Երկրորդ աշխատանքիս մասին. լինում է այնպես, որ մենք պետք է արթնանանք առավոտյան ժամը 5-ին եւ, ինչպես միշտ, աշխատանքային օրվա սկսվելուց 3 րոպե առաջ դուրս գալով տնից, վազենք, կարծես ֆիզիկական պատրաստվածության քննություն լինի։ Ամեն առավոտ մտածում եմ՝ «ինչի՞ս է սա պետք»։ Բայց դա միայն մինչեւ այն պահը, երբ Դեյվը մեզ դիմավորում է իր գոլֆի մեքենայով, որպեսզի ցուրտ առավոտյան ստիպված չլինենք քայլել բոլոր հսկայական դաշտերով (դրանք 9-ն են!)։ Դեյվը գլխավոր մարզիչն է։ Բայց նա նաեւ հետեւում է ամեն ինչին՝ խաղադաշտերի մաքրությանը, հաճախորդների համար նախատեսված մեքենաների աշխատունակությանը եւ այլն։ Ոչ, սա այն տիպիկ ղեկավարը չէ, որին դուք սովոր եք պատկերացնել՝ սխալ թույլ տվեցի՞ք՝ տուգանք կամ գոռգոռոց առանց պատճառի։ Սա հաստատ այդ պատմությունը չէ։ Դեյվը միշտ անչափ ուրախ է մեզ տեսնելիս, միշտ հարցնում է, թե ինչպես են գործերը, որտեղ ենք եղել հանգստյան օրերին, ինչ նորություն կա Ռուսաստանում, աշխատանքային օրվա ընթացքում պարբերաբար գովում է մեզ լավ աշխատանքի համար եւ շնորհակալություն հայտնում։ Այդ պատճառով, երբ զգում ես, որ քո աշխատանքը մարդուն իսկապես պետք է, ապա միանգամից հասկանում ես, որ այո, ինձ սա պետք է։ Ինձ պետք է վայելել աշխատավայրում մարդկանց նկատմամբ լավ եւ մարդկային վերաբերմունքը, ընդ որում՝ շատ արժանի գումարի դիմաց, ինչը, ցավոք, հազվադեպ է հանդիպում մեզ մոտ՝ Ռուսաստանում։

Ամենակարեւորը, որ այստեղ ինձ հետ կատարվում է՝ ես փորձ եմ ձեռք բերում ղեկավարի եւ աշխատողների միջեւ շփման մեջ, որպեսզի հետո չդառնամ տիպիկ գոռացող եւ առանց պատճառի նյարդայնացող տնօրեն ;)