Մեզ շատ էին պատմել Կալիֆոռնիայի արջերի մասին։ Ճիշտն ասած, նկարագրում էին նրանց որպես սովորական շնիկներ, որոնք շատ փոքր են, հազիվ են քայլում եւ ոչ մեկին չեն դիպչում։ Հունիսի կեսերին մենք խելագարի պես ուզում էինք կենդանի տեսնել այդ «շնիկին», բայց մեր ցանկությունը տեւեց մինչեւ այն պահը, երբ որոշեցինք հանգստանալ եւ մի քիչ վիսկի խմել։ Եվ ահա, դուրս եմ գալիս պատշգամբ՝ գիշերային թարմ օդ շնչելու, եւ հանկարծ տեսնում եմ մի հսկայական, ոչ, ՀՍԿԱՅԱԿԱՆ կենդանի, որը էլեգանտորեն տեղաշարժում է իր ուժեղ թաթերը ճանապարհի վրայով։ Բնականաբար, այն միտքը, որը ծնվել էր Պետերբուրգում, այն է՝ շոյել սիրուն արջուկին, ակնթարթորեն անհետացավ, ու վիսկին էլ արդեն այնքան էլ չէր ուզվում։

Դրանից հետո մենք գրեթե ամեն գիշեր տուն վերադառնալիս հանդիպում ենք արջերի։ Ցերեկը նրանք թաքնվում են անտառում, իսկ մութ ժամանակ, երբ լռություն է եւ ոչ ոք չկա, նրանք փնտրում են «հեշտ» սնունդ, այն է՝ աղբամաններում։ Ոստիկանությունը շատ խստորեն հետեւում է, որպեսզի բնակիչները, սրճարանների եւ խանութների սեփականատերերը պարտադիր կողպեք ունենան կոնտեյներների վրա։ Բանն այն է, որ արջը, կշտանալով նման հասանելի սննդով, դադարում է որս անել եւ չի մտնում ձմեռային քնի մեջ, իսկ հետո մահանում է։ Եվ, ցավոք, արջերը միեւնույն է հաջողացնում են իրենց թաթերը մտցնել ցանկացած ճեղքի մեջ եւ կոնտեյների գոնե մի մասը բացել։

Բնակիչները իրենց տների մուտքի մոտ կախում են կարգավորվող հոսանքով լարեր, որովհետեւ լինում են դեպքեր, երբ արջը մտնում է տուն եւ ուտում խոհանոցի ամբողջ սնունդը, իսկ տեղի ոստիկանությունը մեքենայով հետապնդում է նրանց եւ փորձում հետ ուղարկել անտառ։ Տահո լճի մոտ մարդու վրա հարձակման դեպքեր չեն գրանցվել։ Մարդիկ նրանցից հատուկ չեն վախենում, որովհետեւ պահպանում են արջի հետ հանդիպելիս վարքագծի կանոնները։

Իզուր չէ, որ Կալիֆոռնիայի դրոշի վրա պատկերված է գրիզլի։

P.s. իսկ մեր խանութի հետեւում պարզապես ապրում է ջրարջերի մի հսկայական ընտանիք։