Մենք ապրում ենք Քինգս Բիչում՝ Տահո լճի ափին։ Սա անչափ գեղեցիկ մի վայր է, որտեղ հանգստանալու են գալիս Սան Ֆրանցիսկոյից եւ այլ մեծ ու փոքր քաղաքներից։ Սա պարզապես պատկերացում կազմելու համար։

«Twenty three dollars and three cents, please» կամ ռուսների հանդեպ վերաբերմունքի մասին։

• «Ձեզանից քսաներեք դոլար եւ երեք ցենտ, խնդրեմ», - վստահ եւ հստակ ասում եմ ես ամերիկացուն։ Եվ ահա հերթական արտահայտությունը, որին երեք ամսվա ընթացքում արդեն սովորել եմ.

• «Իհարկե, մեկ րոպե։ Միայն թույլ տվեք հարցնել, դուք այնպիսի հրաշալի շեշտադրում ունեք, որտեղի՞ց եք»։

• «Ես Ռուսաստանից եմ, Սանկտ Պետերբուրգից»։

• «Վա՜ու։ Հիանալի է, դա մշակութային քաղաք է։ Ինչպե՞ս է անցնում Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունը։ Ես ինտերնետում տեսել եմ, այնպիսի մարզադաշտ են կառուցել, կարծեմ՝ Սանկտ Պետերբուրգում։ Իսկ պատմե՞ք Էրմիտաժի մասին, իսկ Ռուսաստանի մայրաքաղաքի մասին։ Ի դեպ, երկա՞ր եք մեզ մոտ մնալու։ Դո՞ւր է գալիս այստեղ։ Իսկ ինձ Թոմաս են կոչում, իսկ քե՞զ։ Դե, see you later, հսկայական շնորհակալություն, լավ օր եւ, իհարկե, welcome to America»։

Ի դեպ, հենց այդ պատճառով էլ բոլորն արդեն գիտեն՝ ինչպես է անունս եւ փողոցում ողջունում են ինձ. դա այնքան հիանալի է Այսպիսով, նման երկխոսությունը տիպիկ իրավիճակ է, որը տեղի է ունենում ամեն օր։ Լեզուս արդեն ընկնում է բոլորին նույն բանը պատմելուց, բայց նրանք իսկապես պարզապես հետաքրքրված են, եւ ոմանք նույնիսկ հարցնում են, թե որքան արժե տոմսը եւ որ իրենք էլ կցանկանային այցելել այնտեղ։ Ես նույնիսկ հանդիպել եմ նրանց, ովքեր արդեն եղել են Սանկտ Պետերբուրգում, եւ նրանք ասում էին, որ այն հավերժ իրենց սրտում է։

Ամբողջ ժամանակահատվածում ես որեւէ բացասական բան չեմ հանդիպել։ Մի քանի անգամ հարցրել են, թե որտեղից է շեշտադրումը, եւ լսելով պատասխանս՝ պատասխանել են. «Դե, պարզ է։ Ես միանգամից հասկացա»։ Ես շփվել եմ տարբեր մարդկանց հետ, եւ ոչ մի անգամ ոչ ոք չի հարցրել քաղաքականության, մեր նախագահի եւ այլնի մասին։ Ինձ թվում է՝ նրանք ընդհանրապես տեղյակ չեն, որ կան ինչ-որ պատժամիջոցներ եւ նման բաներ։ Բոլորը բարյացակամ են եւ անչափ շփվող։ Իսկ իրենց նախագահի վրա նրանք հաճախ իրենք էլ են ծիծաղում։