Քաղաքը, որտեղ ես ապրում էի, կոչվում է Նյու Լոնդոն՝ Կոնեկտիկուտ նահանգում։ Սա մի փոքրիկ, հարմարավետ նավահանգստային քաղաք է։
Ես աշխատում էի որպես սպասուհի ամենամեծ հյուրանոցում։ Աշխատանքը ֆիզիկապես ծանր էր միայն սկզբում, եւ առաջին չորս օրը սուպերվայզերը ստուգում էր իմ մաքրած բոլոր սենյակները։ Մեկ շաբաթ անց ես արդեն սովորեցի եւ՛ աշխատանքին, եւ՛ քաղաքին։ Ես ունեցա ակլիմատիզացիայի երկար շրջան։ Գիշերները արթնանում էի, իսկ ցերեկը քնել էի ուզում, բայց դա տեւեց ընդամենը մեկուկես շաբաթ։
Ես ապրում էի հարեւան հյուրանոցում՝ աշխատավայրի դիմաց։ Սենյակում մենք չորս աղջիկ էինք՝ ես եւ իմ ընկերուհին Ղազախստանից, մի աղջիկ Բելառուսից եւ մի աղջիկ Մոնղոլիայից։ Մոնղոլիայից եկած աղջիկը ռուսերեն չգիտեր, եւ դա լեզվի լրացուցիչ պրակտիկա էր։ Որովհետեւ կամ խոսում ես անգլերեն, կամ քեզ չեն հասկանում։
Աշխատանքային լայֆհաքեր.
Եկեք 5-7 րոպե շուտ՝ այդ ժամանակը նույնպես հաշվի է առնվում։ Հինգ աշխատանքային օրվա ընթացքում հավաքվում է կես ժամ ավել, որը նույնպես վճարվում է։
Միշտ եղեք քաղաքավարի եւ ժպտացեք։ Դա շատ պարզ է եւ բարելավում է ձեր հանդեպ վերաբերմունքը թե՛ կոլեկտիվի, թե՛ գործատուի կողմից։
Միշտ համաձայնվեք արտաժամյա աշխատանքին եւ դուրս եկեք ձեր հանգստյան օրը, եթե խնդրում են։ Այդպես դուք ձեզ կդրսեւորեք որպես լավ աշխատող եւ կարող եք ստանալ բոնուսներ (սնունդ, գումար, հրավերներ երեկույթների եւ այլն)։
Հենց ժամանեցի, անմիջապես նկատեցի Ղազախստանի եւ Ամերիկայի մարդկանց մտածելակերպի տարբերությունը։
Իմ բոլոր հարեւանները ողջունում էին ինձ, հարցնում՝ ինչպես են գործերս՝ մշտապես small talk էր։ Կարծես թե մանրուք է, բայց հաճելի է։
Սննդի չափաբաժինները պարզապես հսկայական են։ Ես շատ եմ սիրում համեղ ուտել, եւ ինձ համար դա իսկական երջանկություն էր։
Բոլորը ժպտում են միմյանց։ Բացարձակապես կարեւոր չէ՝ ծանոթ եք, թե ոչ։ Եթե հայացքներդ հանդիպում են, ապա ձեզ միշտ կժպտան։
Մարդկանց չի հետաքրքրում, թե ինչ տեսք ունեք։ Ես փողոց էի դուրս գալիս գլխիս սրբիչով, պիժամայով, իսկ երբեմն էլ պարզապես ծածկոցով, եւ ոչ ոքի դա չէր հետաքրքրում։
