10-րդ դասարանում որոշեցի փորձել ընդունվել անգլերենի խորացված ուսուցմամբ գիմնազիա։ Մուտքի քննության ժամանակ 50-ից 3 միավոր հավաքելով՝ ուսուցչուհին խիստ հայացքով ասաց, որ ես նրանց անգլերենի մակարդակից շատ հեռու եմ, բայց, այնուամենայնիվ, 9-րդ դասարանի ատեստատի լավ գնահատականների շնորհիվ ինձ ինչ-որ կերպ ընդունեցին։
Անգլերենի առաջին դասին ես անմիջապես հասկացա, որ իսկապես ձգտելու տեղ ունեմ։ Երբ ինձ խնդրում էին պատասխանել հարցերին կամ ինչ-որ բան վերապատմել, ես տեսնում էի ուսուցչուհու դժգոհ դեմքի արտահայտությունը ամեն անգամ, երբ ես սխալ էի թույլ տալիս։ Կամ պարզապես ինչ-որ հիմար ծիծաղներ։ Դրա պատճառով ես հուզվում էի եւ պարզապես ոչինչ չէի կարողանում ասել։ Իսկ քերականական թեստերի մասին էլ չեմ խոսում. ինձ թվում էր, որ եթե ես դրանք գրում եմ 30-ից 5 միավորով, ապա անգլերեն սովորելու մասին խոսք լինել չի կարող։ Իհարկե, ես սկսեցի գնել ամենալավ դասագրքերը եւ վարժություններ կատարել, հետո էլ ավարտեցի անգլերենի դասընթացների երկու մակարդակ, բայց դա ինձ խոսակցական լեզվի հարցում առանձնապես վստահություն չտվեց։ Ես սիրում էի անգլերենով զրուցել, բայց հենց սխալ էի թույլ տալիս, ուսուցիչը կամ մեկ ուրիշը անպայման ժպտում էին։
Ամեն ինչ փոխվեց, երբ սկսեցի պարապել կրողի հետ։ Մենք կատարում էինք սովորական քերականական առաջադրանքներ, որոնք իսկապես պետք են գալիս խոսակցական լեզվում, զրուցում էինք միլիոնավոր թեմաներով, նա ուշադիր լսում էր եւ իմ սխալի դեպքում պարզապես հանգիստ եւ ժպիտով ուղղում էր։
Այնպես որ, հիմա ԱՄՆ-ում ես բացարձակ ազատ խոսում եմ ցանկացած թեմայով՝ չվախենալով ինչ-որ բան սխալ ասել։ Ամերիկացիները երբեք չեն ուղղում ծաղրով, նրանք միշտ ուշադիր լսում են, եւ լինում է, որ պարզապես ուղղում են իսկապես ինչ-որ կարեւոր բան եւ ժպտում։ Նրանք ընդհանրապես միշտ ուրախ են ուղղել կամ հուշել, կամ պարզապես ուշադրություն չեն դարձնում։ Նրանց ընդհանրապես, իմ կարծիքով, միեւնույն է։ Ամենահիշարժան արտահայտությունը միշտ կրկնում է գոլֆի ակումբի մարզիչը. «Ես գիտեմ միայն մեկ լեզու, իսկ դու՝ երկու։ Եվ իմ ռուսերենը ակնհայտորեն ավելի վատ է, քան քո անգլերենը։ Այնպես որ հիշիր դա»։ Իսկ քերականական բարդ թեստերը ես մինչեւ հիմա չգիտեմ ինչպես լուծել, բայց զրուցել շատ եմ սիրում, եւ հազվադեպ է լինում, որ ես ինչ-որ բան չհասկանամ նրանց խոսքում։
