորս միասին գնացինք պատվիրված տաքսիով։ Այդպիսով, ուղեւորության վճարը կազմում էր 50 դոլար, բայց մենք չորսն էինք, եւ շատ ավելի էժան ստացվեց։

Այն ժամանակ ես առաջին անգամ էի Նյու Յորքում, եւ այն հիասքանչ է։ #վիզա #ՆյուՅորք #IEC.Exchange